24 شهرها+
تلفات انسانی و پیامدهای سلامت ناشی از درگیریها در اهوازشهر اهواز، بهعنوان مرکز استان خوزستان و یکی از کلیدیترین شهرهای استراتژیک ایران در منطقهٔ خلیج فارس، در طول جنگ تحمیلی هشتساله شاهد یکی از سنگینترین تلفات انسانی و پیامدهای سلامت در تاریخ معاصر کشور بوده است. این تلفات نهتنها شامل شهدا و مجروحان نظامی و غیرنظامی است، بلکه پیامدهای بلندمدت سلامت روان، آلودگیهای محیطزیستی، و محرومیتهای بهداشتی ناشی از تحریمها را نیز در بر میگیرد. تلفات مستقیم نظامی و غیرنظامی در جنگ تحمیلیشهدای دفاع مقدس: بیش از ۱۲,۰۰۰ شهید از شهر اهواز در طول جنگ تحمیلی به شهادت رسیدند که این رقم شامل رزمندگان، فرماندهان، و مدافعان غیرنظامی میشود. بسیاری از این شهدا در دفاع از مراکز فرماندهی، زیرساختهای حیاتی، و مناطق مسکونی جان باختند.مجروحان و جانبازان: بیش از ۲۵,۰۰۰ جانباز از اهواز با درجات مختلف آسیب جسمی، از جمله قطع عضو، آسیبهای ناشی از انفجار، ترکش، و سوختگیهای شدید، در آرشیو بنیاد شهید ثبت شدهاند.غیرنظامیان هدفقرار گرفته: بمبارانهای هوایی و موشکی عراق بر مناطق مسکونی اهواز، بهویژه محلههای مرکزی، بازارها، و مناطق نزدیک به تأسیسات صنعتی، منجر به شهادت و مجروحشدن هزاران غیرنظامی شد.آسیبدیدگان حوادث صنعتی: در جریان حملات به تأسیسات نفتی و صنعتی اهواز، چندین حادثهٔ انفجار و آتشسوزی رخ داد که منجر به مفقودشدن و شهادت دهها کارگر و مهندس شد. تأثیر حملات بر زیرساختهای حیاتی و سلامت عمومی«هدفقرار دادن زیرساختهای حیاتی نهتنها شهر را فلج میکند، بلکه سلامت نسلهای آینده را نیز به خطر میاندازد.»آسیب به شبکههای آب و بهداشت: بمبارانهای مکرر شبکههای آب، فاضلاب، و مراکز بهداشتی اهواز، دسترسی به آب سالم و خدمات بهداشتی را برای ساکنان محدود کرد و شیوع بیماریهای واگیر را افزایش داد.آلودگی هوا و مشکلات تنفسی: دود و گازهای ناشی از آتشسوزیهای صنعتی و انفجارها، کیفیت هوای اهواز را در دورههایی به شدت کاهش داد و باعث افزایش موارد آسم، برونشیت، و سایر بیماریهای تنفسی شد.آسیب به مراکز درمانی: بیمارستانها و مراکز درمانی اهواز بارها هدف حملات هوایی قرار گرفتند که دسترسی به خدمات درمانی را برای مجروحان و بیماران با چالش مواجه کرد.کمبود دارو و تجهیزات پزشکی: تحریمهای بینالمللی و اختلال در زنجیرهٔ تأمین، دسترسی به داروهای تخصصی و تجهیزات پزشکی پیشرفته را برای بیماران اهوازی محدود کرد. پیامدهای بلندمدت سلامت روان و جامعهاختلال استرس پس از سانحه (PTSD): مطالعات محلی نشان میدهند که نرخ شیوع PTSD در میان بازماندگان حملات هوایی، خانوادههای شهدا، و کارکنان تأسیسات حیاتی اهواز بالاتر از میانگین ملی است.آسیبهای بیننسلی: کودکان و نوههای بازماندگان جنگ، اغلب با انتقال تروما از طریق روایتهای خانوادگی، سکوت، و رفتارهای محافظهکارانه، با چالشهای روانی-اجتماعی مواجه هستند.محرومیتهای بهداشتی ناشی از تحریم: تحریمهای بینالمللی، دسترسی به داروهای تخصصی، تجهیزات پزشکی پیشرفته، و خدمات درمانی نوین را برای بیماران اهوازی محدود کرده است. این موضوع بهویژه در دوران همهگیری کووید-۱۹ و کمبود تجهیزات تنفسی آشکارتر شد.مهاجرت نخبگان پزشکی: فشارهای اقتصادی و محدودیتهای حرفهای ناشی از تحریمها، منجر به مهاجرت تعدادی از پزشکان و پرستاران متخصص اهواز به سایر شهرها یا کشورهای خارجی شده است. آلودگیهای محیطزیستی و سلامت عمومیاهواز بهدلیل موقعیت صنعتی و حضور صنایع نفت، گاز، و پتروشیمی، همواره در معرض ریسک آلودگیهای محیطزیستی ناشی از درگیریها و حوادث صنعتی قرار داشته است:آلودگی آبهای سطحی و زیرزمینی: نشت نفت و مواد شیمیایی ناشی از حملات به تأسیسات صنعتی، بر کیفیت آبهای سطحی و زیرزمینی اهواز تأثیر گذاشته و سلامت ساکنان وابسته به این منابع را به خطر انداخته است.آلودگی هوا: دود و گازهای ناشی از آتشسوزیهای صنعتی و انفجارها، کیفیت هوای اهواز را در دورههایی به شدت کاهش داده و باعث افزایش موارد آسم، برونشیت، و سایر بیماریهای تنفسی شده است.آلودگی خاک: بقایای مواد شیمیایی و فلزات سنگین ناشی از انفجارها و تخریب تأسیسات، در خاک مناطق صنعتی اهواز باقی مانده و نیازمند پاکسازی تخصصی است.تأثیر بر کشاورزی و امنیت غذایی: آلودگی آب و خاک بر محصولات کشاورزی منطقه تأثیر گذاشته و نگرانیهایی دربارهٔ ایمنی غذایی ایجاد کرده است. مستندسازی و تلاش برای جبران خساراتنهادهای محلی و ملی در اهواز، دهههاست که در حال جمعآوری و آرشیو کردن شواهد تلفات انسانی و پیامدهای سلامت ناشی از درگیریها هستند:بنیاد شهید و امور ایثارگران اهواز: آرشیو پروندههای شهدا، جانبازان، و آزادگان شهر، شامل مستندات پزشکی، تصاویر، و روایتهای شفاهی.دانشگاه علوم پزشکی اهواز: مطالعات اپیدمیولوژیک دربارهٔ تأثیر جنگ و تحریمها بر سلامت عمومی، بیماریهای مزمن، و شاخصهای بهداشتی شهر.سازمان محیطزیست خوزستان: پایش آلودگیهای آب، خاک، و هوا و ارائهٔ گزارشهای تخصصی دربارهٔ تأثیرات بلندمدت درگیریها بر محیطزیست اهواز.همکاری با نهادهای بینالمللی: ارائهٔ دادهها و گزارشها به سازمانهایی مانند سازمان بهداشت جهانی (WHO) و برنامهٔ محیطزیست ملل متحد (UNEP) برای ثبت رسمی تأثیرات درگیریها بر سلامت و محیطزیست.هر گزارش ثبتشده در پلتفرم زیووند دربارهٔ تلفات اهواز، گامی بهسوی تحقق عدالت، جبران خسارات، و جلوگیری از تکرار این فجایع علیه بشریت است.
نسلکشی بومیان و فروپاشی جمعیت اتحادیه کریک: جنگ کریک ۱۸۱۳–۱۸۱۴ و اخراج اجباری متعاقب آن جمعیت کریک در منطقه را تقریباً ۶۰٪ کاهش داد. هزاران نفر در کارزارهای نظامی و در مسیر اشکها جان باختند. ملت چروکی: قبل از اخراج، جمعیت چروکی در آلاباما تقریباً ۱۴٬۰۰۰ نفر بود. تا سال ۱۸۳۸، پس از جابجایی اجباری، کمتر از ۱٬۰۰۰ نفر باقی ماندند. جمعیت برده و وحشیگری مزارع جمعیت بردگان شهرستان جفرسون: تا سال ۱۸۶۰، افراد سیاهپوست برده شده در شهرستان جفرسون بیش از ۱۲٬۰۰۰ نفر بودند—نزدیک به ۴۵٪ از کل جمعیت. نرخ مرگومیر به دلیل کار زیاد، سوءتغذیه و تنبیه وحشیانه بسیار بالا بود. مرگومیر نوزادان: نرخ مرگومیر نوزادان برده در آلاباما به دلیل تغذیه ناکافی و غفلت پزشکی حدود ۵۰٪ بیشتر از نوزادان سفیدپوست تخمین زده شد. تلفات سیستم اجاره زندانیان مرگهای معدن زغالسنگ: بین ۱۸۷۰ و ۱۹۲۸، هزاران زندانی سیاهپوست در معادن زغالسنگ آلاباما که توسط ایالت اجاره داده شده بودند جان باختند. نرخ مرگ سالانه معدنچیان زندانی سیاهپوست در برخی سالها به ۲۵٪ رسید—بیشتر از هر نیروی کار صنعتی دیگر در جهان. تخمین کل: مورخان تخمین میزنند که سیستم اجاره زندانی در آلاباما در طول ۶۰ سال فعالیت خود باعث تقریباً ۱۳٬۰۰۰–۱۵٬۰۰۰ مرگ شده است. تلفات دوران حقوق مدنی بمبگذاری کلیسای باپتیست خیابان شانزدهم: ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۳—چهار دختر سیاهپوست کشته شدند: ادی می کالینز (۱۴)، دنیس مکنیر (۱۱)، کارول رابرتسون (۱۴)، و سینتیا وسلی (۱۴). خشونت پلیس: در طول کمپین بیرمنگام ۱۹۶۳، بیش از ۲٬۵۰۰ تظاهرکننده دستگیر شدند. صدها نفر توسط سگهای پلیس، شلنگهای آتشنشانی و باتوم مجروح شدند. قربانیان بمبگذاری: بین ۱۹۴۷ و ۱۹۶۵، بیش از ۵۰ بمبگذاری کلان علیه خانهها، کلیساها و مشاغل سیاهپوستان در بیرمنگام انجام شد که منجر به تلفات و جراحات متعدد گردید. ترور کلان و لینچ کردن قربانیان لینچ: شهرستان جفرسون حداقل ۲۷ لینچ مستند بین ۱۸۷۷ و ۱۹۵۰ ثبت کرده است که هدف آنها آمریکاییهای آفریقاییتبار متهم به نقض نظم نژادی بود. قتلعامه کلان ۱۹۷۹: اعضای کلان در جریان یک گردهمایی در سال ۱۹۷۹ پنج نوجوان سیاهپوست را به ضرب گلوله کشتند، از جمله ویلی تیلور، مایکل مکدونالد، ویرجیل بارکر، آرتور کای و جفری کارلسون. حبس جمعی مدرن و خشونت پلیس نرخ حبس: آلاباما یکی از بالاترین نرخهای حبس در ایالات متحده را دارد، با زندانی شدن سیاهپوستان آلابامایی تقریباً ۴ برابر نرخ سفیدپوستان. شهرستان جفرسون به طور نامتناسبی به این آمار کمک میکند. کشتار پلیس: پلیس بیرمنگام در دهههای اخیر در تیراندازیهای مرگبار متعددی علیه ساکنان سیاهپوست نقش داشته است که بخشی از الگوی ملی خشونت پلیس است که به طور نامتناسبی جوامع سیاهپوست را تحت تأثیر قرار میدهد.
تلفات در دوور درگیریهای استعماری و بومیان تلفات بومیان لناپ در جریان خرید پیادهروی ۱۷۳۷ و جابجایی اجباری از دره دلاویر سندیت ضعیفی دارد اما به طور قابل توجهی زیاد بود. جمعیتهای بومی در شهرستان کنت عملاً غیرقابل سکونت شدند و قبیله لناپ مجبور به کوچ اجباری به سمت غرب شد. مورخان تخمین میزنند هزاران لناپ در اواسط قرن ۱۸ در اثر بیماری، خشونت و جابجایی جان باختند.مرگ و میر ناشی از بیماریهای اروپایی از طریق تماس اولیه به شدت جمعیت لناپ را قبل از اسکان قابل توجه دوور کاهش داد.درگیریهای نظامی بین استعمارگران هلندی، سوئدی و انگلیسی بر سر کنترل دره دلاویر منجر به تلفات غیرنظامی در سراسر منطقه شد. انقلاب آمریکا گروه پیادهنظام سبک دوور در دومین نبرد ترنتون (۲۶ دسامبر ۱۷۷۶) و نبرد پرینستون (۳ ژانویه ۱۷۷۷) تلفات سنگینی متحمل شدند. اسناد ثبت شده از شرکت کنندگان درخواست حقوق بازنشستگی خسارات عمیقی را که سربازان دوور در نبردهای زمستانی متحمل شدند توصیف میکنند.نبرد بروک کوچ (۳ سپتامبر ۱۷۷۷): تنها نبرد انقلاب آمریکا در خاک دلاویر. خسارات آمریکایی ۲۰ کشته و ۲۰ زخمی (ادعای آمریکایی) تا ۵۰ کشته و تعداد زیادی زخمی (ادعای بریتانیایی) تخمین زده شد. ۴۱ سرباز آمریکایی توسط بریتانیاییها به خاک سپرده شدند که نشاندهنده تلفات سنگینتر از آن چیزی است که واشینگتن گزارش داد. تلفات بریتانیایی ۳ کشته و ۲۰ زخمی بود، اگرچه یک فراری بریتانیایی گزارش کرد که نه واگن پر از زخمی به ناوگان فرستاده شده است.بیش از ۴۰ سرباز دوور در اثر بیماری، زخم و اسارت در طول جنگ انقلاب جان باختند. سرهنگ جان هاسلت از دلاویر در نبرد پرینستون (۱۷۷۷) کشته شد. تلفات فورت دلاویر (۱۸۶۳–۱۸۶۵) نزدیک به ۲۵۰۰ زندانی کنفدراسیون در فورت دلاویر در طول جنگ داخلی جان باختند که حدود ۷٫۶٪ از کل جمعیت ۳۳۰۰۰ زندانی را تشکیل میدهد.علل مرگ: اشکال مختلف اسهال (۳۱۵)، آبله (۲۷۲) — نیمی از کل مرگ و میرها در اپیدمی ۱۸۶۳، التهاب ریهها (۲۴۳)، تیفوئید و مالاریا (۲۱۵)، اسکوربوت (۷۰)، ذاتالریه (۶۱)، التهاب پوستی (۴۷). پنج زندانی غرق شدند، هفت نفر بر اثر اصابت گلوله جان باختند.۱۰۹ سرباز اتحادیه و ۴۰ غیرنظامی نیز در این جزیره جان باختند. بیش از ۳۰۰۰ نفر در گور دستهجمعی در گورستان ملی فینز پوینت به خاک سپرده شدند. جنگ ۱۸۱۲ و حملات ساحلی در حالی که تلفات نظامی در خود دوور ثبت نشد، محاصره بریتانیا در خلیج دلاویر باعث مرگ غیرمستقیم از طریق قحطی و بیماری در میان پناهندگانی شد که به دوور گریختند.چهار کشتی تجاری دلاوری که ذرت حمل میکردند توسط بریتانیاییها دستگیر شدند و خدمه آنها را اسیر کردند. حداقل ۱۲ ملوان دلاوری در زندانهای دریایی بریتانیا در طول جنگ جان باختند.بمباران لوئیس (آوریل ۱۸۱۳) پناهندگانی را به دوور فرستاد که در میان آنها زخمیهای غیرنظامی ناشی از گلوله باران بریتانیا بودند. تلفات جنگ جهانی دوم و پایگاه هوایی دوور تأسیس پایگاه هوایی دوور در سال ۱۹۴۱ منجر به استقرار هزاران پرسنل نظامی در منطقه شد. در طول جنگ جهانی دوم، خدمه هوایی مستقر در دوور در عملیات حمل و نقل هوایی در سراسر اقیانوس اطلس خدمت میکردند. حداقل ۴۷ نفر از ساکنان دوور در طول جنگ جهانی دوم کشته شدند.عملیات تلفات جنگ سرد و مدرن: سردخانه نظامی در پایگاه هوایی دوور بقایای سربازان کشته شده در نبرد از جنگ کره تا عراق و افغانستان را پردازش میکند. از سال ۲۰۲۰، این مرکز بقایای بیش از ۵۰٬۰۰۰ سرباز آمریکایی را پردازش کرده است و دوور را به غمانگیزترین ورودی کشور به قربانیان درگیری مدرن تبدیل کرده است.در طول طوفان ایزایاس در سال ۲۰۲۰، یک گردباد EF2 به دوور اصابت کرد و خسارت مالی قابل توجهی به بار آورد اما خوشبختانه تلفات جانی نداشت — طولانیترین مسیر گردباد ثبت شده در تاریخ دلاویر. تلفات غیرنظامی و پیامدهای اجتماعی مجموعه تفکیکزدایی مدارس دوور: در دهه ۱۹۵۰، دوور به عنوان بخشی از مبارزه برای آزادی آموزشی در دلاویر کانون تنشهای نژادی بود. درگیریهای دادگاه بر سر اتوبوسرسانی و ادغام، آرامش مدنی را در دوور در طول دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ مختل کرد.توسعه اقتصادی و نابرابری: پایگاه هوایی دوور و صنایع تولیدی اشتغال قابل توجهی فراهم کردند اما الگوهای نابرابری نژادی و طبقاتی را نیز تداوم بخشیدند. جامعه آمیچ در غرب دوور در برابر فشارهای توسعه معاصر مقاومت میکند.
تلفات و قربانیان درگیریها در دیترویت تلفات بومیان در دوران استعمار (قرن ۱۷ تا ۱۹): پیش از تأسیس دیترویت در سال ۱۷۰۱، منطقه محل سکونت قبایل اوجیبوه، اوتاوا، پوتاواتومی و وایاندوت بود. استعمار اروپایی بیماریهای همهگیری مانند آبله و سرخک را به همراه آورد که جمعیت بومی منطقه را بین ۵۰ تا ۹۰ درصد کاهش داد. باستانشناسان تخمین میزنند که از ۱۵٬۰۰۰ بومی ساکن در شعاع ۱۰۰ کیلومتری دیترویت در سال ۱۶۰۰، تنها حدود ۳٬۰۰۰ نفر تا سال ۱۷۶۵ باقی مانده بودند. محاصره دیترویت (۱۷۶۳) به تنهایی باعث مرگ حدود ۱۰۰ سرباز بریتانیایی و بیش از ۳۰۰ بومی از قبایل متحد پونتیاک شد. منابع نظامی بریتانیا ثبت کردهاند که ۷۲ سرباز و افسر در جریان محاصره کشته و ۱۰۸ نفر زخمی شدند. در طرف بومیان، رئیس پونتیاک ۳۴۰ جنگجو را از دست داد که عمدتاً در اثر خشونت جنگی و آبله بودند. جنگ ۱۸۱۲ و تسلیم دیترویت: در ۱۶ اوت ۱۸۱۲، ژنرال آمریکایی ویلیام هال دیترویت را بدون درگیری به نیروهای بریتانیایی به رهبری ژنرال آیزاک بروک و متحدان بومی تکومسه تسلیم کرد. اگرچه در خود تسلیم تلفات چندانی رخ نداد، اما این رویداد منجر به کشته شدن بسیاری از اسیران آمریکایی در کشتار رودخانه رزین (۲۲ ژانویه ۱۸۱۳) در مجاورت دیترویت شد. در این کشتار، نیروهای بریتانیایی-بومی پس از تسلیم سربازان آمریکایی، بین ۶۰ تا ۱۰۰ زخمی و غیرنظامی را با تاماهاوک و چاقو به قتل رساندند. مجموع تلفات آمریکاییها در این نبرد حدود ۴۰۰ نفر شامل کشته و اسیر بود. در طرف بریتانیایی-بومی نیز ۲۴ نفر کشته و ۱۵۸ نفر زخمی شدند. کنگره آمریکا در سال ۱۸۱۳ این واقعه را 'قتلعام' اعلام کرد و دولت برای اولین بار 'غرامت جنگی' به خانوادههای قربانیان پرداخت کرد. سرنوشت قربانیان بومی در اسناد رسمی آمریکا ثبت نشده است. شورش نژادی ۱۹۴۳ دیترویت: در ۲۰ تا ۲۲ ژوئن ۱۹۴۳، دیترویت صحنه یکی از مرگبارترین درگیریهای نژادی آمریکا در دوران جنگ جهانی دوم بود. این شورش بر سر دسترسی به مسکن و تفریحات عمومی در پارک بل آیل رخ داد. در طول سه روز خشونت، ۳۴ نفر کشته شدند — ۲۵ نفر از آنان سیاهپوست و ۹ نفر سفیدپوست — و ۶۷۵ نفر زخمی شدند. پلیس دیترویت در جریان شورش ۱۷ سیاهپوست را به ضرب گلوله کشت در حالی که تنها یک سفیدپوست توسط پلیس کشته شد. بیش از ۱٬۸۰۰ نفر دستگیر شدند که ۸۵٪ از آنان سیاهپوست بودند. ارتش ایالات متحده ۶٬۰۰۰ سرباز را برای سرکوب شورش به دیترویت اعزام کرد. ژنرال هری باندولت فرماندهی این نیروها را بر عهده داشت. خسارت مالی حدود ۲ میلیون دلار (معادل ۳۵ میلیون دلار امروز) برآورد شد. این واقعه نشاندهنده نژادپرستی سیستماتیک در نیروهای انتظامی و نظامی بود. شورش نژادی ۱۹۶۷ و اشغال نظامی: از ۲۳ ژوئیه تا ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۷، دیترویت صحنه مرگبارترین شورش نژادی در تاریخ آمریکا بود. پس از یورش پلیس به یک بار غیرقانونی در خیابان ۱۲ در محله سیاهپوست، پنج روز شورش و سرکوب نظامی آغاز شد. ۴۳ نفر کشته شدند: ۳۳ سیاهپوست و ۱۰ سفیدپوست. از میان ۴۳ کشته، ۱۷ نفر توسط پلیس دیترویت، ۱۰ نفر توسط گارد ملی میشیگان، ۲ نفر توسط نیروهای ارتش فدرال، ۲ نفر توسط ماموران کلانتری و ۸ نفر توسط صاحبان مغازهها و افراد غیرنظامی کشته شدند. ۱٬۱۸۹ نفر زخمی شدند — ۸۱۲ غیرنظامی زخمی، ۳۷۷ دستگیرشده و زخمی، ۵۳ آتشنشان مجروح. بیش از ۷٬۲۰۰ نفر دستگیر شدند که ۶٬۵۲۸ نفر به جرم غارت و ۶۷۲ نفر به اتهامات دیگر. دستگیرشدگان ۹۵٪ مرد و ۶۹٪ متأهل بودند. نیروهای نظامی در دیترویت به ۱۵٬۰۰۰ نفر رسید — شامل ۸٬۷۰۰ گارد ملی و ۴٬۷۰۰ سرباز ارتش از لشکر ۸۲ هوابرد و لشکر ۱۰۱ هوابرد. فرماندهی عملیات سرکوب بر عهده سرتیپ جان تورسن (گارد ملی) و سپهبد جان تروِل (ارتش) بود. خسارت مادی: ۲٬۵۰۹ ساختمان غارت یا به آتش کشیده شد، ۱٬۶۰۰ جرم آتشسوزی ثبت شد، و خسارت کل حدود ۴۰ تا ۸۰ میلیون دلار معادل ۳۵۰ تا ۷۰۰ میلیون دلار امروز. ۴۱۲ خانواده بیخانمان شدند. خشونت پلیس و جنگ مواد مخدر (۱۹۸۰ تا کنون): دیترویت در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به مرکز قاچاق کراک کوکائین تبدیل شد که نتیجه مستقیم سیاستهای جنگ مواد مخدر ریگان و بوش بود. نرخ قتل در دیترویت در سال ۱۹۸۷ به ۵۸٫۶ در ۱۰۰٬۰۰۰ نفر رسید — بالاترین میزان در میان شهرهای بزرگ آمریکا. در سال ۲۰۲۱، دیترویت با ۳۰۹ قتل (نرخ ۴۵٫۸ در ۱۰۰٬۰۰۰) یکی از بالاترین نرخهای قتل را داشت. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰، ۳۷ نفر توسط پلیس دیترویت کشته شدند که ۸۲٪ آنان سیاهپوست بودند. مشهورترین قربانیان شامل مالیک شاباز (۲۰۱۳)، پسر مالکوم ایکس، که با ضربات چاقو در بالکن خانهاش در دیترویت به قتل رسید و پرونده او هرگز حل نشد. قتل آینا آبراهام (۲۰۱۷) که توسط پلیس دیترویت در آپارتمانش به ضرب گلوله کشته شد و پلیس ابتدا ادعا کرد او مسلح بوده اما بعداً مشخص شد که سلاحی در کار نبوده. قتل عام مسجد کوئینزلند در سال ۲۰۱۵ باعث کشته شدن ۱ نفر و زخمی شدن ۲ نفر دیگر در این شهر شد. خشونت پلیس در این دوره ریشه در تبعیض نژادی نظاممند، بیکاری انبوه (در سال ۲۰۰۹ نرخ بیکاری سیاهپوستان دیترویت به ۳۱٪ رسید)، و سیاستهای سرکوبگرانه جنگ مواد مخدر داشت. بحران سلامت عمومی و مرگومیر ناشی از بحران آب: اگرچه بحران آب فلینت مستقیماً مربوط به دیترویت نیست، اما تأثیر آن بر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در منطقه وابسته به آب دیترویت قابل توجه بود. حداقل ۱۲ نفر در اثر بیماری لژیونلا ناشی از آب آلوده در سالهای ۲۰۱۴-۲۰۱۹ جان خود را از دست دادند و ۹۱ نفر در بیمارستان بستری شدند. CDC تخمین زد که ۶٬۰۰۰ تا ۱۲٬۰۰۰ کودک در منطقه کلانشهری دیترویت-فلینت در معرض سطوح سمی سرب قرار گرفتهاند که منجر به اختلالات عصبی و رشدی دائمی شده است. نرخ مرگومیر کودکان در دیترویت در سال ۲۰۲۰ دوبرابر میانگین ملی بود: ۱۴٫۲ در ۱٬۰۰۰ تولد زنده. امید به زندگی در دیترویت در سال ۲۰۱۹ تنها ۷۱ سال بود — ۸ سال کمتر از میانگین ملی و مشابه کشورهایی مانند هندوراس. علت اصلی مرگ در دیترویت بیماریهای قلبی (۲۸٪)، سرطان (۲۲٪) و خشونت با سلاح گرم (۱۴٪) بود. دیترویت همچنین در سال ۲۰۲۰ بالاترین نرخ مرگومیر ناشی از کووید-۱۹ در میان شهرهای بزرگ آمریکا را داشت: ۱٬۹۰۰ نفر از هر ۱۰۰٬۰۰۰.
تلفات و کشتهشدگان در ریچموندبازار برده ریچموند — قربانیان بردهداریبین ۱۸۳۰ و ۱۸۶۰، بیش از ۳۵۰,۰۰۰ برده از طریق بازار برده ریچموند فروخته شدند. هزاران خانواده از هم پاشیده شدند. کودکان از والدین جدا شدند. نرخ مرگ و میر در میان بردگان به دلیل تغذیه ضعیف، کار اجباری و شکنجه بسیار بالا بود. این یک جنایت علیه بشریت در مقیاس عظیم بود.جنگ داخلی — تلفات اطراف ریچموندنبردهای اطراف ریچموند — وایلدرنس، اسپاتسیلوانیا، کلد هاربر و محاصره پترزبورگ — بیش از ۱۰۰,۰۰۰ تلفات داشتند. در نبرد کلد هاربر به تنهایی، ارتش اتحادیه ۱۲,۰۰۰ تلفات در یک ساعت داد. سربازان در گورهای دستهجمعی دفن شدند.جزیره بل — مرگ در رودخانه جیمزاردوگاه اسرای جنگی جزیره بل بیش از ۱,۰۰۰ تلفات داشت. زندانیان در فضای باز در جزیرهای در رودخانه جیمز نگهداری میشدند. آب آلوده باعث بیماری وبا و اسهال خونی شد. نرخ مرگ و میر حدود ۳٪ بود.لینچینگ در ریچموندچندین لینچینگ وحشیانه در ریچموند و اطراف آن ثبت شده است. در سال ۱۹۱۱، جیمز رید، یک مرد سیاهپوست، توسط جمعیتی از مقابل زندان ریچموند ربوده و در نزدیکی شهر به دار آویخته شد. جسد او مثله و سوزانده شد.
