اطلاعات جنگی
10 sectionsتاریخچه جنگها در دیترویت
دیترویت که در سال ۱۷۰۱ توسط آنتوان دو لا موث کادیلاک به عنوان یک پست تجارت خز فرانسوی تأسیس شد، در طول تاریخ خود شاهد درگیریهای متعددی بوده است. جنگ فرانسه و بومیان (۱۷۵۴-۱۷۶۳) دیترویت را به میدان نبرد تبدیل کرد. قبایل اوتاوا به رهبری رئیس پونتیاک در سال ۱۷۶۳ حصار دیترویت را به مدت شش ماه محاصره کردند. محاصره نهایتاً شکست خورد اما بریتانیا را مجبور به تغییر سیاستهای خود در قبال بومیان کرد. در جنگ ۱۸۱۲، دیترویت توسط نیروهای بریتانیایی به رهبری ژنرال آیزاک بروک و متحدان بومی به رهبری تکومسه تصرف شد. فرمانده آمریکایی ژنرال ویلیام هال بدون شلیک یک گلوله شهر را تسلیم کرد و به خیانت متهم شد.
شورش نژادی دیترویت ۱۹۶۷ یکی از خونینترین درگیریهای نژادی در تاریخ آمریکا بود. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۷، پلیس دیترویت به یک بار غیرقانونی در محله سیاهپوست شهر (خیابان ۱۲) یورش برد. این یورش جرقهای برای پنج روز شورش و سرکوب نظامی شد. فرماندار جورج رامنی گارد ملی میشیگان را فراخواند و رئیسجمهور لیندون جانسون نیروهای ارتش (لشکر ۸۲ هوابرد و لشکر ۱۰۱ هوابرد) را به شهر اعزام کرد. تانکهای ارتش در خیابانهای دیترویت گشت میزدند. در پایان، ۴۳ نفر کشته، ۱٬۱۸۹ نفر زخمی و بیش از ۷٬۲۰۰ نفر دستگیر شدند. ۲٬۵۰۹ مغازه و خانه غارت یا به آتش کشیده شد. خسارت مالی حدود ۵۰ میلیون دلار (معادل ۴۰۰ میلیون دلار امروز) برآورد شد.
جنگ مواد مخدر و خشونت پلیس (دهه ۱۹۸۰ تا کنون) دیترویت را به یکی از مرگبارترین شهرهای آمریکا تبدیل کرد. در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، دیترویت به مرکز قاچاق کراک کوکائین تبدیل شد. نرخ قتل در دیترویت در سال ۱۹۸۷ به ۵۸٫۶ در ۱۰۰٬۰۰۰ نفر رسید — بالاترین میزان در کشور. پلیس دیترویت به طور سیستماتیک از زور بیش از حد علیه مردان سیاهپوست استفاده میکرد. بین ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰، ۳۷ نفر توسط پلیس دیترویت کشته شدند که ۸۲٪ آنها سیاهپوست بودند. ریشه خشونت پلیس به دههها تبعیض نژادی نظاممند، بیکاری انبوه و سیاستهای جنگ مواد مخدر برمیگردد.
