آتلانتا که به 'شهر جغد' (Phoenix City) معروف است، از خاکستر جنگ داخلی برخاست، اما تاریخ آن با خشونت نژادی و مبارزه برای عدالت گره خورده است.
آتلانتا در سال ۱۸۳۷ به عنوان 'ترمینوس' — انتهای یک خط راهآهن — تأسیس شد. در طول جنگ داخلی، این شهر به یک مرکز حیاتی تدارکاتی و خطوط راهآهن برای کنفدراسیون تبدیل شد. در ژوئیه ۱۸۶۴، نبرد آتلانتا رخ داد — ژنرال اتحادیه ویلیام شرمن ارتش کنفدراسیون را شکست داد. پس از یک محاصره، شرمن شهر را در ۲ سپتامبر ۱۸۶۴ تصرف و سپس آن را به آتش کشید. تنها کلیساها و بیمارستانها از آتشسوزی نجات یافتند.
در ۲۲-۲۴ سپتامبر ۱۹۰۶، جمعیتهای سفید به محله سیاهنشین آتلانتا حمله کردند. ۲۵ تا ۱۰۰ سیاهپوست کشته شدند. صدها نفر زخمی و هزاران نفر آواره شدند. این شورش پس از گزارشهای دروغین روزنامهها درباره 'حمله سیاهان به زنان سفید' آغاز شد.
آتلانتا به عنوان 'شهری که بیش از حد متنفر است' (the city too busy to hate) شناخته میشد، اما در واقع مرکز جنبش حقوق مدنی بود. مارتین لوتر کینگ جونیور کلیسای خیابان ابنزر را رهبری میکرد. اعتراضات نشستن (sit-ins) در فروشگاههای مرکز شهر تبعیض نژادی را به چالش کشید.
بیش از ۲۸ کودک و نوجوان سیاهپوست در آتلانتا ناپدید و کشته شدند. پلیس و دولت شهر نتوانستند به درستی پاسخ دهند. این بحران تروما عمیقی بر جامعه سیاهپوست گذاشت.