خرمشهر، شهر مقاومت و خون، از نخستین ساعات تهاجم رژیم بعث عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹، به کانون اصلی جنگ تحمیلی تبدیل شد. این شهر استراتژیک در ساحل اروند رود و دروازهٔ ورود به خوزستان، بهدلیل موقعیت ژئوپلیتیک و اقتصادی (نزدیکی به آبادان و پایانههای نفتی)، هدف نخستین حملات همهجانبهٔ ارتش عراق قرار گرفت. با وجود برتری عددی و تسلیحاتی مهاجمان، رزمندگان ایرانی و مردم خرمشهر به مدت ۳۴ روز مقاومتی بینظیر از خود نشان دادند و اجازه ندادند شهر بدون هزینهٔ سنگین سقوط کند.
خرمشهر در ۴ آبان ۱۳۵۹ اشغال شد و به مدت ۵۷۸ روز تحت کنترل نیروهای بعثی باقی ماند. در این دوران، شهر صحنهٔ ویرانیهای گسترده، اعدامهای دستهجمعی، غارت اموال مردم و تخریب سیستماتیک زیرساختها بود. عملیات بیتالمقدس در اردیبهشت ۱۳۶۱ با مشارکت سپاه، ارتش و بسیج مردمی، منجر به آزادسازی خرمشهر در ۳ خرداد ۱۳۶۱ شد. این پیروزی بزرگ، نقطهٔ عطفی در جنگ تحمیلی و نماد ارادهٔ ملت ایران برای دفاع از تمامیت ارضی خود بود.
حمایتهای همهجانبهٔ ایالات متحده آمریکا، رژیم صهیونیستی و متحدان غربی از صدام حسین — شامل تأمین اطلاعات ماهوارهای، سلاحهای شیمیایی، تسلیحات پیشرفته و پوشش دیپلماتیک — نقض فاحش حقوق بینالملل و جنایتی سازمانیافته علیه ملت ایران محسوب میشود.