کاوش

تاریخ جنگ‌ها و درگیری‌ها در فلوریدااستعمار و نسل‌کشی بومیان — سه جنگ سمینول (۱۸۱۷–۱۸۵۸)فلوریدا از زمان ورود اروپاییان در سال ۱۵۱۳ به رهبری خوآن پونسه د لئون، عرصه خشونت استعماری بی‌وقفه بوده است. اسپانیایی‌ها قبایل بومی از جمله کالوسا، تیموکوا و آپالاچی را از طریق بیماری، برده‌داری و جنگ از بین بردند. تا قرن هجدهم، این تمدن‌های بومی تقریباً به طور کامل ناپدید شده بودند. دولت ایالات متحده سه جنگ سمینول (۱۸۱۷–۱۸۱۸، ۱۸۳۵–۱۸۴۲، ۱۸۵۵–۱۸۵۸) را برای بیرون راندن اجباری مردم سمینول از فلوریدا به راه انداخت. جنگ دوم سمینول (۱۸۳۵–۱۸۴۲) گران‌ترین و مرگبارترین جنگ سرخپوستان در تاریخ آمریکا بود — بیش از ۱,۵۰۰ سرباز آمریکایی و هزاران سمینول و شهروندان سیاه‌پوست آزاد که با آنها متحد شده بودند، جان خود را از دست دادند. رهبر مشهور سمینول، رئیس اوسئولا (Osceola)، با حیله در طی مذاکرات صلح در سال ۱۸۳۷ دستگیر شد و در زندان درگذشت. قانون جابه‌جایی سرخپوستان (Indian Removal Act) که توسط رئیس جمهور اندرو جکسون در سال ۱۸۳۰ امضا شد، اساس قانونی برای این پاک‌سازی قومی را فراهم کرد. تا سال ۱۸۵۸، بیش از ۴,۰۰۰ سمینول به زور به قلمرو هند (اوکلاهما) منتقل شدند، در حالی که تنها چند صد نفر در اعماق اورگلیدز پنهان ماندند.جنگ داخلی — جدایی فلوریدا و نبرد اولاستی (۱۸۶۱–۱۸۶۵)فلوریدا در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۱ از اتحادیه جدا شد، سومین ایالت جنوبی که این کار را انجام داد. علیرغم جمعیت کم خود، فلوریدا ۱۵,۰۰۰ سرباز برای ارتش کنفدراسیون فرستاد در حالی که تنها حدود ۲,۰۰۰ به اتحادیه پیوستند. فلوریدا یک تأمین‌کننده حیاتی نمک، گوشت گاو و پنبه برای کنفدراسیون بود. مهم‌ترین نبرد در خاک فلوریدا در نبرد اولاستی (Battle of Olustee) در ۲۰ فوریه ۱۸۶۴ رخ داد، جایی که نیروهای کنفدراسیون به فرماندهی ژنرال جوزف فاینگان ارتش اتحادیه به فرماندهی ژنرال ترومن سیمور را شکست دادند. تلفات اتحادیه ۱,۸۶۱ نفر در مقابل ۹۴۶ نفر برای کنفدراسیون بود. پس از جنگ، فلوریدا تحت اشغال نظامی فدرال در دوران بازسازی قرار گرفت (۱۸۶۵–۱۸۷۷). اولین نماینده کنگره سیاه‌پوست فلوریدا، جوزیا والز (Josiah Walls)، در سال ۱۸۷۱ انتخاب شد، اما بازسازی با خشونت سفیدپوستان و قوانین جیم کرو پایان یافت.قتل‌عامه رز وود (۱۹۲۳) — پاکسازی نژادیقتل‌عامه رز وود (Rosewood Massacre) در ژانویه ۱۹۲۳ یکی از وحشیانه‌ترین پاکسازی‌های نژادی در تاریخ آمریکا بود. یک جمعیت سفیدپوست از شهرهای اطراف به شهر عمدتاً سیاه‌پوست رز وود در شهرستان لوی حمله کردند. آنها خانه‌ها، کلیسا و مدرسه را سوزاندند. حداقل ۸ نفر کشته شدند، اگرچه منابع دیگر تخمین می‌زنند که تا ۵۰ نفر مردند. شش روز ترور نژادی جمعیت سیاه‌پوست رز وود را برای همیشه راند. بازماندگان از ایالت فرار کردند. فلوریدا تا سال ۱۹۹۴ غرامتی پرداخت نکرد، آن هم پس از یک تحقیق رسانه‌ای که منجر به تصویب قانونی برای پرداخت ۲ میلیون دلار به بازماندگان شد.مهاجرت و خشونت مدرن — ماریل، هائیتی و تراژدی‌های معاصردر قرن بیست و یکم، فلوریدا کانون چندین بحران بشردوستانه بوده است. حادثه الن گونزالس (Elián González) در سال ۲۰۰۰ تنش‌های سیاسی بین جامعه تبعیدی کوبا و سیاست فدرال مهاجرت را آشکار کرد. بحران پناهجویان هائیتی، که در آن هزاران نفر در عبور خطرناک از تنگه فلوریدا جان باختند، نژادپرستی سیستماتیک در سیاست مهاجرت آمریکا را نشان داد. تیراندازی کلوب شبانه پالس (Pulse nightclub) در اورلاندو در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۶ با ۴۹ کشته و ۵۳ زخمی، یکی از مرگبارترین حملات تروریستی علیه جامعه دگرباشان جنسی در تاریخ آمریکا بود. غرق شدن ساختمان سرفساید (Surfside condominium collapse) در میامی در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۱ که ۹۸ نفر را کشت، نادانی نظارتی و فساد شرکتی را آشکار کرد.

تلفات در فلوریداجنگ دوم سمینول — مرگبارترین جنگ سرخپوستان (1835-1842)جنگ دوم سمینول مرگبارترین و پرهزینه‌ترین جنگ آمریکا علیه بومیان بود. بیش از 1,500 سرباز آمریکایی در نبرد و بیماری جان باختند. خزانه دولت 30 میلیون دلار هزینه کرد. تخمین زده می‌شود 3,000 تا 5,000 سمینول و متحدان سیاه‌پوست آنها کشته شدند.نبرد اولاستی — خونین‌ترین نبرد فلوریدا (1864)از 11,000 سرباز حاضر، 2,807 تلفات ثبت شد. تلفات اتحادیه بالغ بر 1,861 نفر بود. هنگ 8م نیروهای رنگی ایالات متحده 310 تلفات از 550 نفر داشت — نرخ تلفات 56%.قتل‌عامه رز وود (1923)منجر به کشته شدن حداقل 8 نفر شد. همه کشته‌شدگان سیاه‌پوست بودند. فلوریدا تا سال 1994 غرامت پرداخت نکرد.بحران‌های مدرنتیراندازی پالس (2016) — 49 کشته. تیراندازی پارکلند (2018) — 17 کشته. فروریختن سرفساید (2021) — 98 کشته.

تاریخچه جنگ‌ها در میشیگاننسل‌کشی بومیان — پاکسازی قومی آنیشینابه (قرن ۱۷ تا ۱۹)سرزمین میشیگان به مدت هزاران سال متعلق به قبایل کنفدراسیون آنیشینابه — اوجیبوه (چیپوا)، اوداوا و پوتاواتومی — و همچنین قبایل وایاندوت و میامی بود. از قرن هفدهم، استعمار فرانسه و سپس بریتانیا و آمریکا این قبایل را از سرزمین‌هایشان بیرون راندند. پس از جنگ پونتیاک (۱۷۶۳-۱۷۶۶)، رئیس اوداوا به نام پونتیاک تلاش کرد قبایل را علیه اشغال بریتانیا متحد کند. در ۱۷۹۴، معاهده جی (Jay Treaty) کنترل بریتانیا بر دترویت را به آمریکا داد. در قرن نوزدهم، مجموعه‌ای از معاهدات — از جمله معاهده واشنگتن (۱۸۳۶) و معاهده لار پوینت (۱۸۴۲) — اوجیبوه‌ها را مجبور به واگذاری تقریباً تمام میشیگان علیا کرد. در ۱۸۳۸، پوتاواتومی‌های میشیگان به غرب دور تبعید شدند. ۸۵۰ نفر در مسیر مرگبار «مسیر مرگ» (Trail of Death) از ایندیانا به کانزاس جان باختند. این رویداد بخشی از پاکسازی نسل‌کشی بومیان آمریکا بود.کشتار رودخانه رزین — خونین‌ترین نبرد جنگ ۱۸۱۲ (۱۸۱۳)در ۲۲ ژانویه ۱۸۱۳، در نبرد فرنچ‌تاون (River Raisin Massacre) در میشیگان جنوبی، نیروهای بریتانیایی و متحدان بومی به رهبری سرهنگ هنری پروکتر به سربازان آمریکایی در حال عقب‌نشینی حمله کردند. پس از تسلیم آمریکایی‌ها، متحدان بومی پروکتر حدود ۶۰ تا ۱۰۰ زخمی و اسیر آمریکایی را قتل‌عام کردند. فریاد «به یاد رزین» (Remember the Raisin) به شعار جنگی آمریکا تبدیل شد. این کشتار یکی از مرگبارترین وقایع جنگ ۱۸۱۲ در خاک آمریکا بود. مجموع تلفات آمریکایی‌ها در این نبرد حدود ۴۰۰ نفر شامل کشته و اسیر بود.جنگ داخلی آمریکا — نقش میشیگان در الغای برده‌داریمیشیگان در جنگ داخلی نقش مهمی ایفا کرد. حدود ۹۰٬۰۰۰ سرباز از میشیگان در ارتش اتحادیه خدمت کردند. تیپ ۲۴ پیاده‌نظام میشیگان در نبرد گتیسبورگ (۱۸۶۳) نقش کلیدی داشت و متحمل ۸۰٪ تلفات شد. فرماندار آستین بلر نیروهای داوطلب را سازماندهی کرد. دترویت یک ایستگاه اصلی راه‌آهن زیرزمینی برای بردگان فراری بود. میشیگان همچنین به دلیل مخالفت با برده‌داری و حمایت از الغا شهرت داشت.جنگ‌های طبقاتی — سرکوب کارگران خودروسازی (۱۹۳۲-۱۹۳۷)میشیگان صحنه خشونت شدید علیه جنبش کارگری بود. در ۷ مارس ۱۹۳۲، راهپیمایی گرسنگی فورد (Ford Hunger March) در دیربورن برگزار شد. ۳٬۰۰۰ کارگر بیکار به سمت کارخانه فورد راهپیمایی کردند. پلیس دیربورن و مأموران امنیتی فورد به فرماندهی هری بنت به جمعیت تیراندازی کردند. ۴ کارگر کشته و ۵۰ زخمی شدند. رهبران اتحادیه‌ها دستگیر شدند و محکوم شدند. در ۱۹۳۶-۱۹۳۷، اعتصاب سیت‌این (Sit-Down Strike) فلینت به رهبری UAW کارخانه‌های جنرال موتورز را فلج کرد. فرماندار فرانک مورفی از اعزام گارد ملی برای سرکوب اعتصاب خودداری کرد. این اعتصاب منجر به به رسمیت شناخته شدن UAW شد و یک پیروزی تاریخی برای کارگران بود. اما چهل نفر از اعتصاب‌کنندگان توسط پلیس و گارد ملی زخمی شدند.قیام دترویت (۱۹۶۷) — شورش علیه اشغال پلیسدر ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۷، پلیس دترویت به یک باشگاه سیاه‌پوست در خیابان ۱۲ حمله کرد. اعتراضات به شورش تمام‌عیار تبدیل شد. فرماندار جورج رامنی ۸٬۰۰۰ سرباز گارد ملی و ۵۰۰ سرباز ارتش را به دترویت اعزام کرد. به مدت ۵ روز، منطقه تحت اشغال نظامی بود. ۴۳ نفر کشته شدند (بیشتر سیاه‌پوست)، ۱٬۱۸۹ زخمی و ۷٬۲۰۰ دستگیر شدند. خسارت مالی حدود ۴۰ میلیون دلار بود. این یکی از مرگبارترین شورش‌های شهری در تاریخ آمریکاست. کمیسیون کرنر نتیجه گرفت که قیام نتیجه نژادپرستی سیستماتیک، فقر و خشونت پلیس بود. علیرغم این نتیجه‌گیری، هیچ اصلاح اساسی صورت نگرفت.بحران آب فلینت — جنایت علیه بشریت (۲۰۱۴-تاکنون)در آوریل ۲۰۱۴، دولت میشیگان به رهبری فرماندار ریک اسنایدر منبع آب فلینت را به رودخانه فلینت تغییر داد. آب توسط کلرید آهن تیمار نشد و باعث خوردگی لوله‌های سربی شد. ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از ساکنان فلینت (۵۷٪ سیاه‌پوست) در معرض سرب قرار گرفتند. ۱۲ نفر از بیماری لژیونر مردند. ۸۷ نفر مبتلا شدند. دولت بحران را انکار کرد تا سال ۲۰۱۶ که وضعیت اضطراری فدرال اعلام شد. این یک جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی زیست‌محیطی علیه یک جامعه سیاه‌پوست فقیر بود. هیچ مقام ارشد دولتی زندانی نشد. اسنایدر به ۳۰ روز زندان محکوم شد.

تاریخ جنگ‌ها و درگیری‌های نظامی در ایالت نیویورکایالت نیویورک از زمان استعمار تا امروز یکی از مهم‌ترین مراکز درگیری‌های نظامی در آمریکای شمالی بوده است. تاریخ نیویورک با خشونت استعماری، انقلاب، جنگ داخلی و امپریالیسم مدرن گره خورده است.دوران استعمار و نسل‌کشی بومیان (۱۶۰۹–۱۷۷۵)پیش از ورود اروپاییان، سرزمین نیویورک تحت حاکمیت کنفدراسیون ایروکوا (هاودنوسانی) بود که به عنوان قدیمی‌ترین دموکراسی زنده جهان شناخته می‌شود. در سال ۱۶۰۹، هنری هادسون به نمایندگی از هلند وارد خلیج نیویورک شد. هلندی‌ها در سال ۱۶۱۴ پست نظامی فورت ناسائو را تأسیس کردند. جنگ کیفت (Kieft's War) در سال‌های ۱۶۴۳ تا ۱۶۴۵ به رهبری ویلم کیفت، فرماندار هلندی، منجر به نسل‌کشی سیستماتیک قبیله لناپ شد. تخمین زده می‌شود که بیش از ۱,۶۰۰ بومی در این جنگ کشته شدند — نزدیک به ۵۰٪ از جمعیت قبیله لناپ در منطقه منهتن. پس از تسلط انگلیسی‌ها در سال ۱۶۶۴، جنگ فرانسه و بومیان (جنگ هفت ساله ۱۷۵۴–۱۷۶۳) به شدت در منطقه دریاچه‌های بزرگ و دره چمپلین جریان داشت. نبردهای فورت تیکوندروگا، فورت ویلیام هنری و نبرد لیک جورج از خونین‌ترین نبردهای این جنگ بودند. ژنرال فرانسوی مونکالم و ژنرال بریتانیایی جیمز ابرکرومبی مسئول مرگ هزاران سرباز و بومی در این نبردها بودند.جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳)نیویورک مهم‌ترین صحنه جنگ انقلاب آمریکا بود. نبرد ساراتوگا در سال ۱۷۷۷ نقطه عطف جنگ محسوب می‌شود. ژنرال هوراشیو گیتس با شکست ژنرال جان بورگین بریتانیایی، مسیر استقلال آمریکا را هموار کرد. نبرد لانگ آیلند در اوت ۱۷۷۶ بزرگترین نبرد جنگ بود که با شکست ارتش قاره‌ای به فرماندهی جرج واشنگتن همراه شد. شهر نیویورک به مدت هفت سال (۱۷۷۶–۱۷۸۳) تحت اشغال بریتانیا بود و به پایگاه اصلی نظامی آن‌ها تبدیل شد. بیش از ۱۱,۰۰۰ زندانی آمریکایی در کشتی‌های زندان بریتانیایی در خلیج والابوت (بروکلین امروزی) جان باختند — تلفاتی بیش از مجموع تلفات جنگی ارتش واشنگتن. نبرد فورت واشنگتن در نوامبر ۱۷۷۶ منجر به تسلیم ۳,۰۰۰ سرباز آمریکایی شد. بومیان ایروکوا نیز در این جنگ بین بریتانیا و آمریکا تقسیم شدند.جنگ ۱۸۱۲ و جنگ داخلی آمریکادر جنگ ۱۸۱۲، مرز نیاگارا در شمال نیویورک صحنه نبردهای خونینی بود. نبرد پلاتسبرگ در سپتامبر ۱۸۱۴ با شکست نیروی دریایی بریتانیا در دریاچه چمپلین همراه شد. در جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵)، نیویورک بیش از ۴۵۰,۰۰۰ سرباز به ارتش اتحادیه فرستاد — بیش از هر ایالت دیگر. اقتصاد نیویورک به شدت به برده‌داری جنوب وابسته بود و کارخانه‌های نساجی و بانک‌های نیویورکی از تجارت پنبه سود می‌بردند. شورش‌های خدمت اجباری نیویورک در ژوئیه ۱۸۶۳ به مدت پنج روز ادامه یافت و با لینچ کردن سیاه‌پوستان و ویرانی شهر همراه بود.قرن بیستم و امپریالیسم مدرنبندر نیویورک در جنگ جهانی اول نقطه اصلی اعزام نیروهای آمریکایی به اروپا بود. بیش از ۴۰۰,۰۰۰ سرباز نیویورکی در این جنگ شرکت کردند. در جنگ جهانی دوم، حیاط کشتی‌سازی بروکلین نیروی دریایی (Brooklyn Navy Yard) ناوهای قدرتمندی مانند یواساس میسوری و یواساس اینترپرایز را ساخت. بیش از ۹۰۰,۰۰۰ نیویورکی در این جنگ خدمت کردند. قوانین راکفلر علیه مواد مخدر در سال ۱۹۷۳ توسط فرماندار نلسون راکفلر تصویب شد که شدیدترین قوانین مواد مخدر در آمریکا بود و منجر به زندانی‌سازی جمعی بیش از ۱۰۰,۰۰۰ سیاه‌پوست و لاتینو در زندان‌های نیویورک شد. جنگ علیه تروریسم پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ با حملات به برج‌های مرکز تجارت جهانی آغاز شد که حدود ۳,۰۰۰ نفر را کشت.

تاریخ جنگ‌ها و درگیری‌ها در واشنگتن دی‌سیواشنگتن دی‌سی، پایتخت امپراتوری آمریکا، مرکز تصمیم‌گیری برای جنگ‌ها و درگیری‌های بی‌شمار در سراسر جهان بوده است. از جنگ ۱۸۱۲ تا جنگ ویتنام و جنگ با ترور، دی‌سی شهری است که روی خشونت و قدرت ساخته شده است.سوزاندن واشنگتن (۱۸۱۴)در ۲۴ اوت ۱۸۱۴، در طول جنگ ۱۸۱۲، نیروهای بریتانیایی به واشنگتن حمله کردند و بسیاری از ساختمان‌های دولتی را به آتش کشیدند. کاخ سفید، ساختمان کنگره (که هنوز گنبد نداشت) و وزارت خزانه‌داری سوزانده شدند. این تنها باری بود که یک قدرت خارجی پایتخت آمریکا را تصرف و ویران کرد. اولین بانوی دولت، دولی مدیسون، قبل از فرار، پرتره جرج واشنگتن را نجات داد.جنگ داخلی — دفاع از پایتخت (۱۸۶۱–۱۸۶۵)در طول جنگ داخلی، واشنگتن به یک اردوگاه نظامی بزرگ تبدیل شد. هزاران سرباز در خیابان‌ها و پارک‌ها اردو زدند. بیمارستان‌ها در سراسر شهر برای مجروحان جنگ برپا شد. حلقه‌ای از قلعه‌ها — بیش از ۶۰ قلعه — برای دفاع از پایتخت در برابر ارتش کنفدراسیون ساخته شد. در سال ۱۸۶۴، ژنرال کنفدراسیون جوبال ارلی به حومه واشنگتن رسید اما نتوانست شهر را تصرف کند. پرزیدنت لینکلن شخصاً به خط مقدم رفت و تحت تیراندازی قرار گرفت.جنگ جهانی اول و دومدی‌سی مرکز فرماندهی نظامی آمریکا در هر دو جنگ جهانی بود. پنتاگون در سال ۱۹۴۳ در آرلینگتون ساخته شد. از اتاق‌های عملیات در دی‌سی، تهاجم به نرماندی، بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی، و جنگ در اقیانوس آرام هدایت شدند.جنگ سرد و جنگ با تروراز جنگ کره تا بحران موشکی کوبا، ویتنام، عراق و افغانستان، تصمیمات جنگ از واشنگتن گرفته می‌شد. پنتاگون مرکز برنامه‌ریزی نظامی جهان بود. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، پرواز ۷۷ به پنتاگون برخورد کرد و ۱۸۴ نفر را کشت. این حمله به 'جنگ با ترور' جهانی منجر شد.

تلفات در واشنگتن دی‌سیسوزاندن واشنگتن (۱۸۱۴)در حمله بریتانیا به واشنگتن، تعداد نامشخصی از غیرنظامیان و سربازان آمریکایی کشته شدند. ساختمان‌های دولتی ویران شدند. خسارت مالی عظیم بود.جنگ داخلی — تلفات در بیمارستان‌های دی‌سیواشنگتن در طول جنگ داخلی به یک بیمارستان بزرگ تبدیل شد. بیش از ۵۰ بیمارستان در سراسر شهر برپا شد. ده‌ها هزار سرباز مجروح به دی‌سی آورده شدند. هزاران نفر در بیمارستان‌ها جان باختند و در گورستان‌های ملی دفن شدند.ارتش پاداش — حمله به کهنه‌سربازان (۱۹۳۲)در ۲۸ ژوئیه ۱۹۳۲، نیروهای ارتش آمریکا به فرماندهی ژنرال داگلاس مک‌آرتور و افسران جرج پاتون و دوایت آیزنهاور به اردوگاه سربازان کهنه‌کار جنگ جهانی اول در آناکوستیا حمله کردند. دو کهنه‌سرباز کشته و صدها نفر زخمی شدند. مک‌آرتور ادعا کرد که کهنه‌سربازان در حال تلاش برای تصرف دولت بودند — یک دروغ کامل.شورش‌های ۱۹۶۸پس از ترور مارتین لوتر کینگ جونیور در ۴ آوریل ۱۹۶۸، شورش‌ها در واشنگتن آغاز شد. ۱۳ نفر کشته، بیش از ۱,۰۰۰ نفر زخمی و ۶,۰۰۰ نفر دستگیر شدند. بلوک‌های کامل در شمال غرب و شرق واشنگتن در آتش سوختند.حمله ۱۱ سپتامبر به پنتاگوندر ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، پرواز ۷۷ خطوط هوایی آمریکا با ۵۸ مسافر و ۶ خدمه به پنتاگون برخورد کرد. ۱۲۵ نفر در پنتاگون نیز کشته شدند — مجموع ۱۸۴ کشته.

تاریخ جنگ‌ها و درگیری‌های نظامی در ایالت ویرجینیاویرجینیا بیش از هر ایالت دیگر آمریکا شاهد جنگ و خشونت بوده است. از اولین مستعمره انگلیسی تا نژادپرستی مدرن، ویرجینیا مرکز خشونت دولتی و نسل‌کشی بومیان و سیاه‌پوستان بوده است.جنگ‌های آنگلو-پوهاتان (۱۶۱۰–۱۶۴۶)پس از تأسیس جیمزتاون در سال ۱۶۰۷، مهاجران انگلیسی وارد سرزمین کنفدراسیون پوهاتان شدند — یک اتحادیه قدرتمند از ۳۰ قبیله بومی به رهبری رئیس پوهاتان. سه جنگ بزرگ بین ۱۶۱۰ و ۱۶۴۶ رخ داد. در قیام ۱۶۲۲، بومیان ۳۴۷ مستعمره‌نشین را کشتند. انگلیسی‌ها با خشونت وحشیانه تلافی کردند و کل روستاها را سوزاندند و محصولات را نابود کردند. تا سال ۱۶۴۶، کنفدراسیون پوهاتان تقریباً نابود شد.شورش بیکن (۱۶۷۶)ناتانیل بیکن یک شورش مسلحانه از مستعمره‌نشینان فقیر و بردگان را علیه فرماندار ویلیام برکلی رهبری کرد. شورشیان جیمزتاون را سوزاندند و به قبایل بومی حمله کردند. این شورش یک جنگ طبقاتی و نژادی بود که نشان داد نخبگان مستعمره از خشونت برای کنترل کارگران سفید و سیاه استفاده می‌کنند.انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۱)ویرجینیا زادگاه رهبران انقلاب آمریکا مانند جرج واشنگتن و توماس جفرسون بود. نبرد یورکتاون در سال ۱۷۸۱ پایان جنگ انقلاب بود. اما 'آزادی' فقط برای سفیدپوستان بود — جفرسون برده‌دار بود و از حقوق بومیان و سیاهان حمایت نمی‌کرد.جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵)ویرجینیا مرکز کنفدراسیون بود. ریچموند پایتخت کنفدراسیون بود. بیش از نیمی از نبردهای جنگ داخلی در ویرجینیا رخ داد — بول ران، فردریکزبرگ، چنسلورزویل، وایلدرنس، اسپاتسیلوانیا و پترزبورگ. ژنرال رابرت لی در آپوماتوکس در سال ۱۸۶۵ تسلیم یولیسیز گرانت شد. ویرجینیا در طول جنگ ویران شد.مقاومت عظیم — خشونت نژادی پس از جنگپس از بازسازی (Reconstruction)، ویرجینیا قوانین جیم کرو (Jim Crow) را اجرا کرد. قانون اساسی ۱۹۰۲ رأی‌دهندگان سیاه‌پوست را از حق رأی محروم کرد. 'مقاومت عظیم' (Massive Resistance) در دهه ۱۹۵۰ مدارس را به جای پذیرش تبعیض‌زدایی تعطیل کرد. مدارس شهرستان پرینس ادوارد به مدت پنج سال تعطیل بود.شارلوتزویل (۲۰۱۷)در اوت ۲۰۱۷، نئونازی‌ها و برتری‌طلبان سفید در شارلوتزویل گرد هم آمدند و شعار 'یهودیان جای ما را نمی‌گیرند' (Jews will not replace us) سر دادند. یک نئونازی یک زن ضدتظاهرات به نام هدر هیر را با ماشین خود کشت. این رویداد نشان داد که خشونت نژادی در ویرجینیا هنوز زنده است.

تاریخ جنگ‌ها در پنسیلوانیاجنگ فرانسه و بومیان (۱۷۵۴–۱۷۶۳)پنسیلوانیا غربی صحنه نبردهای شدید بین نیروهای فرانسوی و بریتانیایی با متحدان بومی بود. فورت دوکسن (Fort Duquesne) جایی است که ژنرال ادوارد برادوک در سال ۱۷۵۵ شکست خورد. بریتانیایی‌ها سرانجام فورت پیت (Fort Pitt) را تأسیس کردند که بعدها پیتسبورگ شد.انقلاب آمریکا — زادگاه آزادیفیلادلفیا پایتخت انقلاب بود. اعلامیه استقلال در تالار استقلال (Independence Hall) در سال ۱۷۷۶ امضا شد. زمستان ۱۷۷۷–۱۷۷۸ در ولی فورج (Valley Forge) یک فاجعه انسانی بود — هزاران سرباز از گرسنگی و سرما مردند.جنگ داخلی — گتیسبرگنبرد گتیسبرگ در ژوئیه ۱۸۶۳ بزرگترین نبرد در آمریکای شمالی بود. بیش از ۵۰,۰۰۰ تلفات در سه روز. این نقطه عطف جنگ داخلی بود. آبراهام لینکلن سخنرانی معروف گتیسبرگ را در آنجا ایراد کرد.قتل‌عامه‌های کارگریاعتصاب هومستید (Homestead Strike) در سال ۱۸۹۲ یک قتل‌عامه کارگری بود. کارآگاهان پینکرتون به کارگران اعتصابی در پیتسبورگ شلیک کردند. اعتصاب زغال‌سنگ آنتراسیت در سال ۱۹۰۲ نیز با خشونت سرکوب شد.

تلفات در پنسیلوانیانبرد گتیسبرگ (۱۸۶۳)بیش از ۵۰,۰۰۰ تلفات در سه روز — شامل ۲۸,۰۰۰ کنفدراسیون و ۲۳,۰۰۰ اتحادیه. این خونین‌ترین نبرد در خاک آمریکا بود. هزاران مجروح در بیمارستان‌های صحرایی بدون مراقبت کافی جان باختند.سیل جانزتاون (۱۸۸۹)۲,۲۰۹ نفر در سیل جانزتاون کشته شدند. این شکست سد توسط باشگاه ماهیگیری جانزتاون (Johnstown Fishing Club) که متعلق به ثروتمندان از جمله اندرو کارنگی بود، رخ داد. طبقه کارگر بیشترین تلفات را داد.اعتصاب هومستید (۱۸۹۲)۱۲ کارگر کشته و ده‌ها زخمی شدند. ۷ کارآگاه پینکرتون نیز کشته شدند. کارگران توسط ارتش دولتی شکست خوردند.بمباران MOVE (۱۹۸۵)۱۱ نفر در بمباران هوایی پلیس فیلادلفیا کشته شدند. پلیس یک بمب از هلیکوپتر پرتاب کرد. ۶۱ خانه در یک محله عمدتاً سیاه‌پوست سوخت. این یکی از بدترین خشونت‌های پلیس در تاریخ آمریکاست.

تاریخ جنگ‌ها و خشونت‌های دولتی در کالیفرنیاکالیفرنیا، که امروزه به عنوان یکی از ثروتمندترین و پیشرفته‌ترین ایالت‌های آمریکا شناخته می‌شود، تاریخی سرشار از نسل‌کشی، خشونت دولتی، سرکوب نژادی و بهره‌کشی دارد. از نسل‌کشی بومیان گرفته تا نقش این ایالت در صنعت نظامی-صنعتی آمریکا، کالیفرنیا بخش جدایی‌ناپذیری از ماشین جنگی و امپریالیسم آمریکا بوده است.نسل‌کشی سرخپوستان کالیفرنیا (۱۸۴۶-۱۸۷۳)یکی از مرگبارترین نسل‌کشی‌های تاریخ بشر در کالیفرنیا رخ داد. جمعیت بومیان کالیفرنیا از حدود ۱۵۰ هزار نفر در سال ۱۸۴۶ به کمتر از ۳۰ هزار نفر در سال ۱۸۷۳ کاهش یافت. این نسل‌کشی با حمایت کامل دولت ایالتی و فدرال انجام شد و دولت کالیفرنیا بیش از ۱/۷ میلیون دلار برای تأمین مالی گروه‌های شبه‌نظامی که به شکار و کشتار بومیان می‌پرداختند، هزینه کرد. قانونی در سال ۱۸۵۰ به تصویب رسید که عملاً بومیان را به بردگی می‌کشید و تا سال ۱۸۶۷ ادامه یافت.استعمار اسپانیا و سیستم مأموریت‌ها (۱۷۶۹-۱۸۳۴)سیستم مأموریت‌های فرانسیسکن که توجیه مذهبی برای استعمار داشت، بومیان را به کار اجباری و بردگی واداشت. بیماری‌های اروپایی و کار اجباری باعث مرگ هزاران نفر شد. بومیانی که مقاومت می‌کردند به شدت مجازات می‌شدند.جنگ آمریکا و مکزیک و اشغال کالیفرنیا (۱۸۴۶-۱۸۴۸)آمریکا کالیفرنیا را از مکزیک پس از جنگ توسعه‌طلبانه آمریکا و مکزیک تصرف کرد. شورش بیرق خرس (Bear Flag Revolt) در سال ۱۸۴۶ مقدمه‌ای برای الحاق کالیفرنیا به ایالات متحده بود.تب طلا و نسل‌کشی (۱۸۴۸-۱۸۵۵)کشف طلا در کالیفرنیا منجر به مهاجرت گسترده سفیدپوستان شد که با خشونت‌های سیستماتیک علیه بومیان همراه بود. کشتارهای دسته‌جمعی در سراسر ایالت رخ داد و دولت ایالتی جوایزی برای سر بومیان تعیین کرد.خشونت ضد آسیایی و قانون منع چینی‌ها (۱۸۸۲-۱۹۴۳)کالیفرنیا محل شدیدترین خشونت‌های ضد چینی در آمریکا بود. کشتار چینی‌ها در لس آنجلس (۱۸۷۱) و کشتار راک اسپرینگز (۱۸۸۵) و قوانین تبعیض‌آمیز علیه مهاجران آسیایی در کالیفرنیا تصویب شد.بازداشت ژاپنی‌ها در جنگ جهانی دوم (۱۹۴۲-۱۹۴۵)حدود ۱۲۰ هزار ژاپنی-آمریکایی که دو سوم آنها شهروند آمریکا بودند، در اردوگاه‌های بازداشت در کالیفرنیا زندانی شدند. اموال آنها مصادره شد و بسیاری خانه و کسب و کار خود را از دست دادند.مجتمع نظامی-صنعتی و نقش کالیفرنیا در جنگ‌های آمریکاکالیفرنیا با ۳۲ پایگاه نظامی فعال و شرکت‌های بزرگی مانند لاکهید مارتین، نورثروپ گرومن و بوئینگ، مرکز اصلی صنعت نظامی-صنعتی آمریکا است. این ایالت نقش کلیدی در تأمین سلاح برای جنگ ویتنام، جنگ عراق و افغانستان و حملات به غزه داشته است.شورش‌های زوت سوت (۱۹۴۳)خشونت نژادی سیستماتیک علیه مکزیکی-آمریکایی‌ها در لس آنجلس که با حمایت ضمنی پلیس انجام شد.

پاکسازی قومی دره لاشوا (۱۹۹۲-۱۹۹۳) یکی از مستندترین کارزارهای آزار و اذیت در طول جنگ بوسنی است. دادگاه کیفری بین‌المللی یوگسلاوی سابق (ICTY) ثابت کرد که از مه ۱۹۹۲ تا آوریل ۱۹۹۳، رهبری سیاسی و نظامی جامعه کروات هرزگ-بوسنی (HZ-HB) یک طرح هماهنگ برای پاکسازی قومی جمعیت غیرنظامی بوسنیایی (بوشنیاک) از منطقه دره لاشوا در مرکز بوسنی اجرا کرد. این کارزار که از مه ۱۹۹۲ تا مارس ۱۹۹۳ برنامه‌ریزی شد و در آوریل ۱۹۹۳ اجرا گردید، برای تحقق اهداف تعیین شده توسط ناسیونالیست‌های کروات در نوامبر ۱۹۹۱ در نظر گرفته شده بود: "مردم کروات در بوسنی و هرزگوین باید سرانجام یک سیاست قاطع و فعال را در آغوش بگیرند که رویای ابدی ما - یک کشور مشترک کروات - را محقق خواهد ساخت". در ۱۶ آوریل ۱۹۹۳، ساعت ۵:۳۰ صبح، شورای دفاع کروات (HVO) یک حمله غافلگیرکننده گسترده و سیستماتیک علیه غیرنظامیان بوسنیایی در سراسر دره لاشوا آغاز کرد. تنها در روستاچه احمیچی، نیروهای HVO بیش از ۱۰۰ غیرنظامی بوسنیایی از جمله زنان و کودکان را کشتند، بیش از ۱۶۰ خانه و دو مسجد را ویران کردند و دام‌ها را سلاخی کردند. دادگاه بدوی ICTY احمیچی را به عنوان "یکی از شرورانه‌ترین تصاویر از غیرانسانی بودن انسان نسبت به انسان" توصیف کرد. ICTY نتیجه گرفت که تا آوریل ۱۹۹۳، رهبری کروات یک طرح یا برنامه مشترک برای پاکسازی قومی بوسنیایی‌ها از دره لاشوا طراحی و اجرا کرده بود. داریو کوردیچ، به عنوان رهبر سیاسی محلی، طراح و محرک این طرح شناخته شد. دادگاه همچنین حکم داد که ارتش کروات در این کارزار دخیل بوده و این رویدادها را به عنوان یک درگیری مسلحانه بین‌المللی بین بوسنی و هرزگوین و کرواسی تعریف کرد.

تلفات پاکسازی قومی دره لاشوا (آوریل ۱۹۹۳) تعداد کشته‌شدگان فوری (۱۶-۲۵ آوریل ۱۹۹۳): حداقل ۲۰۰ غیرنظامی بوسنیایی در حمله هماهنگ آوریل در سراسر شهرداری‌های دره لاشوا (ویتز، بوسوواچا، کیسلیاک، نووی تراونیک و روستاهای اطراف) کشته شدند. روستاچه احمیچی (۱۶ آوریل): ۱۰۳ مرگ غیرنظامی تأیید شده شامل ۳۲ زن و ۱۱ کودک ۲-۱۷ ساله. دادگاه ICTY دریافت که از ۱۰۳ قربانی، ۹۴ نفر توسط نیروهای HVO کشته شده‌اند. بوسوواچا (۱۸ آوریل): ۱۴ غیرنظامی بوسنیایی اعدام شدند، شامل ۴ زن مسن و ۱ دختر جوان. منطقه کیسلیاک (۲۰-۲۱ آوریل): بیش از ۵۰ غیرنظامی بوسنیایی در چندین روستا کشته شدند. منطقه ویتز: ده‌ها نفر در حملات هماهنگ روستایی کشته شدند؛ تعداد دقیق به دلیل گورهای دسته‌جمعی در دسترس نیست. کل قربانیان (۱۹۹۲-۱۹۹۳): تقریباً ۵۰۰-۸۰۰ غیرنظامی بوسنیایی در منطقه دره لاشوا در طول کل کارزار ۱۹۹۲-۱۹۹۳ کشته شدند. صدها نفر دیگر (ارقام دقیق مورد اختلاف است) در سراسر بوسنی مرکزی. آوارگی: ۱۰,۰۰۰-۱۵,۰۰۰ بوسنیایی تنها در آوریل ۱۹۹۳ از شهرداری‌های دره لاشوا اخراج شدند. بیش از ۳۰,۰۰۰ بوسنیایی در طول کل دوره ۱۹۹۲-۱۹۹۴ از بوسنی مرکزی آواره شدند. صدها هزار نفر در طول جنگ از بوسنی مرکزی گریختند. اردوگاه‌های بازداشت (آوریل-دسامبر ۱۹۹۳): تقریباً ۴,۰۰۰-۵,۰۰۰ زندانی بوسنیایی در تأسیسات مختلف بازداشت HVO در سراسر دره لاشوا نگهداری می‌شدند. اردوگاه‌های شناخته شده عبارتند از: ورزشگاه در ویتز، مدرسه در بوسوواچا، اردوگاه هلیودروم در نزدیکی موستار، و مراکز بازداشت موقت مختلف در کیسلیاک و نووی تراونیک. بازماندگان از آزار فیزیکی سیستماتیک، شکنجه، کار اجباری و خشونت جنسی گزارش دادند. تأثیر جمعیتی: جمعیت بوسنیایی شهرداری ویتز از حدود ۱۱,۰۰۰ (۴۵٪ قبل از جنگ) به زیر ۲,۰۰۰ پس از پاکسازی کاهش یافت. الگوهای مشابه پاکسازی قومی: جمعیت بوسنیایی بوسوواچا از حدود ۹,۰۰۰ (۴۱٪ قبل از جنگ) به زیر ۸۰۰ کاهش یافت. شهرداری کیسلیاک: جمعیت بوسنیایی قبل از جنگ حدود ۱۰,۰۰۰ (۳۸٪) به زیر ۱,۰۰۰ کاهش یافت. نووی تراونیک: جمعیت بوسنیایی قبل از جنگ حدود ۱۲,۰۰۰ (۴۲٪) به زیر ۲,۰۰۰ کاهش یافت. اموال تخریب شده: بیش از ۴,۰۰۰ خانه تنها در آوریل ۱۹۹۳ در شهرداری‌های دره لاشوا تخریب شد. بیش از ۱۵۰ روستا در سراسر بوسنی مرکزی آسیب دیده یا تخریب شد. ۱۵ مسجد به طور کامل تخریب شد (از جمله مسجد تاریخی در احمیچی که قدمت آن به ۱۷۰۵ می‌رسد). مستندات ICTY (حکم دادگاه ۲۰۰۱): "از ۱۰۳ نفر کشته شده در احمیچی، دادگاه بدوی تشخیص می‌دهد که ۹۴ نفر توسط نیروهای HVO کشته شده‌اند" (بند ۶۵۳). "حمله به احمیچی بخشی از یک تلاش هماهنگ برای پاکسازی قومی دره لاشوا از جمعیت مسلمان بوسنیایی خود بود" (بند ۶۴۲).

تاریخ جنگ کانکتیکتجنگ‌های بومیانپکوت موهگان ناراگانست. نسل‌کشی پکوت ۱۶۳۷. خشونت استعمار.شاه فیلیپ ۱۶۷۵-۷۸میتاکوم. روستاها نابود. قدرت بومیان شکست.انقلابنیرو و تدارکات. حمله بریتانیا. نیوهیون.جنگ ۱۸۱۲اختلال تجارت. کنوانسیون هارتفورد. مخالف.داخلی۵۵۰۰۰ سرباز. کلت وینچستر. صنعتی.جهانی و مدرنکلت پرت اند ویتنی. سلاح. اقتصاد نظامی.

تلفات کانکتیکتپکوت ۱۶۳۷صدها کشته. روستا قتل عام. بردگی. مرگبارترین.فیلیپ ۱۶۷۵صدها کشته. شبه‌نظامیان. نابود.انقلابکشته. هزاران. بیماری. خانواده.جنگ ۱۸۱۲کمتر. اقتصادی شدید.داخلی۵۰۰۰+ کشته. آنتیتام. گتیسبرگ.جنگ دوم۵۰۰۰+ کشته. سوگواری.