فلينت، شهری در ميشيگان که زمانی زادگاه جنرال موتورز بود، صحنه چندين دهه خشونت سيستماتيک عليه طبقه کارگر و جوامع سياهپوست آمريکا بوده است. اين شهر نمونهای از جنگ طبقاتی و نژادی نانوشته از طريق سياستهای اقتصادی، مديريتی و زيستمحيطی است.
از ۳۰ دسامبر ۱۹۳۶ تا ۱۱ فوريه ۱۹۳۷، کارگران کارخانه جنرال موتورز در اعتراض به شرايط غيرانسانی، کارخانه را اشغال کردند. پليس فلينت با گلوله و گاز اشکآور به معترضان حمله کرد. در «نبرد راهرو شماره ۴» در ۱۱ ژانويه ۱۹۳۷، پليس مستقيم به سوی کارگران شليک کرد. اتحاديه کارگران خودرو پيروز شد اما اين پيروزی با دههها انتقام اقتصادی تلافی شد.
در ۱۹۷۸، جنرال موتورز ۸۰ هزار کارگر در فلينت داشت. اين شرکت بهطور سيستماتيک کارخانهها را تعطيل و توليد را به خارج منتقل کرد. تا ۲۰۲۰، اشتغال جنرال موتورز در فلينت به حدود ۷ هزار نفر کاهش يافت. نرخ بيکاری فلينت در ۲۰۰۹ به ۲۸٫۹ درصد رسيد.
در آوريل ۲۰۱۴، مدير اضطراری منصوب دولت، منبع آب فلينت را به رودخانه آلوده فلينت تغيير داد. آب خورنده سرب را از لولههای قديمی وارد آب آشاميدنی کرد. برای ۱۸ ماه، مقامات حقيقت را کتمان کردند. ۶ تا ۱۲ هزار کودک مسموم شدند. دانشگاه ويرجينيا سطح سرب ۱۳٬۲۰۰ ppb يافت — ۸۸۰ برابر حد مجاز EPA. در ۲۰۱۶، شورای حقوق بشر سازمان ملل اين بحران را نقض حقوق بشر و نژادپرستی زيستمحيطی خواند. ۱۶ نفر بر اثر بيماری لژيونر جان باختند.
فلينت بالاترين نرخ قتل سرانه در آمريکا را دارد. بين ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰، پليس فلينت ۲۴ نفر را کشت که ۸۰٪ سياهپوست بودند. نرخ جنايت خشن فلينت در ۲۰۲۰ برابر ۱٬۸۷۹ در ۱۰۰٬۰۰۰ نفر بود — پنج برابر ميانگين ملی.