ZiWound
خانهکاوشجنایات جنگیاسنادجنایتکارانگزارشگرانوبلاگ
  1. خانه
  2. اکتشاف
ZiWound

روشی سریع و امن برای گزارش مشکلات به شهرداری.

همراه ما بمانید

به‌روزرسانی گزارش‌ها، نسخه‌ها و اخبار پلتفرم را دریافت کنید.

contact@ziwound.org

لینک‌های سریع

  • کاوش جنایات جنگی
  • ثبت گزارش
  • Documents
  • Blog

پشتیبانی

  • درباره ما
  • تماس با ما
  • سوالات متداول
  • مرکز راهنما

Legal

  • سیاست حفظ حریم خصوصی
  • شرایط خدمات

© 2026 ZiWound. تمامی حقوق محفوظ است.

    آرشیو

    کاوش

    کشورها، استان‌ها و شهرهای تحت تأثیر جنایات جنگی و نقض حقوق بشر را مرور کنید.

    0

    کشورها

    0

    استان‌ها

    0

    شهرها

    کشورهااستان‌هاشهرها

    24 شهرها+

    سن خوزه
    شهر
    آمریکا

    سن خوزه

    San Jose

    تاریخچه جنگ‌ها و خشونت سیستماتیک در سن خوزهسن خوزه، کالیفرنیا — که زمانی قلب سرزمین قبیله اوهلونه بود — تاریخچه‌ای از خشونت استعماری، نسل‌کشی بومیان، سرکوب کارگری و نژادپرستی سیستماتیک دارد. این شهر امروز به عنوان مرکز صنعت فناوری شناخته می‌شود، اما این ثروت بر پایه نسل‌کشی و استثمار ساخته شده است.نسل‌کشی بومیان اوهلونه (۱۷۶۹-۱۸۵۰)قبل از ورود اروپاییان، منطقه سن خوزه محل سکونت قبیله اوهلونه بود که شامل ۵۰ هزار نفر در ۴۰ روستا می‌شد. مأموریت سن خوزه (Misión San José) که در ۱۷۹۷ تأسیس شد، سیستم کار اجباری بومیان را اجرا کرد. بومیان مجبور به ساخت کلیساها و کار در مزارع شدند و در معرض بیماری‌های همه‌گیر مانند سرخک و آبله قرار گرفتند. جمعیت اوهلونه از ۵۰٬۰۰۰ در ۱۷۶۹ به کمتر از ۲٬۰۰۰ نفر در ۱۸۵۰ کاهش یافت. محققان این کاهش جمعیت را نسل‌کشی می‌نامند. بقایای اوهلونه امروزه در تلاش برای بازپس‌گیری گورستان اجدادی خود در محوطه دانشگاه استنفورد هستند.جنگ آمریکا-مکزیک و الحاق (۱۸۴۶-۱۸۴۸)در ۱۸۴۶، سن خوزه توسط نیروهای ایالات متحده به رهبری جان سی. فریمونت اشغال شد. پیمان گوادالوپ هیدالگو در ۱۸۴۸ رسماً مالکیت ایالات متحده بر کالیفرنیا را تأیید کرد. خانواده‌های کالیفرنیو (اسپانیایی‌تباران) زمین‌های خود را از دست دادند و دادگاه‌ها و قوانین جدید علیه آنها تبعیض قائل شدند. قانون خارجیان ۱۸۵۱ و قانون زمین ۱۸۵۱ به مصادره سیستماتیک زمین‌های اسپانیایی‌تباران منجر شد. تا ۱۸۶۰، بیشتر زمین‌های کالیفرنیوها از طریق دستکاری قانونی به مهاجران آنگلوساکسون منتقل شده بود.خشونت علیه کارگران کشاورزی و مهاجران آسیایی (۱۸۷۰-۱۹۷۰)در دهه ۱۸۸۰، کارگران چینی راه‌آهن در سن خوزه با خشونت و تبعیض سیستماتیک مواجه شدند. قانون اخراج چینی‌ها ۱۸۸۲ با خشونت اوباش اجرا می‌شد. کارگران فیلیپینی و مکزیکی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ با حملات نژادپرستانه مواجه شدند. در دهه ۱۹۶۰، سزار چاوز و دولورس هوئرتا اتحادیه کارگران مزرعه را در نزدیکی سن خوزه سازماندهی کردند و با سرکوب شدید پلیس و اتحاد کشاورزان روبرو شدند. راهپیمایی اعتراضی چیکانو در ۱۹۷۰ علیه جنگ ویتنام با خشونت پلیس سرکوب شد.خشونت پلیس و نژادپرستی سیستماتیکاداره پلیس سن خوزه (SJPD) سابقه طولانی خشونت علیه جوامع رنگی دارد. در ۲۰۱۵، وزارت دادگستری ایالات متحده تحقیقاتی را در مورد SJPD به دلیل الگوی استفاده از زور بیش از حد آغاز کرد. این تحقیق نشان داد که افسران SJPD در ۱۹٪ موارد از زور غیرضروری استفاده کرده‌اند و نرخ تیراندازی به شهروندان سیاهپوست سه برابر بیشتر از سفیدپوستان بوده است. در ۲۰۲۰، تظاهرات بلک لایوز متر در سن خوزه با استقرار گارد ملی و منع آمدوشد سرکوب شد. اسناد لو رفته در ۲۰۲۲ الگوی پروفایلینگ نژادی سیستماتیک در بازرسی‌های ترافیکی SJPD را نشان داد.

    تلفات و قربانیان درگیری‌ها در سن خوزهنسل‌کشی بومیان اوهلونه (۱۷۶۹-۱۸۵۰)قبل از استعمار اروپایی، جمعیت قبیله اوهلونه در منطقه خلیج سان فرانسیسکو حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر برآورد می‌شد. پس از تأسیس مأموریت سن خوزه در ۱۷۹۷، سیستم کار اجباری و بیماری‌های اروپایی باعث کاهش فاجعه‌بار جمعیت شد. سرخک، آبله و آنفولانزا به‌طور سیستماتیک جوامع بومی را نابود کردند. تا سال ۱۸۵۰، جمعیت اوهلونه به کمتر از ۲٬۰۰۰ نفر کاهش یافت — کاهشی بیش از ۹۶٪. مورخان این رویداد را نسل‌کشی می‌دانند.تلفات جنگ آمریکا-مکزیک و مصادره زمین‌هادر طول اشغال سال ۱۸۴۶ سن خوزه توسط آمریکا، درگیری‌های پراکنده منجر به تلفات در میان ساکنان کالیفرنیو (اسپانیایی‌تبار) شد. پس از الحاق، خانواده‌های کالیفرنیو از طریق مصادره سیستماتیک زمین بیش از ۱ میلیون هکتار زمین را از دست دادند. قانون زمین ۱۸۵۱ منجر به ورشکستگی و فقر هزاران خانواده اسپانیایی‌تبار شد. تا سال ۱۸۶۰، بیش از ۸۰٪ از خانواده‌های کالیفرنیو به مستاجر یا کارگر مزرعه تبدیل شده بودند.تلفات کارگران مهاجر و کشاورزیکارگران چینی که راه‌آهن قاره‌ای را در دهه ۱۸۶۰ ساختند، با نرخ مرگ‌ومیر بالایی مواجه بودند. اگرچه آمار دقیقی برای سن خوزه وجود ندارد، تخمین زده می‌شود که در سراسر کالیفرنیا، از هر ۱۰ کارگر چینی یک نفر در حین ساخت راه‌آهن جان خود را از دست داد. در شورش‌های ضد چینی سن خوزه در ۱۸۷۷، چندین کارگر چینی کشته و صدها نفر آواره شدند. در جریان سرکوب اعتصابات کارگران مزرعه در دهه ۱۹۳۰، پلیس سن خوزه و مأموران کشاورزان چندین کارگر مکزیکی و فیلیپینی را کشتند. در ۱۹۳۳، اعتصاب کارگران نخود کاليفرنیا (بخشی از منطقه سن خوزه) با خشونت پلیس سرکوب شد. در اعتصاب انگور دلانو (۱۹۶۵-۱۹۷۰)، پلیس و نگهبانان کشاورزان صدها معترض را دستگیر و ده‌ها نفر را مجروح کردند.تلفات خشونت پلیسبخش پلیس سن خوزه یکی از مرگبارترین بخش‌های پلیس کالیفرنیا است. در تحقیقات وزارت دادگستری ۲۰۱۵ مشخص شد که SJPD بین ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ در ۳۵ تیراندازی مرگبار شرکت داشت. از قربانیان، ۶۰٪ اقلیت‌های نژادی بودند، اگرچه اقلیت‌ها تنها ۴۰٪ جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند. بر اساس داده‌های پلیس، نرخ تیراندازی به سیاهپوستان سه برابر سفیدپوستان بود. در مجموع، بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰، بیش از ۶۰ نفر بر اثر اقدامات پلیس در سن خوزه جان باختند که اکثریت قریب به اتفاق آنها از جوامع رنگی بودند. تظاهرات بلک لایوز متر در ۲۰۲۰ منجر به ده‌ها دستگیری و چندین مورد خشونت پلیس مستند شد.

    مشاهده جزئیات
    سن دیگو
    شهر
    آمریکا

    سن دیگو

    San Diego

    تاریخ خشونت دولتی و نظامی‌گری در سن دیگوسن دیگو، که خود را "شهر زیباترین آمریکا" می‌نامد، در واقع یکی از بزرگترین پایگاه‌های نظامی آمریکا و مرکز صنعت نظامی-صنعتی است. تاریخ این شهر با استعمار، نظامی‌گری و سرکوب نژادی عجین شده است.مردم کومِیای و اولین مأموریت کالیفرنیامنطقه سن دیگو سرزمین قوم کومِیای (کومیا) بود. در سال ۱۷۶۹، فرای خونیپرو سرا اولین مأموریت فرانسیسکن کالیفرنیا را در سن دیگو تأسیس کرد. مأموریت سن دیگو دو آلکالا بومیان را به کار اجباری واداشت و بیماری‌های اروپایی جمعیت آنها را نابود کرد. در سال ۱۷۷۵، مردم کومِیای در اولین قیام بومیان علیه استعمار اسپانیا، مأموریت را به آتش کشیدند.اشغال آمریکا و پایگاه نظامیپس از جنگ آمریکا و مکزیک، سن دیگو در سال ۱۸۴۸ به آمریکا ملحق شد. از اوایل قرن بیستم، سن دیگو به یکی از مهمترین پایگاه‌های نظامی آمریکا تبدیل شد. پایگاه دریایی سن دیگو و پایگاه هوایی میرامار که در فیلم تاپ گان معروف شد، نمادهای نظامی‌گری آمریکا هستند. این شهر محل استقرار ناوگان اقیانوس آرام نیروی دریایی آمریکا است.تحکیم مرز و خشونت علیه مهاجرانسن دیگو در مرز مکزیک واقع شده و محل اصلی تشدید نظامی‌گری مرزی است. حصار مرزی، ده‌ها هزار بازداشت مهاجر و مرگ صدها نفر در تلاش برای عبور از مرز، بخشی از تاریخ خشونت‌بار مرزی این شهر است.پاکسازی محله بارریو لوگاندر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، ساخت بزرگراه I-5 و پل کورونادو محله تاریخی بارریو لوگان (محله لاتینو) را دو نیم کرد و منجر به جابجایی اجباری هزاران خانواده شد.

    تلفات و قربانیان خشونت دولتی و نظامی‌گری در سن دیگوسن دیگو شاهد تلفات گسترده در نتیجه استعمار، نظامی‌گری و خشونت مرزی بوده است.نابودی مردم کومِیایجمعیت مردم کومِیای در منطقه سن دیگو از حدود ۲۰,۰۰۰ نفر قبل از ورود اسپانیایی‌ها به چند صد نفر کاهش یافت. بیماری‌های اروپایی، کار اجباری در مأموریت‌ها و مصادره زمین‌ها منجر به این نسل‌کشی تدریجی شد.تلفات نظامیسن دیگو به عنوان یکی از بزرگترین پایگاه‌های نظامی آمریکا، بیشترین سهم را در تأمین نیرو برای جنگ‌های آمریکا داشته است. هزاران سرباز مستقر در سن دیگو در جنگ‌های عراق و افغانستان کشته شده‌اند. نرخ خودکشی کهنه‌سربازان در سن دیگو بالاتر از میانگین ملی است.مرگ در مرزاز زمان تشدید حصار مرزی در دهه ۱۹۹۰، صدها مهاجر در تلاش برای عبور از مرز در منطقه سن دیگو جان باخته‌اند. بسیاری از آنها در صحراهای اطراف بر اثر گرما و تشنگی جان خود را از دست می‌دهند.بحران بی‌خانمانی کهنه‌سربازانسن دیگو دارای یکی از بالاترین نرخ‌های بی‌خانمانی کهنه‌سربازان در آمریکا است. هزاران کهنه‌سرباز که دولت آنها را به جنگ فرستاده، اکنون در خیابان‌ها زندگی می‌کنند.

    سینسیناتی
    شهر
    آمریکا

    سینسیناتی

    Cincinnati

    تاریخچه جنگ‌ها در سینسیناتیجنگ ۱۸۱۲سینسیناتی یک پایگاه نظامی مهم در جنگ ۱۸۱۲ بود. ژنرال ویلیام هنری هریسون ارتش شمال‌غربی را از سینسیناتی سازماندهی کرد. فورت واشنگتن در سینسیناتی مرکز لجستیک نیروهای آمریکایی بود.جنگ داخلی — بندر آزاد و مرکز کنفدراسیون مخفیسینسیناتی در مرز بین اتحادیه و کنفدراسیون قرار داشت. در ۱۸۶۲، ارتش کنفدراسیون به رهبری ادموند کربی اسمیت سینسیناتی را تهدید کرد. به مدت دو هفته، شهر در وضعیت محاصره بود. سینسیناتی همچنین یک ایستگاه اصلی راه‌آهن زیرزمینی بود.شورش‌های نژادی ۲۰۰۱در ۹ آوریل ۲۰۰۱، پلیس سینسیناتی تیموتی توماس، یک مرد سیاه‌پوست ۱۹ ساله را کشت. این پانزدهمین قتل یک مرد سیاه‌پوست توسط پلیس از ۱۹۹۵ بود. اعتراضات به شورش تبدیل شد — ۴ روز خشونت، ۴ کشته و ۳۰۰ زخمی.

    تلفات در سینسیناتیشورش‌های ۱۸۸۴در شورش‌های سینسیناتی ۱۸۸۴، ۴۵ نفر در اعتراضات کارگری کشته شدند. این یکی از مرگبارترین اعتراضات کارگری در تاریخ آمریکاست.شورش‌های ۲۰۰۱۴ نفر کشته و ۳۰۰ زخمی. وضعیت اضطراری اعلام شد.

    مشاهده جزئیات
    شهر
    ایران

    شوش

    Shush

    مشاهده جزئیات
    شیکاگو
    شهر
    آمریکا

    شیکاگو

    Chicago

    تاریخ جنگ‌ها و درگیری‌ها در شیکاگوشیکاگو، از یک پست تجاری کوچک تا یک کلان‌شهر صنعتی، شاهد جنگ‌ها و درگیری‌های متعددی بوده است. تاریخ نظامی شیکاگو با خشونت علیه بومیان آغاز می‌شود و تا خشونت پلیس امروز ادامه دارد.قتل‌عام فورت دیربورن (۱۸۱۲)در ۱۵ اوت ۱۸۱۲، بومیان پوتاواتومی به فورت دیربورن در محل شیکاگوی امروزی حمله کردند. ۸۶ سرباز و غیرنظامی آمریکایی کشته شدند. زنان و کودکان در میان کشته‌شدگان بودند. فورت سوزانده شد و منطقه تا سال ۱۸۱۶ خالی از سکنه ماند. این بزرگترین شکست نظامی آمریکا در منطقه دریاچه‌های بزرگ در طول جنگ ۱۸۱۲ بود.جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵)شیکاگو به عنوان یک مرکز لجستیکی حیاتی برای ارتش اتحادیه عمل کرد. این شهر محل اردوگاه داگلاس بود، یک اردوگاه آموزشی و اردوگاه اسرای جنگی که در آن بیش از ۴,۰۰۰ زندانی کنفدراسیون در شرایط وحشتناک جان باختند. شیکاگو همچنین یک مرکز تولید تسلیحات و تجهیزات نظامی بود.آتش‌سوزی بزرگ شیکاگو (۱۸۷۱)اگرچه یک فاجعه طبیعی بود، آتش‌سوزی بزرگ شیکاگو ابعاد نظامی داشت. ارتش برای حفظ نظم و جلوگیری از غارت فراخوانده شد. وضعیت حکومت نظامی اعلام شد و سربازان در خیابان‌ها گشت‌زنی کردند. طبقه حاکم از ویرانی برای اجرای برنامه‌های توسعه سرمایه‌داری استفاده کرد.جنگ کارگری — هایمارکت و پولمنشیکاگو میدان نبرد اصلی جنگ طبقاتی در آمریکا بود. حادثه هایمارکت در سال ۱۸۸۶ و اعتصاب پولمن در سال ۱۸۹۴ نشان داد که دولت آمریکا از نیروی نظامی برای سرکوب کارگران استفاده می‌کند. بمب‌گذاری هایمارکت و اعدام چهار رهبر کارگری یک نقطه عطف در تاریخ جهان بود.خشونت نژادی و پلیساز شورش نژادی ۱۹۱۹ تا کنوانسیون ۱۹۶۸ و ترور پلنگ‌های سیاه در ۱۹۶۹، شیکاگو همواره محل درگیری‌های نژادی و خشونت دولتی علیه سیاه‌پوستان بوده است. امروز، خشونت با اسلحه و خشونت پلیس در شیکاگو یک بحران دائمی حقوق بشری است.

    تلفات و کشته‌شدگان در شیکاگوقتل‌عام فورت دیربورن (۱۸۱۲)در ۱۵ اوت ۱۸۱۲، بومیان پوتاواتومی به فورت دیربورن حمله کردند. ۸۶ سرباز و غیرنظامی آمریکایی کشته شدند. از جمله قربانیان، کاپیتان ناتان هیلد، فرمانده فورت، و همسرش بودند که در حین فرار کشته شدند.اردوگاه داگلاس (۱۸۶۱–۱۸۶۵)بیش از ۴,۰۰۰ زندانی کنفدراسیون در اردوگاه داگلاس جان باختند. نرخ مرگ و میر ۲۳ درصد بود — یکی از بالاترین نرخ‌ها در میان اردوگاه‌های اسرای جنگی. زندانیان از گرسنگی، بیماری (اسهال خونی، حصبه، ذات‌الریه) و سرمای شدید رنج بردند. برخی از زندانیان برای زنده ماندن به آدم‌خواری روی آوردند.شورش نژادی ۱۹۱۹۳۸ نفر کشته شدند (۲۳ سیاه‌پوست و ۱۵ سفید). بیش از ۵۰۰ نفر زخمی شدند. ۱,۰۰۰+ خانواده سیاه‌پوست خانه‌های خود را از دست دادند. این شورش پس از آن آغاز شد که یک نوجوان سیاه‌پوست به نام یوجین ویلیامز توسط یک گروه سفیدپوست در دریاچه میشیگان سنگسار شد و غرق شد.خشونت با اسلحه (۲۰۰۰–۲۰۲۰)شیکاگو بیش از ۱۰,۰۰۰ قتل با اسلحه از سال ۲۰۰۰ داشته است. بیش از ۴۰,۰۰۰ نفر زخمی شده‌اند. این آمار بیشتر از مجموع تلفات نظامی آمریکا در جنگ‌های عراق و افغانستان است. قربانیان عمدتاً سیاه‌پوستان و لاتینوها در محله‌های فقیر هستند.خشونت پلیسشیکاگو یکی از بالاترین نرخ‌های تیراندازی مرگبار پلیس در آمریکا را دارد. از سال ۲۰۱۰، پلیس شیکاگو سالانه به طور متوسط ۲۰ نفر را می‌کشد. اکثریت قریب به اتفاق قربانیان سیاه‌پوست هستند. پلیس شیکاگو بیش از هر بخش پلیس بزرگ دیگری در آمریکا پول بدهی‌های حقوق بشری می‌پردازد.

    فلینت
    شهر
    آمریکا

    فلینت

    Flint

    تاريخچه جنگ‌ها و خشونت سيستماتيک در فلينتفلينت، شهری در ميشيگان که زمانی زادگاه جنرال موتورز بود، صحنه چندين دهه خشونت سيستماتيک عليه طبقه کارگر و جوامع سياهپوست آمريکا بوده است. اين شهر نمونه‌ای از جنگ طبقاتی و نژادی نانوشته از طريق سياست‌های اقتصادی، مديريتی و زيست‌محيطی است.اعتصاب سيت‌داون فلينت (۱۹۳۶-۱۹۳۷)از ۳۰ دسامبر ۱۹۳۶ تا ۱۱ فوريه ۱۹۳۷، کارگران کارخانه جنرال موتورز در اعتراض به شرايط غيرانسانی، کارخانه را اشغال کردند. پليس فلينت با گلوله و گاز اشک‌آور به معترضان حمله کرد. در «نبرد راهرو شماره ۴» در ۱۱ ژانويه ۱۹۳۷، پليس مستقيم به سوی کارگران شليک کرد. اتحاديه کارگران خودرو پيروز شد اما اين پيروزی با دهه‌ها انتقام اقتصادی تلافی شد.جنگ اقتصادی: صنعت‌زدايی (دهه ۱۹۷۰ تا کنون)در ۱۹۷۸، جنرال موتورز ۸۰ هزار کارگر در فلينت داشت. اين شرکت به‌طور سيستماتيک کارخانه‌ها را تعطيل و توليد را به خارج منتقل کرد. تا ۲۰۲۰، اشتغال جنرال موتورز در فلينت به حدود ۷ هزار نفر کاهش يافت. نرخ بيکاری فلينت در ۲۰۰۹ به ۲۸٫۹ درصد رسيد.بحران آب فلينت: جنگ شيميايی (۲۰۱۴-اکنون)در آوريل ۲۰۱۴، مدير اضطراری منصوب دولت، منبع آب فلينت را به رودخانه آلوده فلينت تغيير داد. آب خورنده سرب را از لوله‌های قديمی وارد آب آشاميدنی کرد. برای ۱۸ ماه، مقامات حقيقت را کتمان کردند. ۶ تا ۱۲ هزار کودک مسموم شدند. دانشگاه ويرجينيا سطح سرب ۱۳٬۲۰۰ ppb يافت — ۸۸۰ برابر حد مجاز EPA. در ۲۰۱۶، شورای حقوق بشر سازمان ملل اين بحران را نقض حقوق بشر و نژادپرستی زيست‌محيطی خواند. ۱۶ نفر بر اثر بيماری لژيونر جان باختند.خشونت پليسفلينت بالاترين نرخ قتل سرانه در آمريکا را دارد. بين ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰، پليس فلينت ۲۴ نفر را کشت که ۸۰٪ سياهپوست بودند. نرخ جنايت خشن فلينت در ۲۰۲۰ برابر ۱٬۸۷۹ در ۱۰۰٬۰۰۰ نفر بود — پنج برابر ميانگين ملی.

    مشاهده جزئیات
    فیربنکس
    شهر
    آمریکا

    فیربنکس

    Fairbanks

    Tt

    تلفات در فیربنکس کاهش جمعیت تانانا آتاباسکان بیماری‌های آورده شده توسط مهاجران اروپایی جمعیت تانانا را تا ۸۰-۹۰ درصد کاهش داد. آبله، سرخک و سل جوامع بومی را نابود کرد. مرگ و میر معدن‌کاری طلا هزاران معدنچی در اثر ریزش معدن، انفجار، غرق شدن و مسمومیت با جیوه جان باختند. زمستان‌های سخت آلاسکا نیز تلفات زیادی داشت. تلفات ساخت خط لوله ساخت خط لوله ترانس آلاسکا باعث مرگ و مصدومیت کارگران شد. بومیان در خطرناک‌ترین نقش‌ها به کار گرفته شدند. تلفات خدمت نظامی بومیان آلاسکا در جنگ‌های آمریکا تلفات نامتناسبی متحمل شدند و حمایت کافی دریافت نکردند. تلفات بهداشت محیطی آلودگی PFAS در آب آشامیدنی باعث سرطان و بیماری‌های تنفسی شده است. خودکشی و سوءمصرف مواد نرخ خودکشی در جوامع بومی به دلیل آسیب تاریخی و تبعیض سیستماتیک بالاست.

    مشاهده جزئیات
    فیلادلفیا
    شهر
    آمریکا

    فیلادلفیا

    Philadelphia

    تاریخ جنگ‌ها و درگیری‌ها در فیلادلفیاانقلاب آمریکا — زادگاه ملتفیلادلفیا پایتخت انقلاب آمریکا بود. کنگره قاره‌ای در تالار استقلال (Independence Hall) تشکیل جلسه داد. اعلامیه استقلال در ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ در فیلادلفیا امضا شد. قانون اساسی ایالات متحده در ۱۷۸۷ در همین شهر تدوین شد.قیام علیه الغا — سوزاندن تالار پنسیلوانیا (۱۸۳۸)در ۱۷ مه ۱۸۳۸، یک جمعیت سفیدپوست طرفدار برده‌داری تالار پنسیلوانیا (Pennsylvania Hall) را در فیلادلفیا به آتش کشیدند. این ساختمان که توسط الغاگرایان ساخته شده بود، نماد مبارزه برای آزادی بود. پلیس و دولت از محافظت از آن خودداری کردند.جنگ داخلی — شهر صنعتی اتحادیهفیلادلفیا یک شهر کلیدی برای اتحادیه در طول جنگ داخلی بود. صنایع آن سلاح، مهمات و لباس برای ارتش تولید می‌کرد. بیمارستان‌هایش هزاران مجروح را درمان می‌کردند. با این حال، تنش‌های نژادی در شهر بالا بود.داستان‌زدایی (Deindustrialization) و بحرانپس از جنگ جهانی دوم، فیلادلفیا دچار داستان‌زدایی شدید شد. کارخانه‌ها تعطیل شدند. صدها هزار نفر شغل خود را از دست دادند. محله‌های سیاه‌پوست به شدت آسیب دیدند. این زمینه‌ساز بحران مواد مخدر و حبس دسته‌جمعی شد.

    تلفات در فیلادلفیااپیدمی تب زرد (۱۷۹۳)حدود ۵,۰۰۰ نفر از جمعیت ۵۰,۰۰۰ نفری فیلادلفیا در طول اپیدمی تب زرد در سال ۱۷۹۳ جان باختند. دولت فدرال و رهبران شهر فرار کردند. سیاه‌پوستان آزاد مراقبت از بیماران را بر عهده گرفتند. رهبران سیاه ریچارد آلن و ابسالم جونز سازماندهی امداد را انجام دادند.آنفولانزای اسپانیایی (۱۹۱۸)بیش از ۱۲,۰۰۰ نفر در فیلادلفیا در طول همه‌گیری آنفولانزای ۱۹۱۸ جان باختند. یک رژه روز آزادی قرضه در سپتامبر ۱۹۱۸ که توسط دولت برگزار شد، ۲۰۰,۰۰۰ نفر را در خیابان‌ها جمع کرد و سرعت گسترش ویروس را افزایش داد.بمباران MOVE (۱۹۸۵)۱۱ نفر از جمله ۵ کودک در بمباران هوایی پلیس کشته شدند. ۶۱ خانه ویران شد. جان آفریقا و دخترش نتلی در آتش جان باختند.خشونت مواد مخدر و حبسفیلادلفیا دارای یکی از بالاترین نرخ‌های فقر و خشونت مواد مخدر در آمریکاست. 'محله‌ای از مواد مخدر' (Open-air drug market) در کنزینگتون (Kensington) یک بحران انسانی است.

    فینیکس
    شهر
    آمریکا

    فینیکس

    Phoenix

    جنگ‌ها و درگیری‌ها در فینیکسآوارگی بومیانفینیکس بر سرزمین اجدادی آکیمل اودهودام ساخته شده است. انحراف رودخانه نمک اقتصاد کشاورزی بومی را نابود کرد.جنگ آمریکا و مکزیکمنطقه تا ۱۸۴۸ بخشی از مکزیک بود. حقوق زمین مکزیکی‌ها نقض شد.تأثیر جنگ آپاچیفینیکس پایگاهی برای لشکرکشی علیه آپاچی بود. زندانیان آپاچی نگهداری می‌شدند.جنگ‌های آبپروژه رودخانه نمک آب را از بومیان به حومه فینیکس منتقل کرد.مبارزات کارگریکشاورزی آریزونا بر کار مزدی مهاجران ساخته شده است. سزار چاوز برای حقوق کارگران مبارزه کرد.نظامی‌گری مرزیفینیکس مرکز بازداشت مهاجران است. جداسازی خانواده‌ها و اخراج.

    تلفات در فینیکسکاهش جمعیت آکیمل اودهودامبیماری و کمبود آب جمعیت را بیش از ۹۰٪ کاهش داد.مرگ کارگران مزرعهکارگران مهاجر از مسمومیت آفت‌کش و گرمازدگی جان باختند.مرگ ناشی از گرمافینیکس یکی از داغ‌ترین شهرهای آمریکاست. صدها نفر سالانه می‌میرند.مرگ مهاجرانهزاران مهاجر در بیابان‌های اطراف فینیکس جان باخته‌اند.نابرابری سلامتنرخ بالای دیابت و بیماری قلبی در جوامع بومی و لاتینو.خشونت خانگیآریزونا یکی از بالاترین نرخ‌های خشونت خانگی را دارد.

    مشاهده جزئیات
    لس آنجلس
    شهر
    آمریکا

    لس آنجلس

    Los Angeles

    تاریخ خشونت و ظلم دولتی در لس آنجلسلس آنجلس، دومین شهر بزرگ آمریکا، تاریخی سرشار از خشونت نژادی، سرکوب پلیسی، نسل‌کشی بومیان و بهره‌کشی طبقاتی دارد. این شهر که نماد صنعت سرگرمی آمریکا است، در واقع صحنه برخی از فجیع‌ترین جنایت‌های دولتی در تاریخ ایالات متحده بوده است.بومیان تونگوا و استعمار اسپانیاقبل از ورود اروپاییان، منطقه لس آنجلس محل زندگی قوم تونگوا بود. مأموریت اسپانیایی سن گابریل که در سال ۱۷۷۱ تأسیس شد، بومیان را به کار اجباری و بردگی واداشت. هزاران بومی در گورهای دسته‌جمعی در محوطه مأموریت دفن شدند.کشتار چینی‌ها (۱۸۷۱)یکی از بزرگترین لینچ‌های جمعی در تاریخ آمریکا در ۲۴ اکتبر ۱۸۷۱ در محله چینی‌های لس آنجلس رخ داد. یک گروه ۵۰۰ نفره از مردان سفیدپوست به محله چینی‌ها حمله کردند و ۱۹ چینی را به دار آویختند و به ضرب گلوله کشتند. هیچ‌یک از مهاجمان محاکمه نشدند.شورش‌های زوت سوت (۱۹۴۳)به مدت یک هفته در ژوئن ۱۹۴۳، صدها نظامی سفیدپوست به جوانان مکزیکی-آمریکایی در خیابان‌های لس آنجلس حمله کردند. پلیس لس آنجلس به جای محافظت از قربانیان، خود آنها را دستگیر کرد - نمونه‌ای آشکار از نژادپرستی نهادی.شورش واتس (۱۹۶۵)در اوت ۱۹۶۵، پس از دستگیری خشونت‌بار یک راننده سیاهپوست، شش روز شورش و اعتراض در محله واتس رخ داد و منجر به ۳۴ کشته، ۱,۰۳۲ زخمی و بیش از ۴۰ میلیون دلار خسارت شد.قیام لس آنجلس (۱۹۹۲)پس از تبرئه ۴ افسر پلیس متهم به ضرب و شتم رادنی کینگ، مرگبارترین شورش شهری قرن بیستم آمریکا در لس آنجلس رخ داد: ۶۳ کشته، ۲,۳۸۳ زخمی و بیش از ۱ میلیارد دلار خسارت.رسوایی رمپارت (دهه ۱۹۹۰)یکی از بزرگترین رسوایی‌های پلیس در تاریخ آمریکا. بیش از ۷۰ افسر فاسد در واحد رمپارت پلیس لس آنجلس به شکنجه مظنونان، تیراندازی‌های ساختگی و جعل شواهد متهم شدند.بحران بی‌خانمانیلس آنجلس بیش از ۷۵ هزار بی‌خانمان دارد که بالاترین رقم در آمریکا است. این بحران نتیجه دهه‌ها سیاست نئولیبرالی، نژادپرستی مسکن و نابرابری اقتصادی است.

    شهر
    فلسطین

    مدینة غزة

    Gaza

    تاریخچه جنگی شهر غزهشهر غزه به عنوان یکی از قدیمی‌ترین شهرهای جهان، شاهد جنگ‌های بی‌شماری بوده است. در جنگ ۱۹۴۸ (نکبه)، مصر اداره شهر را به دست گرفت و موج بزرگی از آوارگان فلسطینی به آن پناه آوردند. در جنگ ۱۹۶۷ (شش روزه)، اسرائیل شهر غزه را اشغال کرد. پس از خروج یک‌جانبه اسرائیل در ۲۰۰۵، شهر غزه به مرکز مقاومت و صحنه درگیری‌های مکرر تبدیل شد. جنگ‌های ۲۰۰۸‑۲۰۰۹، ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۲۱ و به‌ویژه جنگ ۲۰۲۳‑۲۰۲۶ (طوفان الاقصی و شمشیرهای آهنین) خسارات عظیمی به زیرساخت‌ها و غیرنظامیان شهر وارد کرده است. محله‌های شرقی مانند الشجاعیه و تل الهوا بارها با خاک یکسان شده‌اند.

    اطلاعات تلفات شهر غزهشهر غزه به عنوان پرجمعیت‌ترین شهر فلسطین، همواره بیشترین تلفات انسانی را در درگیری‌ها متحمل شده است. آمار زیر بر اساس گزارش‌های سازمان ملل، وزارت بهداشت فلسطین و نهادهای حقوق بشری تا آوریل ۲۰۲۶ گردآوری شده است: جنگ ۱۹۴۸ (نکبه): هزاران آواره از مناطق مجاور به شهر غزه پناه آوردند. تعداد شهدای شهر در این جنگ حدود ۳۰۰–۴۰۰ نفر (بیشتر غیرنظامی) برآورد می‌شود. جنگ ۱۹۶۷ (شش روزه): اشغال سریع شهر توسط اسرائیل منجر به شهادت حدود ۲۰۰–۲۵۰ فلسطینی و زخمی شدن بیش از ۸۰۰ نفر شد. انتفاضه اول (۱۹۸۷–۱۹۹۳): شهر غزه شاهد درگیری‌های مداوم بود. حدود ۲۵۰ شهید (بیشتر جوانان و کودکان) و بیش از ۵,۰۰۰ زخمی. انتفاضه دوم (۲۰۰۰–۲۰۰۵): درگیری‌های شدید در محله‌های شرقی. حدود ۴۰۰ شهید و ۳,۰۰۰ زخمی در شهر ثبت شده است. جنگ ۲۰۰۸–۲۰۰۹ (سرب گداخته): بمباران گسترده محله‌های الشجاعیه و تل الهوا. حدود ۴۵۰ شهید (شامل ۱۰۰ کودک) و ۲,۵۰۰ زخمی. جنگ ۲۰۱۲ (ستون دفاعی): حدود ۷۰ شهید و ۴۰۰ زخمی در شهر غزه. جنگ ۲۰۱۴ (لبه ستیغ): تهاجم زمینی به محله‌های شرقی. حدود ۶۰۰ شهید (از جمله ۱۵۰ کودک) و ۳,۰۰۰ زخمی. هزاران خانه تخریب شد. جنگ ۲۰۲۱ (نگهبان دیوارها): بمباران برج‌های مسکونی. حدود ۱۲۰ شهید و ۸۰۰ زخمی. جنگ ۲۰۲۳–۲۰۲۶ (طوفان الاقصی و شمشیرهای آهنین): شهر غزه هدف شدیدترین بمباران‌ها و تهاجم زمینی قرار گرفت. تا آوریل ۲۰۲۶، آمار شهدای شهر غزه حدود ۱۲,۰۰۰–۱۳,۰۰۰ نفر (شامل هزاران کودک و زن) تخمین زده می‌شود. حدود ۳۰,۰۰۰ زخمی و بیش از ۸۰٪ ساختمان‌ها تخریب یا غیرقابل سکونت شده‌اند.تلفات شهر غزه به دلیل تراکم جمعیت و تمرکز حملات بر مراکز شهری، همواره بالا بوده است. بسیاری از شهدا زن و کودک بوده‌اند و زیرساخت‌های درمانی نیز بارها هدف قرار گرفته است.

    موبایل
    شهر
    آمریکا

    موبایل

    Mobile

    جنگ‌ها و درگیری‌ها در موبایل مردم بومی و تهاجم استعماری فرانسه تاریخ موبایل ریشه در جابجایی خشونت‌آمیز مردم بومی دارد که هزاران سال قبل از تماس اروپاییان در سواحل خلیج ساکن بودند. ملت‌های چوکتاو، چیکاساو، کریک و آلاباما نگهبانان اصلی این قلمرو بودند. استعمارگران فرانسوی به رهبری پیر لوموآ دورویل در سال ۱۷۰۲ قلعه لویی دو لا موبایل را به عنوان یک پاسگاه استعماری تأسیس کردند و الگویی از کار اجباری، معرفی بیماری و فتح نظامی را آغاز کردند. مقامات استعماری فرانسه علیه ناچز و سایر قبایل جنگیدند و از سلاح‌های برتر و تاکتیک‌های تفرقه بینداز و حکومت کن برای سرکوب مقاومت بومی استفاده کردند. اتحاد فرانسه با چوکتاو علیه چیکاساو منجر به تلفات ویرانگر برای تمام ملت‌های بومی درگیر شد. کلوتیلدا و آخرین کشتی برده موبایل این تمایز تاریک را دارد که آخرین بندر ورود بردگان آفریقایی به ایالات متحده بود. در سال ۱۸۶۰، اسکله کلوتیلدا به طور غیرقانونی با ۱۱۰ برده آفریقایی وارد خلیج موبایل شد، دهه‌ها پس از غیرقانونی شدن تجارت برده اقیانوس اطلس. کاپیتان کشتی را سوزاند و غرق کرد تا شواهد را از بین ببرد. این آفریقایی‌ها، علی‌رغم وحشت بردگیشان، هویت فرهنگی خود را حفظ کردند و پس از رهایی، آفریکاتاون، یک جامعه خودکفا در شمال موبایل، تأسیس کردند. کشف لاشه کلوتیلدا در سال ۲۰۱۹ این داستان را تأیید کرد، اما میراث این جنایت باقی است: خانواده‌های بازماندگان کلوتیلدا همچنان برای شناسایی و عدالت مبارزه می‌کنند. جنگ داخلی و نبرد خلیج موبایل موبایل یک بندر حیاتی کنفدراسیون در طول جنگ داخلی آمریکا و مرکزی برای شکستن محاصره بود. نبرد خلیج موبایل در ۵ اوت ۱۸۶۴، یک پیروزی قاطع اتحادیه به رهبری دریاسالار دیوید فاراگوت بود که معروفاً گفت «لعنتی به اژدرها، با سرعت تمام جلو!» این نبرد منجر به تصرف فورت مورگان و فورت گینز شد و عملاً آخرین بندر بزرگ کنفدراسیون را در خلیج مکزیک بست. خود موبایل در آوریل ۱۸۶۵ پس از نبرد فورت بلیکلی سقوط کرد. جنگ اقتصاد و زیرساخت‌های شهر را ویران کرد، اما پایان برده‌داری رسمی آزادی واقعی برای جمعیت سیاهپوست موبایل به ارمغان نیاورد. جیم کرو، لینچ و وحشت نژادی پس از بازسازی، جامعه سیاهپوست موبایل تحت قوانین جیم کرو با ستم سیستماتیک روبرو شد. جداسازی از طریق خشونت، ارعاب و تبعیض قانونی اعمال می‌شد. شهرستان موبایل لینچ‌های متعددی بین ۱۸۷۷ و ۱۹۵۰ ثبت کرده است، با قربانیان سیاهپوستی که توسط اوباش سفیدپوست به اتهام نقض سلسله‌مراتب نژادی به قتل رسیدند. سیستم اجاره زندانیان که از مونتگمری اداره می‌شد اما در سراسر آلاباما فعالیت می‌کرد، هزاران سیاهپوست موبایل را که با اتهامات ساختگی دستگیر و مجبور به کار در اردوگاه‌های چوب‌بری، معادن زغال‌سنگ و مزارع صمغ‌گیری می‌شدند، به دام انداخت. این سیستم عمداً جوامع سیاهپوست را هدف قرار می‌داد و رهایی را به شکل جدیدی از بندگی تبدیل می‌کرد. جنبش حقوق مدنی و مبارزه مداوم موبایل یک میدان نبرد مهم در جنبش حقوق مدنی بود. فعالان محلی در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تحریم‌ها، نشستن‌های اعتراضی و ثبت‌نام رأی‌دهندگان را سازماندهی کردند. شعبه NAACP موبایل به رهبری افرادی مانند جان لوفلور، جداسازی در تأسیسات عمومی، مدارس و اشتغال را به چالش کشید. پرونده مهم گومیلیون علیه لایت‌فوت (۱۹۶۰) در آلاباما آغاز شد و به جریمان‌کشی نژادی که رأی‌دهندگان سیاهپوست را محروم می‌کرد، پرداخت. در سال ۱۹۸۱، موبایل اولین شهردار سیاهپوست خود، رابرت سی. اسمیت را انتخاب کرد. با این حال، میراث بی‌عدالتی نژادی از طریق حبس جمعی، خشونت پلیس، نابرابری اقتصادی و نژادپرستی زیست‌محیطی که به طور نامتناسبی جوامع سیاهپوست و کم‌درآمد موبایل را تحت تأثیر قرار می‌دهد، ادامه دارد.

    مونتگمری
    شهر
    آمریکا

    مونتگمری

    Montgomery

    نسل‌کشی بومیان و فروپاشی جمعیت اتحادیه کریک: جنگ کریک ۱۸۱۳–۱۸۱۴ و اخراج اجباری جمعیت کریک در منطقه را تقریباً ۶۰٪ کاهش داد. شهرستان مونتگمری در اصل قلمرو کریک بود و بازماندگان به زور در امتداد مسیر اشک‌ها اخراج شدند. مردمان آلاباما و کوشاتا: مردم بومی که ایالت به نام آنها نامگذاری شده است بر اثر بیماری‌های اروپایی نابود شدند و تا سال ۱۸۳۰ از منطقه مونتگمری اخراج شدند و امروزه کمتر از ۵۰۰ نفر در آلاباما باقی مانده‌اند. جمعیت برده و وحشیگری مزارع جمعیت بردگان شهرستان مونتگمری: تا سال ۱۸۶۰، افراد سیاه‌پوست برده شده در شهرستان مونتگمری بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر بودند—نزدیک به ۵۵٪ از کل جمعیت. این شهر یکی از بزرگترین مراکز تجارت برده در جنوب عمیق بود. مرگ‌های تجارت برده: هزاران برده سالانه از طریق بندر رودخانه مونتگمری حمل می‌شدند و نرخ مرگ‌ومیر در طی سفرهای اجباری زمینی از ویرجینیا و کارولیناها ۱۵–۲۰٪ تخمین زده می‌شد. اجاره زندانیان و برده‌داری صنعتی سیستم اجاره زندانیان آلاباما: مونتگمری به عنوان مرکز اداری سیستم بدنام اجاره زندانیان آلاباما خدمت می‌کرد که سود عظیمی برای ایالت تولید می‌کرد. بین ۱۸۷۰ و ۱۹۲۸، بیش از ۱۳٬۰۰۰ زندانی سیاه‌پوست در معادن زغال‌سنگ و اردوگاه‌های راه‌آهن در سراسر ایالت جان باختند. نرخ مرگ: زندانیان سیاه‌پوست در آلاباما نرخ مرگ سالانه تا ۲۵٪ را متحمل شدند—بالاتر از هر سیستم قابل مقایسه در جهان پس از رهایی. تلفات دوران حقوق مدنی حمله به سواران آزادی (۱۹۶۱): سواران آزادی توسط یک اوباش سفیدپوست در ایستگاه گریهاند مونتگمری به طرز وحشیانه‌ای مورد حمله قرار گرفتند. ده‌ها نفر به شدت کتک خوردند و جان لوئیس دچار شکستگی جمجمه شد. پلیس محلی عمداً پاسخ به خشونت را به تأخیر انداخت. راهپیمایی سلما به مونتگمری (۱۹۶۵): راهپیمایان با سربازان ایالتی و پلیس سواره در "یکشنبه خونین" در پل ادموند پتوس روبرو شدند، جایی که ده‌ها نفر پس از گاز اشک‌آور، ضرب و شتم و لگدمال شدن در بیمارستان بستری شدند. سرکوب تحریم اتوبوس: در طول تحریم ۳۸۱ روزه اتوبوس مونتگمری، فعالان سیاه‌پوست با آزار، دستگیری و تهدید مداوم مواجه شدند. خانه دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور بمب‌گذاری شد و رهبران متعدد تحریم با اتهامات واهی زندانی شدند. ترور کلان و لینچ قربانیان لینچ: شهرستان مونتگمری حداقل ۳۱ لینچ مستند بین ۱۸۷۷ و ۱۹۵۰ ثبت کرده است که هدف آن‌ها آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار متهم به نقض نظم نژادی بود. این لینچ‌ها شامل تماشای عمومی توسط هزاران نفر بود. بمب‌گذاری و ارعاب: فعالیت کلان در منطقه مونتگمری شامل ده‌ها بمب‌گذاری کلیسا، سوزاندن صلیب و ترور هدفمند کارگران حقوق مدنی در طول اواسط قرن بیستم بود. حبس جمعی مدرن و خشونت پلیس سیستم زندان آلاباما: آلاباما یکی از بالاترین نرخ‌های حبس در ایالات متحده را دارد و سیاه‌پوستان آلابامایی تقریباً ۴ برابر نرخ سفیدپوستان زندانی می‌شوند. زندان‌های شهرستان مونتگمری به طور مزمن بیش از ظرفیت هستند و تحت چندین شکایت فدرال در مورد شرایط قرار گرفته‌اند. کشتار پلیس: پلیس مونتگمری در تیراندازی‌های مرگبار متعددی علیه ساکنان سیاه‌پوست نقش داشته است. در سال ۲۰۱۶، وزارت دادگستری پلیس مونتگمری را به دلیل الگوهای پلیسی خلاف قانون اساسی و استفاده از زور بیش از حد بررسی کرد.

    میامی
    شهر
    آمریکا

    میامی

    Miami

    تاریخ جنگ‌ها و درگیری‌ها در میامیاستعمار و نسل‌کشی بومیان — از تکه‌وستا تا سمینول (1513–1858)منطقه میامی از 4000 سال پیش محل سکونت بومیان تکه‌وستا (Tequesta) بود. در 1567، اسپانیایی‌ها یک مأموریت کاتولیک در دهانه رودخانه میامی تأسیس کردند. بومیان تکه‌وستا در اثر بیماری‌های اروپایی و برده‌داری نابود شدند — تا 1700 جمعیت آنها از 10,000 به چند صد نفر کاهش یافت. در طول جنگ دوم سمینول (1835–1842)، ارتش آمریکا فورت دالاس (Fort Dallas) را در سواحل رودخانه میامی ساخت. این قلعه به عنوان پایگاهی برای حملات علیه سمینول‌ها و متحدان سیاه‌پوست آنها استفاده شد. پس از جنگ، قلعه رها شد و زمین به صاحبان مزارع فروخته شد.بنیاد شهر و عصر ترور نژادی (1896–1920)میامی به طور رسمی در 1896 تأسیس شد. جولیا تاتل (Julia Tuttle)، یک زن سفیدپوست، مالک زمین، راه‌آهن هنری فلگلر را متقاعد کرد که خط خود را به میامی گسترش دهد. با این حال، بنیاد میامی با خشونت نژادی همراه بود — 162 مرد سیاه‌پوست که در ساخت راه‌آهن کمک کرده بودند، از شرکت در رژه تأسیس شهر منع شدند. در دهه 1910 و 1920، کو کلوکس کلان (Ku Klux Klan) در میامی فعال بود. در 1920، لینچینگ و ترور سیاهان در شهرستان دِید (Dade County) رایج بود. تاجران سفید، جوامع سیاه‌پوست را در طوفان 1926 از زمین‌های مرغوب خود بیرون کردند.جنگ سرد — عملیات خلیج خوک‌ها و عملیات مانگوس (1960s)پس از انقلاب کوبا در 1959، میامی به مرکز عملیات سیا علیه فیدل کاسترو تبدیل شد. عملیات خلیج خوک‌ها (Bay of Pigs Invasion) در آوریل 1961 توسط سیا از میامی سازماندهی شد — یک تهاجم شکست‌خورده به کوبا که 1,500 تبعیدی کوبایی را شامل می‌شد. در 1962، عملیات مانگوس (Operation Mongoose)، یک پروژه مخفی سیا برای ترور کاسترو و سرنگونی دولت کوبا، از میامی هدایت می‌شد. شرکت‌های جبه‌ای و قاچاقچیان اسلحه از میامی فعالیت می‌کردند. این عملیات‌ها چهره میامی را تغییر داد — سازمان‌های جاسوسی و تبعیدیان کوبایی یک فرهنگ پارامیلیتاری در شهر ایجاد کردند.جنگ مواد مخدر — کارتل مدلین و میامی (1980s)در دهه 1980، میامی مرکز قاچاق کوکائین از کلمبیا به ایالات متحده بود. کارتل مدلین به رهبری پابلو اسکوبار از میامی به عنوان یک مرکز توزیع استفاده کرد. در 1981، میامی بالاترین نرخ قتل در تاریخ آمریکا را ثبت کرد — 621 قتل در یک سال (نرخ 35.5 در 100,000). نمایش تلویزیونی 'میامی وایس' (Miami Vice) خشونت و فساد مواد مخدر را به تصویر کشید.شورش میامی (1980) و خشونت پلیس مدرندر 17 مه 1980، چهار پلیس سفید شهرستان دِید از قتل آرتور مک‌دافی، یک تاجر سیاه‌پوست 33 ساله، تبرئه شدند. مک‌دافی پس از فرار از پلیس با موتورسیکلت، توسط 12 ضربه باتوم پلیس کشته شده بود. تبرئه منجر به سه روز شورش شد — 18 نفر کشته، 350 نفر دستگیر و 38 میلیون دلار خسارت. میامی همچنین شاهد تیراندازی پلیس به افراد غیرمسلح سیاه‌پوست از جمله تروی دیویس (1995، تبرئه شد) و ادامه اعتراضات علیه خشونت پلیس در قرن 21 بود.

    نیوآرک
    شهر
    آمریکا

    نیوآرک

    Newark

    [fa] Wars History of Newark[fa] Lenape Territory and the Walking Purchase (Pre-1737)[fa] Before European settlement, the Newark area was part of the ancestral homeland of the Lenape people, who had lived in the region for thousands of years. The Lenape occupied seasonal settlements along the White Clay Creek and Christina River, practicing agriculture, hunting, and fishing. The Walking Purchase of 1737—a fraudulent land grab orchestrated by William Penn's sons—resulted in the theft of 1.2 million acres of Lenape territory, including the land that would become Newark. The Lenape, who called the transaction 'The Hurry Walk,' were forced westward into Ohio. This dispossession laid the foundation for European settlement of Newark, first settled by Scots-Irish immigrants around 1694. The Lenape were among the first to encounter Dutch, Swedish, and English settlers, and experienced a 90 percent population decline through disease, war, and forced removal. The Lenape Indian Tribe of Delaware, now centered near Cheswold north of Dover, continues to reclaim ancestral lands and culture in the 21st century.The Battle of Cooch's Bridge and the British Invasion (1777)The Battle of Cooch's Bridge, fought on September 3, 1777, was the only battle of the American Revolutionary War fought on Delaware soil and took place just three miles south of Newark. A British army of 18,000 troops under General William Howe, having landed at Head of Elk, Maryland, marched toward Philadelphia. General George Washington dispatched a light infantry corps of 1,000 picked men under Brigadier General William Maxwell to contest the British advance. The Americans, including Continental soldiers from Virginia, Pennsylvania, New Jersey, and North Carolina alongside Delaware militia, ambushed Hessian Jäger troops led by Captain Johann Ewald along the road from Aiken's Tavern (modern Glasgow) to Cooch's Bridge. The fighting lasted seven hours, with intense skirmishing through woods and fields, at times devolving into hand-to-hand combat. The Americans ran low on ammunition and were forced to retreat across Cooch's Bridge after desperate fighting with bayonets and swords. The British claimed 50 American dead; the Americans admitted 20 killed and 20 wounded. Three to nine Hessian wagons carried British wounded. Lord Cornwallis used the Thomas Cooch House as his headquarters from September 3-8. A local legend holds that the Stars and Stripes was first carried into battle at Cooch's Bridge, though this is disputed by scholars. The battle was the opening engagement of the Philadelphia Campaign, leading to the larger Battle of Brandywine on September 11.The War of 1812 and the DuPont Powder MillsDuring the War of 1812, Newark and the surrounding region played a critical supporting role through the DuPont powder mills on the Brandywine Creek north of Wilmington, founded by Eleuthère Irénée du Pont in 1802. The British blockade of the Delaware Bay and River, declared in December 1812 and enforced from early 1813, threatened the region. Royal Navy vessels under Admiral Sir John Borlase Warren bombarded Lewes for 22 hours on April 6-7, 1813, using Congreve rockets for the first time against Americans. The British conducted raids throughout the Delaware River, destroying approximately 20 ships. E.I. du Pont and his brother Victor organized militia companies called the Brandywine Rangers, composed of millworkers, to protect Wilmington and the powder yards from British attack. American gunpowder production at DuPont soared from 204,046 pounds in 1811 to 519,551 pounds in 1814, with 374,000 pounds going to the U.S. government. Despite the fear of invasion, British forces never reached Newark, but the war transformed DuPont from a small operation into a major industrial concern that would shape Delaware's economy for the next two centuries.The Civil War: Slavery, Delaware College, and Fort Delaware (1861–1865)During the Civil War, Newark was deeply divided by the slavery question. Delaware, though a border state that remained in the Union, was a slave state where slavery was legal until December 1865. Delaware College (predecessor to the University of Delaware) was deeply entangled with slavery. Rathmell Wilson, President of the College's Board of Trustees, was an enslaver who owned the Chase family—Ann, Charles, Henry, and Sewell—manumitted on delayed schedules that kept them in bondage for years. Wilson also fought against abolition, blocking an anti-slavery speaker from appearing in Newark in 1852 and running for State Senate in 1862 on the pro-slavery Democratic ticket. Delaware College students debated slavery in their literary societies, with topics like 'Should the Missouri Compromise be reversed?' When a freedom seeker sought shelter on campus in December 1853, College President Reverend W.S.F. Graham refused aid, stating 'the College must not break the law even when the law seems wrong.' The DuPont powder mills supplied nearly one-third of the Union's gunpowder during the war, but production came at a terrible cost: on February 26, 1863, a packing room explosion destroyed 10,000 pounds of powder and killed 13 men; two more explosions that year killed 40 more. Just 10 miles from Newark, Fort Delaware on Pea Patch Island held over 33,000 Confederate prisoners, with approximately 2,500 dying from disease and malnutrition. The war profoundly shaped Newark, leaving a legacy of racial division that would take over a century to begin addressing.Modern Conflicts: Civil Rights, Desegregation, and Racial Justice (1950–Present)Newark became a battleground for civil rights in the 20th century. The University of Delaware was segregated until 1950, when Louis L. Redding, Delaware's first Black attorney, won Parker v. University of Delaware. Redding presented evidence of vast disparities between Delaware State College for Negroes and the University of Delaware: inadequate facilities, no faculty tenure, a library one-tenth the size, and lack of accreditation. Chancellor Collins J. Seitz ordered the university to admit Black students, integrating not just the university but eventually movie theaters, hospitals, and retail stores across the state. However, the African American community of New London Road in Newark—a free Black neighborhood established in the 1840s when Rathmell Wilson sold land to Black families like Isaac Bacchus—was gradually displaced by the expanding university footprint. In 2020, following the murder of George Floyd, the University of Delaware launched the Antiracism Initiative, with over 350 faculty, staff, and students forming 20 subcommittees. The Legacies of Enslavement and Dispossession at UD Committee was formed, producing extensive research into the university's ties to slavery, including the role of Rathmell Wilson and the Lewis family. The university joined the Universities Studying Slavery consortium in 2021. This ongoing reckoning with Newark's history of racial injustice represents the modern front in the city's long trajectory of conflict over freedom and equality.

    نیوهیون
    شهر
    آمریکا

    نیوهیون

    New Haven

    تاریخ جنگ نیوهیونجنگ‌های بومیان و استعمارمنطقه نیوهیون توسط کویینپیاک سکونت داشت. جان دیونپورت و تئوفیلوس ایتون ۱۶۳۸. جابجایی. خشونت.شاه فیلیپ ۱۶۷۵-۷۸بسیج شبه‌نظامیان. ترس. سربازان. قدرت بومیان نابود. درگیری وحشیانه.انقلاب آمریکامرکز انقلاب. حمله بریتانیا ۱۷۷۹. دانشگاه ییل. نیرو تدارکات.جنگ ۱۸۱۲اختلال تجارت دریایی. محاصره. بازرگانان مخالف. خصوصی‌ها. اقتصاد آسیب.داخلیاروپا. وینچستر اسلحه. هزاران سرباز. صنعتی‌سازی.جهانی و مدرنوینچستر سلاح. کارخانه‌ها. کره ویتنام. هزینه انسانی.

    تلفات در نیوهیونبومیانکویینپیاک. بیماری. پکوت. کاهش ۹۰٪. فروپاشی جمعیتی.شاه فیلیپتلفات. شبه‌نظامیان. بومیان بیشتر. جوامع ویران.انقلابسربازان کشته. حمله ۱۷۷۹. بیماری. خصوصی‌ها. بیوه یتیم.داخلی۵۰۰۰ کشته. وینچستر. سیاهپوستان. بیماری.جهانیصدها اولی. هزاران دومی. یادبودها. خانواده داغدار.مدرنکره ویتنام عراق افغانستان. خشونت اسلحه. مواد مخدر. PTSD.

    مشاهده جزئیات
    نیویورک سیتی
    شهر
    آمریکا

    نیویورک سیتی

    New York City

    تاریخ جنگ در شهر نیویورکشهر نیویورک از زمان تأسیساش به عنوان یک پست تجاری هلندی در سال ۱۶۲۴ تا امروز، نقش محوری در درگیری‌های نظامی و جنگ‌های آمریکا و جهان ایفا کرده است. این شهر که دروازه ورود میلیون‌ها مهاجر و مرکز قدرت مالی و نظامی آمریکاست، بارها صحنه جنگ، اشغال و مقاومت بوده است.دوران استعمار: از نیو آمستردام تا نیویورکدر سال ۱۶۲۴، کمپانی هند غربی هلند فورت آمستردام را در نوک جنوبی منهتن تأسیس کرد. ده سال بعد، جنگ کیفت (Kieft's War) بین سال‌های ۱۶۴۳ تا ۱۶۴۵ به رهبری ویلم کیفت، فرماندار مستعمره نیو ندرلند، به نسل‌کشی سیستماتیک قبیله لناپ منجر شد. کیفت دستور حمله به روستاهای لناپ و کشتار زنان و کودکان را صادر کرد. تخمین زده می‌شود که ۱,۱۰۰ بومی در این حملات کشته شدند. در سال ۱۶۶۴، ناوگان انگلیسی به بندر نیویورک حمله کرد و بدون شلیک یک گلوله، مستعمره را تصرف کرد. پیتر استویسانت، فرماندار هلندی، مجبور به تسلیم شد و شهر به افتخار دوک یورک به «نیویورک» تغییر نام داد. انگلیسی‌ها بلافاصله استحکامات نظامی در منهتن پایینی ساختند.انقلاب آمریکا: اشغال هفت ساله نیویورکشهر نیویورک مهم‌ترین شهر استراتژیک در جنگ انقلاب آمریکا بود. در نبرد لانگ آیلند در اوت ۱۷۷۶، جرج واشنگتن با ۲۰،۰۰۰ سرباز در برابر ۳۲،۰۰۰ سرباز بریتانیایی به فرماندهی ژنرال ویلیام هاو شکست خورد. واشنگتن با عقب‌نشینی شبانه از طریق رودخانه ایست ریور موفق به نجات ارتش خود شد. از سپتامبر ۱۷۷۶ تا نوامبر ۱۷۸۳، بریتانیا شهر نیویورک را اشغال کرد و آن را به پایگاه اصلی نظامی خود در آمریکا تبدیل کرد. در جریان اشغال، آتش‌سوزی بزرگ نیویورک در سپتامبر ۱۷۷۶ یک‌چهارم شهر را نابود کرد که یک‌چهارم شهر را ویران کرد. بریتانیا شهر را به قلعه‌ای نظامی تبدیل کرد و هزاران سرباز در خیابان‌ها پادگان گرفتند. زندانیان آمریکایی در کشتی‌های زندان در خلیج والابوت (بروکلین) در شرایط غیرانسانی نگهداری می‌شدند. از ۱۱,۰۰۰ زندانی، بیش از ۸,۰۰۰ نفر در اثر گرسنگی و بیماری جان باختند.جنگ داخلی و شورش‌های خدمت اجباریدر جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵)، شهر نیویورک به دلیل روابط اقتصادی با جنوب برده‌دار، عمیقاً تقسیم شده بود. بانک‌ها و بازرگانان نیویورک از تجارت پنبه با جنوب سود می‌بردند. شورش‌های خدمت اجباری نیویورک در ژوئیه ۱۸۶۳ به مدت پنج روز ادامه یافت و به بدترین شورش مدنی در تاریخ آمریکا تبدیل شد. جمعیت سفید خشمگین، که از خدمت اجباری معاف بودند، به محله‌های سیاه‌نشین حمله کردند. آنها کودکان را در یتیم‌خانه رنگی‌ها (Colored Orphan Asylum) به خیابان ریختند و ساختمان را به آتش کشیدند. دست‌کم ۱۲۰ نفر کشته و بیش از ۲,۰۰۰ نفر زخمی شدند. ارتش فدرال مجبور به اشغال شهر برای برقراری نظم شد.جنگ جهانی دوم و حیاط کشتی‌سازی بروکلیندر جنگ جهانی دوم، حیاط کشتی‌سازی نیروی دریایی بروکلین (Brooklyn Navy Yard) به بزرگترین کارخانه کشتی‌سازی در جهان تبدیل شد. بیش از ۷۰,۰۰۰ کارگر در این حیاط کار می‌کردند که یک‌سوم آن‌ها سیاه‌پوست و زنان بودند. ناوهای یواساس میسوری، یواساس اینترپرایز و یواساس آریزونا در اینجا ساخته شدند. بندر نیویورک نقطه اصلی اعزام نیروهای آمریکایی به اروپا بود. بیش از ۳ میلیون سرباز از طریق بندر نیویورک به جبهه‌های جنگ اعزام شدند.۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و جنگ علیه تروردر ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ۱۹ تروریست القاعده دو هواپیما را به برج‌های مرکز تجارت جهانی در منهتن پایینی کوبیدند. این حملات نزدیک به ۳,۰۰۰ نفر را کشت و برج‌ها را به ویرانه تبدیل کرد. این رویداد مرکز تجارت جهانی را به یک قبرستان دسته‌جمعی تبدیل کرد. عملیات پاکسازی ۹ ماه طول کشید و هزاران امدادگر در معرض گرد و غبار سمی قرار گرفتند. پس از این حملات، NYPD یک دستگاه نظارتی عظیم علیه جوامع مسلمان ایجاد کرد و بودجه پلیس به شدت افزایش یافت. جنگ علیه ترور میلیاردها دلار به اقتصاد نظامی نیویورک تزریق کرد اما حقوق مدنی را نقض کرد.

    هارتفورد
    شهر
    آمریکا

    هارتفورد

    Hartford

    تاریخ جنگ هارتفوردجنگ‌های بومیان و استعمارمنطقه هارتفورد توسط پودانک و سوکیوگ از قبایل آلگونکویین سکونت داشت. جنگ پکوت ۱۶۳۷ نسل‌کشی مستعمره‌نشینان انگلیسی بود. کشتار میستیک روستای پکوت را سوزاند. مقاومت بومیان شکست.جنگ شاه فیلیپ ۱۶۷۵-۷۸جنگ شاه فیلیپ به کانکتیکت رسید. قبایل به رهبری متاکوم جنگیدند. تلفات سنگین. هارتفورد پایگاه شبه‌نظامیان. پایان قدرت بومیان.انقلاب آمریکا ۱۷۷۵-۸۳هارتفورد مرکز تدارکات. کانکتیکت نیرو و مواد. مکان استراتژیک. دولت ایالتی. اقتصاد جنگ. سربازان.جنگ ۱۸۱۲محاصره بنادر. اختلال تجارت. کنوانسیون هارتفورد ۱۸۱۴. جدایی‌طلبی. پایان بدون تغییر.جنگ داخلی ۱۸۶۱-۶۵هارتفورد اتحادیه. ۵۵۰۰۰ سرباز. کلت اسلحه. صنعتی‌سازی. آزادی.جنگ‌های جهانی و مدرنکلت و پرت اند ویتنی. موتور هواپیما. کره ویتنام. هزینه انسانی.

    تلفات در هارتفوردبومیانجنگ پکوت ۱۶۳۷. میستیک. بردگی. بیماری. ۹۰٪ کاهش. فاجعه جمعیتی.شاه فیلیپتلفات سنگین. هزاران کشته. شبه‌نظامیان. روستاها نابود. مرگبارترین جنگ.انقلابمرگ در جنگ و بیماری. زندانیان کشتی. پدران پسران. هزینه بالا. بیوه یتیم.داخلی۵۰۰۰ کشته. آنتیتام گتیزبورگ. بیماری. سربازان سیاه. آزادی.جهانیصدها جنگ اول. هزاران جنگ دوم. یادبودها. زخم‌های ماندگار.مدرنکره ویتنام عراق افغانستان. PTSD. خشونت اسلحه. مواد مخدر.

    مشاهده جزئیات
    هانتسویل
    شهر
    آمریکا

    هانتسویل

    Huntsville

    جنگ‌ها و درگیری‌ها در هانتسویل آوارگی چروکی و کریک تاریخ هانتسویل با جابجایی خشونت‌آمیز مردم چروکی و کریک آغاز می‌شود. ملت چروکی در مسیر اشک‌ها در ۱۸۳۸ به غرب رانده شد و هزاران نفر جان باختند. اخراج چیکاساو و چوکتاو ملت‌های چیکاساو و چوکتاو نیز به زور از منطقه هانتسویل اخراج شدند. این اخراج تحت قانون اخراج بومیان نسل‌کشی است. جنگ داخلی در هانتسویل هانتسویل به دلیل راه‌آهن ممفیس و چارلستون از نظر استراتژیک مهم بود. شهر چندین بار بین نیروهای اتحادیه و کنفدراسیون دست به دست شد. جیم کرو و وحشت نژادی پس از بازسازی، جامعه سیاهپوست هانتسویل با ستم سیستماتیک تحت قوانین جیم کرو روبرو شد. مسابقه فضایی و تحول اقتصادی تأسیس آرسنال رداستون و مرکز پرواز فضایی مارشال ناسا هانتسویل را متحول کرد، اما کارگران سیاهپوست از مزایای آن بی‌بهره ماندند. جنبش حقوق مدنی هانتسویل محل فعالیت حقوق مدنی بود. فعالان محلی تحریم‌ها و تلاش‌های یکپارچه‌سازی مدارس را سازماندهی کردند.

    تلفات در هانتسویل مرگ‌های مسیر اشک‌ها حدود ۴۰۰۰ چروکی در مسیر اشک‌ها جان باختند که بسیاری از منطقه هانتسویل عبور می‌کردند. مرگ از بیماری، گرسنگی و سرما بود. تلفات جنگ داخلی هانتسویل چندین بار دست به دست شد و تلفات نظامی و غیرنظامی برجای گذاشت. محاصره اقتصادی منجر به مرگ در میان جمعیت غیرنظامی شد. مرگ و میر اجاره زندانیان سیستم اجاره زندانیان در منطقه هانتسویل باعث مرگ هزاران زندانی سیاهپوست در معادن زغال‌سنگ شد. نرخ مرگ و میر در برخی اردوگاه‌ها بیش از ۳۰٪ بود. لینچ و خشونت نژادی لینچ‌های متعددی در دوران جیم کرو در هانتسویل رخ داد. ساکنان سیاهپوست توسط اوباش سفیدپوست با مصونیت کامل کشته شدند. حوادث صنعتی و آسیب محیطی رشد صنایع هوافضا و شیمیایی در اطراف هانتسویل خطرات محیطی ایجاد کرد. مواد سمی باعث مشکلات سلامتی برای کارگران شد.

    هیوستون
    شهر
    آمریکا

    هیوستون

    Houston

    تاریخ جنگ در هیوستونشهر هیوستون در تاریخ خود نقش مهمی در جنگ‌ها و درگیری‌های نظامی آمریکا داشته است.دوران جنگ داخلیهیوستون به عنوان مرکز تدارکات ارتش کنفدراسیون عمل می‌کرد. مسیر کشتیرانی هیوستون برای حمل و نقل مهمات و تدارکات حیاتی بود. پس از جنگ داخلی، دوران بازسازی (Reconstruction) با خشونت نژادی گسترده همراه بود.جنگ جهانی دومکارخانه‌های کشتی‌سازی هیوستون نقش حیاتی در تأمین نیروی دریایی آمریکا داشتند. جمعیت شهر در این دوران به سرعت رشد کرد. هزاران سیاه‌پوست برای کار در صنایع جنگی به هیوستون مهاجرت کردند.جنگ با مواد مخدرهیوستون مرکز مبارزه با مواد مخدر بود که منجر به زندانی‌سازی جمعی سیاه‌پوستان و لاتینوها شد.

    تلفات و قربانیان در هیوستونهیوستون شاهد تلفات عظیم ناشی از خشونت دولتی، نژادپرستی زیست‌محیطی و بی‌عدالتی سیستماتیک بوده است.اعدام دسته‌جمعی سربازان سیاه‌پوست (۱۹۱۷)پس از شورش کامپ لوگان، ۱۹ سرباز سیاه‌پوست اعدام و ۶۳ نفر به حبس ابد محکوم شدند. این بزرگترین اعدام دسته‌جمعی سربازان آمریکایی در تاریخ بود.خشونت پلیسهیوستون یکی از بالاترین نرخ‌های خشونت پلیس را دارد. موارد متعدد قتل سیاه‌پوستان و لاتینوها توسط پلیس ثبت شده است.نژادپرستی زیست‌محیطیمحله‌های سیاه‌نشین و لاتینو در هیوستون شرقی در نزدیکی پالایشگاه‌ها و کارخانه‌های پتروشیمی قرار دارند. نرخ سرطان در این محلات ۵۶٪ بالاتر از میانگین ملی است.زندانی‌سازی جمعیسیستم قضایی هیوستون هزاران نفر را در زندان‌ها نگاه داشته است. بسیاری از زندانیان در حبس جان خود را از دست می‌دهند.

    مشاهده جزئیات
    ویرجینیا بیچ
    شهر
    آمریکا

    ویرجینیا بیچ

    Virginia Beach

    تاریخ جنگ‌ها و درگیری‌ها در ویرجینیا بیچویرجینیا بیچ، بزرگترین شهر ویرجینیا، سابقه طولانی درگیری نظامی دارد. موقعیت استراتژیک آن در ساحل اقیانوس اطلس و نزدیکی به خلیج چساپیک آن را به یک مکان نظامی مهم تبدیل کرده است.دوران استعمار و انقلاب آمریکامنطقه ویرجینیا بیچ امروزی در قرن ۱۷ توسط انگلیسی‌ها مستعمره شد. در طول انقلاب آمریکا، این منطقه شاهد درگیری‌های دریایی بود. نبرد گریت بریج (Battle of Great Bridge) در دسامبر ۱۷۷۵ در نزدیکی این منطقه رخ داد — یک پیروزی مهم برای میهن‌پرستان.جنگ ۱۸۱۲در طول جنگ ۱۸۱۲، نیروی دریایی بریتانیا به سواحل ویرجینیا حمله کرد. بندر نورفولک و همپتون در نزدیکی ویرجینیا بیچ هدف حملات بریتانیا قرار گرفتند. بریتانیایی‌ها شهر همپتون را به آتش کشیدند و منطقه را غارت کردند.جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵)در آغاز جنگ داخلی، نیروهای اتحادیه فورت مونرو (Fort Monroe) را در نزدیکی ویرجینیا بیچ به عنوان یک پایگاه استراتژیک حفظ کردند. فورت مونرو به یک پایگاه مهم برای عملیات‌های اتحادیه تبدیل شد و به 'ژبل روکان' (Gibraltar of the Chesapeake) معروف بود. این قلعه هرگز به دست کنفدراسیون نیفتاد و به عنوان پناهگاهی برای بردگان فراری عمل کرد. اولین نبرد آهنین‌ها — USS Monitor و CSS Virginia (Merrimack) — در نزدیکی این منطقه در همپتون رودز در مارس ۱۸۶۲ رخ داد.پایگاه دریایی نورفولکدر قرن ۲۰، ویرجینیا بیچ به مرکز بزرگترین پایگاه دریایی جهان — پایگاه دریایی نورفولک — تبدیل شد. این پایگاه نقش مرکزی در جنگ جهانی دوم، جنگ سرد، جنگ ویتنام، جنگ خلیج فارس و جنگ‌های عراق و افغانستان داشت. هزاران سرباز از این پایگاه به جنگ‌های امپریالیستی آمریکا اعزام شدند.

    تلفات در ویرجینیا بیچتلفات نظامی از پایگاه نورفولکاز پایگاه دریایی نورفولک در نزدیکی ویرجینیا بیچ، هزاران سرباز به جنگ‌های امپریالیستی آمریکا اعزام شدند. در جنگ جهانی دوم، بیش از ۴۰۰,۰۰۰ سرباز از این پایگاه اعزام شدند. هزاران نفر از آن‌ها در اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام جان باختند. در ویتنام، ده‌ها هزار سرباز اعزام شدند و هزاران نفر کشته شدند.تیراندازی جمعی ویرجینیا بیچ (۲۰۱۹)در ۳۱ می ۲۰۱۹، یک کارمند ناراضی از دولت شهر به نام دوین کلی، ۱۲ نفر را در ساختمان شهرداری ویرجینیا بیچ کشت. همه قربانیان کارمندان دولت بودند. چهار نفر دیگر زخمی شدند. قاتل پس از تیراندازی با پلیس خودکشی کرد. این مرگبارترین تیراندازی جمعی در تاریخ شهر بود.

    ویلمینگتن
    شهر
    آمریکا

    ویلمینگتن

    Wilmington

    تاریخ درگیری و مقاومت در ویلمینگتن ویلمینگتن، بزرگترین شهر دلاویر، بر روی سرزمین‌های غارت‌شده از مردمان لناپ و نانتیکوک بنا شد و به شهری کلیدی در تجارت برده و صنعت تبدیل گردید. از پاک‌سازی قومی بومیان از طریق خرید جعلی راهپیمایی تا خشونت نژادپرستانه در شورش ۱۹۱۹ و طولانی‌ترین اشغال نظامی یک شهر آمریکایی از زمان جنگ داخلی، تاریخ ویلمینگتن روایتی از نسل‌کشی، استثمار کارخانه‌ای، و مقاومت برای آزادی است. جابه‌جایی اجباری لناپ و نسل‌کشی بومیان قبل از ورود اروپاییان، منطقه ویلمینگتن محل سکونت ملت لناپ (دلاویر) بود که هزاران سال در حوضه رود دلاویر زندگی می‌کردند. از طریق "خرید راهپیمایی" ۱۷۳۷—یک نقشه کلاهبرداریانه توسط پسران ویلیام پن برای تصرف ۱٫۲ میلیون جریب زمین—دولت استعماری پنسیلوانیا بومیان را با فریب و خشونت از سرزمینشان بیرون راند. دوندگانی که پن استخدام کرده بود در یک روز و نیم ۷۰ مایل دویدند و قلمرویی بسیار فراتر از آنچه بومیان پذیرفته بودند را تصاحب کردند. این سرزمین‌ها شامل بخش‌هایی از دلاویر امروزی نیز می‌شد. آبله و سایر بیماری‌های همه‌گیر جمعیت لناپ را تا ۹۰٪ کاهش داد و بازماندگان مجبور به مهاجرت به سمت غرب به اوهایو و در نهایت به اوکلاهاما شدند. برده‌داری و اقتصاد مزارع اولین برده آفریقایی ثبت‌شده در دلاویر به نام "آنتونی" در سال ۱۶۳۹ به مستعمره سوئدی در فورت کریستینا (ویلمینگتن امروزی) آورده شد. دلاویر تا سال ۱۸۶۵ یک ایالت برده‌دار باقی ماند و در آستانه انقلاب آمریکا حدود یک‌چهارم جمعیت مستعمره برده بودند. با وجود کاهش تدریجی برده‌داری—از ۹٬۰۰۰ برده در ۱۷۹۰ به ۱٬۷۹۸ در ۱۸۶۰—دلاویر همچنان به قوانین "کدهای سیاه" و تبعیض سیستماتیک ادامه داد. کدهای سیاه ۱۷۰۰ تا ۱۸۵۰ حقوق مدنی سیاه‌پوستان را محدود کرده و حق رأی، حمل سلاح، و اجتماعات آنها را ممنوع می‌ساخت. "راه‌آهن زیرزمینی" در ویلمینگتن فعال بود و توماس گرت، یکی از برجسته‌ترین رهبران آن، به فرار ۲٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ برده کمک کرد. او در سال ۱۸۴۸ به جرم کمک به فرار بردگان محکوم شد. فورت دلاویر: زندان جنگ داخلی و مرگ ۲٬۵۰۰ زندانی در طول جنگ داخلی، فورت دلاویر در جزیره پا پچ در نزدیکی ویلمینگتن به عنوان زندان اسرای جنگی کنفدراسیون استفاده شد. بیش از ۳۳٬۰۰۰ زندانی کنفدراسیون در این فورت نگهداری می‌شدند و حدود ۲٬۵۰۰ نفر از آنها در شرایط غیربهداشتی جان باختند—نیمی از مرگ‌ها ناشی از همه‌گیری آبله در سال ۱۸۶۳ بود. اسهال (۳۱۵ مورد)، ذات‌الریه (۲۴۳ مورد)، تیفوئید و مالاریا (۲۱۵ مورد) از دیگر علل مرگ بودند. ۱۰۹ سرباز اتحادیه و ۴۰ غیرنظامی نیز در جزیره جان باختند. دلاویر یگانه ایالت برده‌داری بود که در اتحادیه باقی ماند اما در سال ۱۸۶۵ به متمم سیزدهم (الغای برده‌داری) رأی منفی داد و تا سال ۱۹۰۱ آن را تصویب نکرد. شورش نژادی ۱۹۱۹ ویلمینگتن در ۱۳ نوامبر ۱۹۱۹، در اوج "تابستان سرخ" که در آن سراسر آمریکا شاهد حملات نژادپرستانه بود، یک شورش نژادی در ویلمینگتن رخ داد. سه برادر سیاه‌پوست به نام‌های پرایس در جریان سرقت از یک فروشگاه اسلحه مظنون شناخته شدند. هنگامی که پلیس به خانه آنها یورش برد، افسر توماس زبلی کشته و افسر هری پیرس زخمی شد. پس از دستگیری برادران، یک گروه ۳۰۰ نفری از سفیدپوستان خشمگین به محله سیاه‌پوستان حمله کرد و ساکنان سیاه‌پوست را تا آنجا که به فیلادلفیا گریختند تعقیب و تهدید کرد. اشغال ۱۹۶۸ ویلمینگتن: طولانی‌ترین اشغال نظامی پس از ترور دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور در ۴ آوریل ۱۹۶۸، اعتراضات مسالمت‌آمیز در ویلمینگتن به خشونت کشیده شد. فرماندار چارلز تری گارد ملی دلاویر را به شهر فراخواند—و با وجود پایان یافتن شورش ظرف چند روز، گارد ملی برای ۹ ماه در شهر باقی ماند. حدود ۴۰ نفر زخمی و ۱۵۴ نفر دستگیر شدند. در ۲۹ آوریل، گارد ملی جوزف موری یک مرد سیاه‌پوست ۳۵ ساله به نام داگلاس هنری را هدف گلوله قرار داد و کشت—اما هیچ‌گاه محکوم نشد. سربازان گارد ملی به ساکنان سیاه‌پوست توهین و ضرب و شتم می‌کردند، دختران را مجبور به برهنه شدن در مقابل افسران مرد می‌کردند، و فیلم عکاسان را مصادره و نابود می‌کردند. جو بایدن، که تازه به وکالت در ویلمینگتن بازگشته بود، این اشغال را عامل شکل‌گیری درک خود از بی‌عدالتی نژادی توصیف کرده است. این اشغال در ژانویه ۱۹۶۹ با روی کار آمدن فرماندار جدید راسل پیترسون پایان یافت—و تا آن زمان طولانی‌ترین اشغال نظامی یک شهر آمریکایی از زمان جنگ داخلی بود.

    پیتسبورگ
    شهر
    آمریکا

    پیتسبورگ

    Pittsburgh

    تاریخ جنگ‌ها و درگیری‌ها در پیتسبورگجنگ فرانسه و بومیان — تولد یک شهرپیتسبورگ در محل تلاقی سه رودخانه جایی است که درگیری بین فرانسوی‌ها و بریتانیایی‌ها در جنگ فرانسه و بومیان (۱۷۵۴–۱۷۶۳) آغاز شد. فرانسوی‌ها فورت دوکسن (Fort Duquesne) را در سال ۱۷۵۴ ساختند. ژنرال برادوک در سال ۱۷۵۵ در نزدیکی آن شکست خورد. در سال ۱۷۵۸، بریتانیایی‌ها کنترل را به دست گرفتند و فورت پیت (Fort Pitt) را ساختند.انقلاب آمریکا — ارتباط غربیپیتسبورگ یک پست مرزی مهم در طول انقلاب آمریکا بود. مهاجران از پیتسبورگ به سمت غرب حرکت می‌کردند. منطقه شاهد درگیری با قبایل بومی بود که با بریتانیایی‌ها متحد شده بودند.جنگ داخلی — زرادخانه اتحادیهپیتسبورگ به یک زرادخانه بزرگ برای ارتش اتحادیه تبدیل شد. کارخانه‌های فولاد آن سلاح، مهمات و زره کشتی‌های جنگی تولید می‌کردند. USS Monitor، اولین کشتی زره‌پوش آمریکایی، با فولاد پیتسبورگ ساخته شد.جنگ طبقاتی — اعتصاب هومستیداعتصاب هومستید در سال ۱۸۹۲ یک نبرد مسلحانه بین کارگران فولاد و کارآگاهان شرکت پینکرتون بود. این یکی از خشونت‌آمیزترین و شناخته‌شده‌ترین اعتصابات کارگری در تاریخ آمریکاست.

    تلفات در پیتسبورگاعتصاب هومستید (۱۸۹۲)۱۲ کارگر فولاد و ۷ کارآگاه پینکرتون کشته شدند. ده‌ها زخمی شدند. دولت پنسیلوانیا شبه‌نظامیان را برای اشغال کارخانه فرستاد. این مرگ‌ها نماد سرکوب کارگران در عصر طلایی (Gilded Age) بود.سیل ۱۹۳۶سیل بزرگ پیتسبورگ در مارس ۱۹۳۶ باعث مرگ ۶۹ نفر و خسارت ۳۰۰ میلیون دلاری شد. مناطق کارگری در امتداد رودخانه‌ها بیشترین آسیب را دیدند.فروپاشی صنعت فولاداز دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰، صنعت فولاد پیتسبورگ فروپاشید. ۱۵۰,۰۰۰ شغل از دست رفت. نرخ خودکشی، اعتیاد و فقر افزایش یافت. محله‌های کارگری به زمین‌های بایر تبدیل شدند.تیراندازی کنیسه درخت زندگی (۲۰۱۸)۱۱ نفر در یک کنیسه در پیتسبورگ در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۸ کشته شدند. فرد مهاجم یک شهروند سفید بود که علیه یهودیان شعار نژادپرستانه می‌داد. این یکی از مرگبارترین حملات علیه یهودیان در تاریخ آمریکاست.

    کلرادو اسپرینگز
    شهر
    آمریکا

    کلرادو اسپرینگز

    Colorado Springs

    تاریخ جنگ کلرادو اسپرینگزدرگیری‌های یوت و شاینیوت، شاین، آراپاهو سکونت داشتند. درگیری سرزمینی. کوهستان یوت. دشت شاین. ورود مهاجران آمریکایی شدت بخشید. معاهدات بسته و شکسته. مقاومت بومی با زور نظامی.جنگ‌های آمریکا با بومیان۱۸۶۰-۷۰. فورت کارسون. کشتار سند کریک. ترور. ارتش. رزرویشن. پایان کنترل بومیان.جنگ‌های هجوم طلا۱۸۵۸-۵۹ پیکس پیک. کلرادو اسپرینگز ۱۸۷۱ تاسیس. درگیری بر سر ادعاهای معدن. خشونت. ارتش حفاظت از مهاجران.درگیری‌های کارگریاعتصابات کریپل کریک ۱۸۹۴ و ۱۹۰۳-۰۴. خشونت. گارد ملی. فدراسیون غربی معدنچیان.جنگ جهانی اول و دومفورت کارسون. کمپ هیل. آکادمی نیروی هوایی. شهر مرکز فعالیت نظامی.جنگ سردNORAD. پایگاه پیترسون. کوه شاین. فرماندهی فضایی آمریکا. اقتصاد وابسته به نظامی.

    تلفات در کلرادو اسپرینگزتلفات بومیان از استعماریوت شاین آراپاهو هزاران کشته. کشتار سند کریک ۲۳۰. بیماری. اخراج مرگبار. جمعیت بومی ۹۰٪ کاهش.تلفات معدنکریپل کریک صدها مرگ. ریزش معدن. انفجار. گاز سمی. ۱۸۹۶ فاجعه. بیماری ریه.تلفات درگیری کارگریجنگ‌های کارگری ۱۸۹۴ و ۱۹۰۳-۰۴. معدنچیان کشته. گارد ملی. ضرب وشتم. ده‌ها کشته. ترور رهبران اتحادیه.مرگ‌های آموزش نظامیفورت کارسون. حوادث آموزشی. سوانح وسایل نقلیه هوایی. کمپ هیل بهمن. تاریخچه طولانی تلفات.تلفات خشونت پلیستیراندازی پلیس. وحشیگری. جوامع رنگی نامتناسب. اتهام زور بیش از حد.مرگ بی‌خانمان‌هاافزایش مرگ بی‌خانمان. هوای شدید. مراقبت پزشکی کم. خشونت. شکست سیستم.

    مشاهده جزئیات
    قبلیصفحه 3بعدی
    مشاهده جزئیات
    مشاهده جزئیات
    مشاهده جزئیات

    تلفات و قربانیان خشونت دولتی در لس آنجلسلس آنجلس شاهد مرگ هزاران نفر در نتیجه خشونت پلیسی، نژادپرستی سیستماتیک و بحران‌های ناشی از سیاست‌های نئولیبرالی بوده است.تلفات خشونت نژادی تاریخی۱۹ کشته در کشتار چینی‌ها (۱۸۷۱)۳۴ کشته در شورش واتس (۱۹۶۵)۶۳ کشته در قیام لس آنجلس (۱۹۹۲) - مرگبارترین شورش شهری قرن بیستمخشونت پلیسیپلیس لس آنجلس سابقه طولانی خشونت مرگبار دارد. از زمان ۲۰۰۰، بیش از ۳۰۰ نفر توسط پلیس لس آنجلس کشته شده‌اند. جوامع سیاه‌پوست و لاتینو به طور نامتناسبی هدف قرار می‌گیرند - سیاه‌پوستان با وجود ۹٪ جمعیت، ۳۰٪ قربانیان تیراندازی پلیس را تشکیل می‌دهند.بحران بی‌خانمانیبیش از ۱,۰۰۰ بی‌خانمان هر سال در لس آنجلس جان خود را از دست می‌دهند. این ارقام نشان‌دهنده شکست سیستماتیک سیستم رفاهی و مسکن است.تلفات زندان و عدالت کیفریزندان شهرستان لس آنجلس یکی از مرگبارترین سیستم‌های زندان در آمریکا است. سالانه ده‌ها زندانی در اثر عدم مراقبت پزشکی، خشونت و خودکشی جان می‌بازند.

    مشاهده جزئیات
    2 گزارش‌ها
    مشاهده جزئیات

    نسل‌کشی بومیان و فروپاشی جمعیت اتحادیه کریک: جمعیت کریک در منطقه موبایل از طریق جنگ، بیماری و اخراج اجباری بین ۱۸۱۳ و ۱۸۳۸ تقریباً ۶۵٪ کاهش یافت. هزاران نفر در مسیر اشک‌ها جان باختند. ملت چوکتاو: چوکتاو، ساکنان اصلی منطقه خلیج موبایل، از بیماری‌های اروپایی و اخراج اجباری تلفات جمعیتی ویرانگری متحمل شدند. از تقریباً ۲۰٬۰۰۰ چوکتاو در آلاباما قبل از اخراج، تا سال ۱۸۳۵ کمتر از ۲٬۰۰۰ باقی ماندند. جمعیت برده و مسیر میانی قربانیان کلوتیلدا: در سال ۱۸۶۰، ۱۱۰ برده آفریقایی از سفر غیرقانونی مسیر میانی با کشتی کلوتیلدا به خلیج موبایل جان سالم به در بردند. تخمین زده می‌شود ۱۵–۲۰٪ از اسیران در طول سفر جان باختند، نرخ مرگ‌ومیر معمولی برای تجارت برده اقیانوس اطلس. جمعیت بردگان شهرستان موبایل: تا سال ۱۸۶۰، افراد سیاه‌پوست برده شده در شهرستان موبایل بیش از ۱۱٬۰۰۰ نفر بودند. نرخ مرگ‌ومیر از کار زیاد، سوءتغذیه و تنبیه شدید بود. مرگ‌ومیر نوزادان در میان جمعیت برده حدود ۵۰٪ بیشتر از سفیدپوستان تخمین زده شد. تلفات سیستم اجاره زندانیان اردوگاه‌های چوب‌بری و صمغ‌گیری: عملیات اجاره زندانیان در منطقه موبایل در اردوگاه‌های چوب‌بری و مزارع صمغ‌گیری در بسیاری از سال‌ها نرخ مرگ بیش از ۲۰٪ سالانه داشت. زندانیان ۱۲–۱۶ ساعت در باتلاق‌ها با غذای ناکافی کار می‌کردند. تخمین کل: سیستم اجاره زندانیان آلاباما در طول ۶۰ سال باعث تقریباً ۱۳٬۰۰۰–۱۵٬۰۰۰ مرگ در سراسر ایالت شد. شهرستان موبایل از طریق صنایع گسترده چوب و صمغ‌گیری خود به طور قابل توجهی به این آمار کمک کرد. تلفات دوران حقوق مدنی خشونت پلیس: در طول تظاهرات حقوق مدنی دهه ۱۹۶۰ در موبایل، صدها معترض سیاهپوست دستگیر و بسیاری توسط پلیس با شلنگ آتش‌نشانی، باتوم و سگ مجروح شدند. خشونت کلان: خشونت برتری‌طلبان سفیدپوست در شهرستان موبایل در دوران حقوق مدنی منجر به تلفات، بمب‌گذاری‌ها و ضرب و شتم متعدد شد. نفوذ کلان در مجری قانون و دولت موبایل مصونیت گسترده را تضمین کرد. لینچ و وحشت نژادی لینچ‌های مستند: شهرستان موبایل حداقل ۲۳ لینچ مستند بین ۱۸۷۷ و ۱۹۵۰ ثبت کرده است. تعداد واقعی احتمالاً بسیار بیشتر است، زیرا بسیاری از لینچ‌ها گزارش نشدند. لینچ‌های تماشایی: چندین لینچ در موبایل نمایش‌های عمومی بودند که هزاران شهروند سفیدپوست در آنها شرکت کردند و شامل شکنجه، سوزاندن و مثله کردن قربانیان بود. حبس جمعی مدرن و خشونت پلیس نرخ حبس: آلاباما یکی از بالاترین نرخ‌های حبس در کشور را دارد. سیاه‌پوستان در شهرستان موبایل بیش از ۳٫۵ برابر نرخ سفیدپوستان زندانی می‌شوند. کشتار پلیس: پلیس موبایل در تیراندازی‌های مرگبار متعددی علیه ساکنان سیاهپوست نقش داشته است. اداره پلیس شهر سابقه مستند استفاده از زور بیش از حد و پروفایل نژادی دارد.

    مشاهده جزئیات
    مشاهده جزئیات

    تلفات در میامیشورش میامی (1980) — 18 کشتهدر شورش سه‌روزه میامی پس از تبرئه چهار پلیس سفید از قتل آرتور مک‌دافی (یک تاجر سیاه‌پوست 33 ساله که با 12 ضربه باتوم پلیس کشته شده بود)، 18 نفر کشته شدند. همه کشته‌شدگان به جز یک نفر سیاه‌پوست بودند. 350 نفر دستگیر شدند. 38 میلیون دلار خسارت مالی وارد شد. 1,000 شغل در محله‌های سیاه‌پوست نابود شد.اپیدمی کوکائین و قتل (1981)در 1981، میامی 621 قتل ثبت کرد — بالاترین نرخ در تاریخ آمریکا (35.5 در 100,000). بیشتر قتل‌ها مربوط به جنگ‌های مواد مخدر بین کارتل مدلین و سازمان‌های محلی بود. محله‌های سیاه‌پوست و لاتین بیشترین تلفات را دادند. 2,400 قتل مرتبط با مواد مخدر بین 1979 و 1985 ثبت شد.طوفان اندرو (1992) — 65 کشتهطوفان اندرو در آگوست 1992، 65 کشته مستقیم و 26 میلیارد دلار خسارت در جنوب فلوریدا بر جای گذاشت. محله‌های فقیر سیاه‌پوست در هومستد و فلوریدا سیتی بیشترین آسیب را دیدند. 250,000 نفر بی‌خانمان شدند. بازسازی آهسته و نابرابر بود.تیراندازی پالس (2016) — 49 کشتهتیراندازی کلوب شبانه پالس در اورلاندو در 12 ژوئن 2016، 49 کشته و 53 زخمی بر جای گذاشت. مهاجم، عمر متین، یک شهروند آمریکایی افغانی‌تبار بود که با پلیس درگیری داشت. این حمله علیه جامعه دگرباشان جنسی بود. پلیس پس از 3 ساعت یورش را انجام داد که بحث‌های زیادی ایجاد کرد.

    مشاهده جزئیات

    [fa] Casualties in the Newark Region[fa] Indigenous Genocide and Disease Among the Lenape[fa] The Lenape population in the Delaware Valley declined by an estimated 75 to 90 percent between 1600 and 1700 due to European diseases including smallpox, influenza, measles, and cholera, to which they had no immunity. From an estimated population of 8,000 to 12,000 in the early 1600s, the Lenape were reduced to approximately 3,000 by 1670.In addition to disease, the Lenape suffered catastrophic casualties from warfare. The Susquehannock War (1626–1636) over control of Dutch trade killed many Lenape and pushed them from the west to the east bank of the Delaware River. The Lenape-Dutch War (1639) resulted in further deaths. The Swanendael Massacre (1631) saw 32 Dutch settlers killed by the Sickoneysinck Lenape in retaliation for plantation encroachment.Chief Dennis Coker of the Lenape Indian Tribe of Delaware confirms that disease and war reduced the Lenape population by 90 percent overall. The Lenape Indian Tribe of Delaware, state-recognized in 2016, now numbers approximately 666 people centered near Cheswold, just north of Dover. The combined Lenape and Nanticoke population in Delaware today numbers fewer than 700 people.Battle of Cooch's Bridge Casualties (1777)The Battle of Cooch's Bridge on September 3, 1777, the only Revolutionary War battle on Delaware soil, resulted in approximately 40 to 100 total casualties. American forces under Brigadier General William Maxwell reported 20 killed and 20 wounded out of approximately 1,000 men engaged.British and Hessian forces under General William Howe and Lieutenant Colonel Ludwig von Wurmb reported 3 killed and 19 to 20 wounded. However, one British deserter reported nine wagonloads of wounded sent toward the fleet, suggesting higher numbers. Howe's official report claimed 'not less than fifty killed and many more wounded' among the Americans.Thousands of British and Hessian troops (18,000 total under Howe) passed through the Newark region over five days (September 3–8, 1777). American bodies were buried in unmarked graves on the battlefield; archaeologists from Indiana University of Pennsylvania have identified possible burial sites. Twenty-four graves were reportedly dug for fallen colonials, though the actual number of dead may have been 40 to 50 on each side.DuPont Powder Mill Industrial Deaths (1802–1921)The DuPont black powder mills on the Brandywine Creek experienced 288 documented explosions between 1802 and 1921, resulting in 228 deaths. The death toll is also cited as 235 in some sources including Richard Templeton's book 'Across the Creek.' An explosion occurred on average every 14 months.The deadliest incident was the Great Explosion of March 19, 1818, which destroyed five mill buildings and the company magazine, killing 34 to 40 workers. E.I. du Pont's wife Sophie was injured by flying debris in the family home. The explosion was attributed to a foreman's drinking; alcohol was subsequently banned from the work site.The 1815 pounding mill explosion killed 8 workers. The 1847 Mexican War-era explosion killed 18 men. The 1857 explosion killed 5 employees including company partner Alexis Irénée du Pont. The 1863 Civil War packing room explosion killed 13; two more explosions that year killed 40. The 1890 explosion killed 12. The 1915 packing house explosion killed 30. During the Civil War alone, 11 explosions damaged 30 mills and killed 43 workers.Fort Delaware Prisoner Deaths (1861–1865)Fort Delaware on Pea Patch Island, just 10 miles from Newark, held 33,000 Confederate prisoners of war during the Civil War. Approximately 2,500 prisoners died on the island, a mortality rate of 7.6 percent. Half of all deaths occurred during the smallpox epidemic of 1863.The leading causes of death among prisoners were: diarrhea (315 deaths), smallpox (272 deaths), inflammation of the lungs (243 deaths), typhoid and malaria (215 deaths), scurvy (70 deaths), pneumonia (61 deaths), and erysipelas (47 deaths). Five prisoners drowned and seven died from gunshot wounds.In addition to Confederate prisoners, 109 Union soldiers (guards and garrison) and about 40 civilians died on Pea Patch Island during the war. The first Confederate prisoner to die was Captain L.P. Halloway of the 27th Virginia Infantry, who died on April 9, 1862. The Immortal Six Hundred, Confederate officers subjected to retaliatory exposure on Morris Island, were processed through Fort Delaware.Slavery and Black Code Oppression in Kent and New Castle CountiesSlavery in Delaware began in 1639 with the importation of Anthony, the first enslaved African. By 1790, 15 percent of Delaware's population—8,887 people—were enslaved. Kent County held 2,300 enslaved people; New Castle County held 2,562. The enslaved population worked primarily in tobacco cultivation.Although slavery declined after 1790, Delaware's Black Codes subjected free Blacks to systemic oppression. Free Blacks could not vote (1776, reaffirmed 1787), intermarry (1807), bear arms (1832), assemble (1832), or reenter the state after five days' absence (1863). A pass law controlled movement (1849). The whipping post was used disproportionately against Black men and was not abolished until 1972.President Lincoln's compensated emancipation plan for Delaware failed by a single vote in the General Assembly in 1861. Delaware rejected the 13th Amendment in February 1865, declaring it 'contrary to the principles upon which the government was framed.' Slavery continued in Delaware until December 6, 1865. The state then rejected the 14th Amendment (1867) and the 15th Amendment (1869). Delaware did not ratify the 13th Amendment until February 1901—36 years after abolition.Industrial Accidents and Modern CasualtiesBeyond the DuPont powder mills, industrial accidents claimed additional lives in the Newark area. The NVF Fiber plant on Paper Mill Road, which operated from the late 19th century, saw multiple industrial accidents. The plant's closure left environmental contamination that required remediation.Dover Air Force Base's Charles C. Carson Center for Mortuary Affairs, located 10 miles from Newark, has processed over 50,000 remains of U.S. military personnel killed in overseas conflicts since its establishment. The facility serves as the entry point for America's fallen soldiers from the Vietnam War through modern conflicts in Iraq and Afghanistan.Transportation casualties: The Newark area has seen fatal accidents on the region's highways and railroads. The Delaware Railroad, which connected Newark to the national rail network, experienced several fatal accidents in the 19th and 20th centuries. Modern highway accidents on I-95, which passes near Newark, have contributed to Delaware's transportation fatality statistics.

    مشاهده جزئیات

    تلفات انسانی و قربانیان در شهر نیویورکشهر نیویورک شاهد یکی از بالاترین نرخ‌های تلفات انسانی در تاریخ آمریکا ناشی از جنگ، خشونت دولتی، بلایای صنعتی و اپیدمی‌ها بوده است. از کشتی‌های زندان بریتانیایی در خلیج والابوت تا حملات ۱۱ سپتامبر، میلیون‌ها نفر در این شهر جان خود را از دست داده‌اند.کشتی‌های زندان بریتانیایی (۱۷۷۶–۱۷۸۳)در جریان اشغال بریتانیا، بیش از ۱۱,۰۰۰ زندانی جنگی آمریکایی در کشتی‌های زندان بریتانیایی در خلیج والابوت، بروکلین زندانی شدند. از این تعداد، بیش از ۸,۰۰۰ نفر در اثر گرسنگی، بیماری و شرایط غیرانسانی جان باختند. بدنام‌ترین این کشتی‌ها، اچاماس جرسی بود که به «جهنم قایق» معروف شد. تلفات در این کشتی‌های زندان از مجموع تلفات جنگی ارتش جرج واشنگتن در طول کل جنگ بیشتر بود.شورش‌های خدمت اجباری (۱۸۶۳)شورش‌های خدمت اجباری در ژوئیه ۱۸۶۳ منجر به کشته شدن دست‌کم ۱۲۰ نفر شد. سیاه‌پوستان در خیابان‌های منهتن لینچ شدند. یتیم‌خانه رنگی‌ها (Colored Orphan Asylum) در خیابان ۴۳ به آتش کشیده شد. آمار دقیق تلفات سیاه‌پوستان هرگز ثبت نشد، اما تخمین زده می‌شود که صدها سیاه‌پوست کشته شدند. بسیاری از اجساد در گورهای دسته‌جمعی دفن شدند تا تعداد واقعی کشته‌شدگان پنهان بماند.آتش‌سوزی کارخانه مثلث (۱۹۱۱)در ۲۵ مارس ۱۹۱۱، آتش‌سوزی در کارخانه مثلث پیراهن‌دوز در محله گرینویچ ویلج ۱۴۶ کارگر را کشت که اکثراً زنان مهاجر یهودی و ایتالیایی بین ۱۴ تا ۲۳ سال بودند. کارفرمایان درهای خروج را قفل کرده بودند تا کارگران فرار نکنند. بسیاری از زنان از پنجره‌های طبقه هشتم و نهم به پایین پریدند. این فاجعه منجر به تصویب قوانین ایمنی آتش‌نشانی در نیویورک شد.اپیدمی ایدز (۱۹۸۰–۲۰۰۰)شهر نیویورک مرکز اپیدمی ایدز در آمریکا بود. بیش از ۱۰۰,۰۰۰ نفر در نیویورک در اثر ایدز جان باختند. دولت فدرال تحت ریاست جمهوری رونالد ریگان تا سال ۱۹۸۵ از ذکر نام ایدز خودداری کرد. جامعه الجیبیتی و معتادان تزریقی بیشترین قربانیان را دادند. تلفات ایدز در نیویورک بیشتر از مجموع تلفات آمریکا در جنگ ویتنام بود.حملات ۱۱ سپتامبر و عواقب آندر ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ۲,۹۷۷ نفر در حملات به مرکز تجارت جهانی کشته شدند. بیش از ۴۰۰,۰۰۰ نفر در معرض گرد و غبار سمی قرار گرفتند. تا سال ۲۰۲۱، بیش از ۴,۰۰۰ نفر بر اثر بیماری‌های مرتبط با ۱۱ سپتامبر جان خود را از دست دادند. هر ساله ده‌ها امدادگر و ساکن محلی به دلیل سرطان‌های ناشی از سموم ۱۱ سپتامبر جان می‌دهند.خشونت پلیس و زندانی‌سازیپلیس نیویورک سالانه ۲۰ تا ۳۰ نفر را می‌کشد. قتل اریک گارنر (۲۰۱۴)، شان بل (۲۰۰۶) و آماودو دیالو (۱۹۹۹) معروف‌ترین موارد هستند. در زندان رایکرز آیلند، ده‌ها زندانی هر سال به دلیل بی‌توجهی پزشکی جان می‌دهند. COVID-19 همچنین بیش از ۴۰,۰۰۰ نفر را در شهر نیویورک کشت و جوامع رنگین‌پوست به طور نامتناسبی تحت تأثیر قرار گرفتند.

    مشاهده جزئیات
    مشاهده جزئیات
    مشاهده جزئیات

    نسل‌کشی و جابجایی اجباری بومیان خرید راه‌رفته ۱۷۳۷: بیش از ۱.۲ میلیون هکتار از سرزمین قبیله لناپی از طریق یک سند جعلی تصرف شد که منجر به جابجایی اجباری هزاران نفر از مردم بومی گردید. تا دهه ۱۷۶۰، جمعیت لناپی در دلاویر به دلیل جابجایی اجباری به سمت غرب تقریباً به صفر رسید. بیماری و جنگ: بیماری‌های واردشده توسط اروپاییان جمعیت لناپی را بین سال‌های ۱۶۰۰ تا ۱۷۰۰ حدود ۹۰ درصد کاهش داد، از حدود ۲۰,۰۰۰ نفر به کمتر از ۲,۰۰۰ نفر در منطقه دره رودخانه دلاویر. پیمان ایستون (۱۷۵۸): واگذاری رسمی باقیمانده سرزمین‌های لناپی، تکمیل کننده خلع ید آن‌ها از منطقه دلاویر بدون هیچ غرامت ثبت‌شده برای جمعیت آواره شده. تلفات جنگ انقلاب آمریکا نبرد کوچ بریج (۳ سپتامبر ۱۷۷۷): تنها نبرد جنگ انقلاب که در خاک دلاویر رخ داد، منجر به کشته شدن ۲۰ آمریکایی، زخمی شدن ۲۰ نفر و تقریباً ۲۳-۳۰ تلفات از هسین‌ها و بریتانیایی‌ها شد. این نبرد فقط ۷ مایلی جنوب غربی ویلمینگتن رخ داد. نبرد برندیواین (۱۱ سپتامبر ۱۷۷۷): بزرگترین نبرد یک‌روزه انقلاب آمریکا، در ۱۵ مایلی ویلمینگتن، منجر به ۲۵۰ کشته آمریکایی، ۶۰۰ زخمی، ۴۰۰ اسیر، و ۹۳ کشته بریتانیایی با ۴۸۸ زخمی شد. اشغال ویلمینگتن: نیروهای بریتانیایی پس از برندیواین ویلمینگتن را اشغال کردند و جان مک‌کینلی، رئیس‌جمهور دلاویر را از خانه‌اش در شهر دستگیر کردند. شبه‌نظامیان دلاویر در طول دوره اشغال تلفات نامشخصی متحمل شدند. تلفات جنگ داخلی آمریکا هنگ‌های اتحادیه از ویلمینگتن: بیش از ۱۲,۲۸۴ نفر از اهالی دلاویر در ارتش اتحادیه خدمت کردند، هنگ‌های ۱ و ۲ پیاده‌نظام دلاویر که عمدتاً در ویلمینگتن تشکیل شدند، تلفات سنگینی در آنتیتام (۱۷ سپتامبر ۱۸۶۲)، فردریکزبرگ (دسامبر ۱۸۶۲)، چنسلورزویل (مه ۱۸۶۳)، گتیسبرگ (۱-۳ ژوئیه ۱۸۶۳) و کارزار اورلند (مه-ژوئن ۱۸۶۴) متحمل شدند. نیروهای رنگی آمریکا: ۹۵۴ سرباز آفریقایی‌تبار از دلاویر در ارتش اتحادیه خدمت کردند که بسیاری از آن‌ها در ویلمینگتن استخدام شدند. آمار دقیق تلفات سربازان سیاه‌پوست دلاویر هنوز به خوبی مستند نشده است. تلفات مقاومت در برابر سربازگیری: اگرچه شورش‌های عمده سربازگیری در خود ویلمینگتن رخ نداد، نیروهای فدرال برای حفظ نظم در دلاویر مستقر شدند و هواداران کنفدراسیون تحت تعلیق حکم احضار زندانی شدند. خشونت نژادی و ناآرامی‌های مدنی شورش نژادی ویلمینگتن ۱۹۱۹ (۱۳ نوامبر ۱۹۱۹): افسر گشتی توماس ال. زبلی کشته شد، افسر هری اف. پیرس دو بار تیر خورد، و بنل فیلدز، یک مرد آفریقایی‌تبار، توسط جمعیتی سفیدپوست حدوداً ۳۰۰ نفری که پس از انتقال مخفیانه برادران پرایس به فیلادلفیا در محله سیاه‌پوستان شورش کردند، از ناحیه سر هدف گلوله قرار گرفت. شورش ویلمینگتن ۱۹۶۸ (۸-۱۰ آوریل ۱۹۶۸): در پی ترور مارتین لوتر کینگ جونیور، این قیام منجر به ۳۰-۴۰ زخمی، ۱۵۴-۴۰۰ دستگیری و سوختن ۱۵-۲۱ ساختمان شد. در طول سه روز شورش هیچ تلفات جانی ثبت نشد، هرچند خسارات مالی در وست سنتر سیتی گسترده بود. تیراندازی داگلاس هنری (۲۹ آوریل ۱۹۶۸): جوزف موری، سرباز گارد ملی سفیدپوست، داگلاس هنری ۳۵ ساله، مرد آفریقایی‌تبار را به ضرب گلوله کشت. هرگز اتهامی علیه او مطرح نشد. خشونت مسلحانه مدرن نرخ سالانه قتل: ویلمینگتن به طور متوسط سالانه ۱۴-۲۶ قتل دارد، با نرخ جرایم خشونت‌آمیز ۱۱.۸۳ در هر ۱,۰۰۰ نفر، تقریباً ۶ برابر میانگین ملی. این شهر در میان ۲٪ پایین شهرهای آمریکا از نظر امنیت قرار دارد. تأثیر نامتناسب: ساکنان سیاه‌پوست دلاویر ۱۶ برابر بیشتر از ساکنان سفیدپوست در معرض مرگ ناشی از اسلحه هستند. مردان جوان سیاه‌پوست ۱۵-۳۴ ساله ۳٪ از جمعیت ایالت را تشکیل می‌دهند اما ۴۰٪ از کل مرگ‌های ناشی از اسلحه را شامل می‌شوند. تیراندازی چهارگانه ۲۰۲۶ (۲۴ مارس ۲۰۲۶): رایان ایوانز (۱۹ ساله) و واهی تابرون (۲۱ ساله) کشته شدند و دو نفر دیگر در خیابان ان. آدامز نزدیک خیابان دبلیو. ۷م به شدت زخمی شدند.

    مشاهده جزئیات
    مشاهده جزئیات