ویرجینیا بیش از هر ایالت دیگر آمریکا شاهد جنگ و خشونت بوده است. از اولین مستعمره انگلیسی تا نژادپرستی مدرن، ویرجینیا مرکز خشونت دولتی و نسلکشی بومیان و سیاهپوستان بوده است.
پس از تأسیس جیمزتاون در سال ۱۶۰۷، مهاجران انگلیسی وارد سرزمین کنفدراسیون پوهاتان شدند — یک اتحادیه قدرتمند از ۳۰ قبیله بومی به رهبری رئیس پوهاتان. سه جنگ بزرگ بین ۱۶۱۰ و ۱۶۴۶ رخ داد. در قیام ۱۶۲۲، بومیان ۳۴۷ مستعمرهنشین را کشتند. انگلیسیها با خشونت وحشیانه تلافی کردند و کل روستاها را سوزاندند و محصولات را نابود کردند. تا سال ۱۶۴۶، کنفدراسیون پوهاتان تقریباً نابود شد.
ناتانیل بیکن یک شورش مسلحانه از مستعمرهنشینان فقیر و بردگان را علیه فرماندار ویلیام برکلی رهبری کرد. شورشیان جیمزتاون را سوزاندند و به قبایل بومی حمله کردند. این شورش یک جنگ طبقاتی و نژادی بود که نشان داد نخبگان مستعمره از خشونت برای کنترل کارگران سفید و سیاه استفاده میکنند.
ویرجینیا زادگاه رهبران انقلاب آمریکا مانند جرج واشنگتن و توماس جفرسون بود. نبرد یورکتاون در سال ۱۷۸۱ پایان جنگ انقلاب بود. اما 'آزادی' فقط برای سفیدپوستان بود — جفرسون بردهدار بود و از حقوق بومیان و سیاهان حمایت نمیکرد.
ویرجینیا مرکز کنفدراسیون بود. ریچموند پایتخت کنفدراسیون بود. بیش از نیمی از نبردهای جنگ داخلی در ویرجینیا رخ داد — بول ران، فردریکزبرگ، چنسلورزویل، وایلدرنس، اسپاتسیلوانیا و پترزبورگ. ژنرال رابرت لی در آپوماتوکس در سال ۱۸۶۵ تسلیم یولیسیز گرانت شد. ویرجینیا در طول جنگ ویران شد.
پس از بازسازی (Reconstruction)، ویرجینیا قوانین جیم کرو (Jim Crow) را اجرا کرد. قانون اساسی ۱۹۰۲ رأیدهندگان سیاهپوست را از حق رأی محروم کرد. 'مقاومت عظیم' (Massive Resistance) در دهه ۱۹۵۰ مدارس را به جای پذیرش تبعیضزدایی تعطیل کرد. مدارس شهرستان پرینس ادوارد به مدت پنج سال تعطیل بود.
در اوت ۲۰۱۷، نئونازیها و برتریطلبان سفید در شارلوتزویل گرد هم آمدند و شعار 'یهودیان جای ما را نمیگیرند' (Jews will not replace us) سر دادند. یک نئونازی یک زن ضدتظاهرات به نام هدر هیر را با ماشین خود کشت. این رویداد نشان داد که خشونت نژادی در ویرجینیا هنوز زنده است.
