سرزمینی که امروز دلاویر نامیده میشود برای هزاران سال خانه قوم لناپ (دلاویر) و نانتیکوک بود. ورود اروپاییان در سده هفدهم، فاجعهای جمعیتی به همراه داشت: بیماریهای همهگیر مانند آبله جمعیت بومیان را تا ۹۰٪ کاهش داد. در سال ۱۶۳۸، استعمارگران سوئدی در فورت کریستینا ساکن شدند و سپس هلندیها تحت فرمان پیتر استایوسانت در ۱۶۵۵ تمام سکونتگاههای سوئدی را تصرف کردند. انگلیسیها در ۱۶۶۴ کنترل را به دست گرفتند. در سال ۱۷۳۷، پسران ویلیام پن نقشه کلاهبردارانه «خرید راهپیمایی» را اجرا کردند—آنها سندی جعلی ارائه دادند و با استخدام دوندگان حرفهای، ۱٫۲ میلیون جریب از زمینهای لناپ را تصاحب کردند. لناپها که اعتراضشان نادیده گرفته شد، به سمت غرب رانده شدند—نخست به اوهایو، سپس به میسوری، کانزاس، و نهایتاً به اوکلاهاما. در سال ۲۰۰۴، این جعل در دادگاه فدرال به چالش کشیده شد اما بینتیجه ماند.
دلاویر در ۱۵ ژوئن ۱۷۷۶ از پنسیلوانیا جدا شد و به یک ایالت مستقل تبدیل گردید. «هنگ آبی دلاویر» به فرماندهی سرهنگ جان هاسلت در نبرد لانگ آیلند (اوت ۱۷۷۶) شجاعت فوقالعادهای از خود نشان داد و یکی از آخرین واحدهایی بود که با واشینگتن از رود دلاویر عبور کرد. هاسلت در نبرد پرینستون (۳ ژانویه ۱۷۷۷) کشته شد. در ۳ سپتامبر ۱۷۷۷، نبرد کوچز بریج در نزدیکی نیوآرک رخ داد—تنها نبرد بزرگ انقلاب در خاک دلاویر. ۸۰۰ سرباز آمریکایی به فرماندهی ژنرال ویلیام مکسول با ۷۰۰ سرباز بریتانیایی و هسی روبرو شدند. ۲۰ آمریکایی و ۳ بریتانیایی کشته شدند. اشغال ویلمینگتن توسط بریتانیا به مدت یک ماه به طول انجامید. شورش وفاداران به تاجوتخت موسوم به «شورش کلو» در آوریل ۱۷۷۸ سرکوب شد.
در دسامبر ۱۸۱۲، بریتانیا محاصره خلیجهای دلاویر و چساپیک را اعلام کرد. نیروی دریایی سلطنتی به فرماندهی دریاسالار سر جان بورلیس وارن در فوریه ۱۸۱۳ وارد شد. در آوریل ۱۸۱۳، کمودور سر جان پو برسفورد شهر لوز را به مدت ۲۲ ساعت گلولهباران کرد—نخستین استفاده از موشکهای کونگرو علیه اهداف آمریکایی. سرهنگ ساموئل بویر دیویس با ۳٬۸۳۸ سرباز شبهنظامی از دلاویر از شهر دفاع کرد. ناوگان دلاویر به فرماندهی کاپیتان سزار رادنی با یک ناوچه بریتانیایی در کرو شوالز درگیر شد. کارخانه باروت دوپون در برندیواین کریک مهمات نیروهای آمریکایی را تأمین میکرد. واحد شبهنظامی خصوصی «برندیواین رنجرز» توسط خانواده دوپون برای حفاظت از کارخانه تشکیل شد. در مجموع ۳٬۸۳۸ شهروند دلاویر در این جنگ خدمت کردند و حدود ۳۰۰ نفر از سربازان دلاویر که در زمستان ۱۸۱۲ در جبهه نیاگارا جان باختند در گورستان دستهجمعی در بوفالو، نیویورک دفن شدهاند.
دلاویر یک ایالت بردهدار بود که در اتحادیه باقی ماند—تنها ایالت بردهداری که جدا نشد. جمعیت این ایالت به شدت دوقطبی شده بود: شمال صنعتی (شهرستان نیوکاسل) طرفدار الغا و جنوب کشاورزی (شهرستانهای کنت و ساسکس) طرفدار بردهداری. فرماندار ویلیام برتون در ۳ ژانویه ۱۸۶۱ از جدایی جلوگیری کرد. نزدیک به ۱۲٬۰۰۰ شهروند دلاویر در ارتش اتحادیه خدمت کردند و حدود ۲٬۱۰۰ نفر کشته، زخمی یا مفقود شدند. تخمین زده میشود حدود ۲٬۰۰۰ نفر نیز در ارتش کنفدراسیون جنگیدند. فورت دلاویر در جزیره پا پچ به زندان اسرای کنفدراسیون تبدیل شد. بیش از ۳۳٬۰۰۰ زندانی در این فورت نگهداری میشدند و حدود ۲٬۵۰۰ نفر جان باختند—نیمی بر اثر همهگیری آبله در سال ۱۸۶۳. علل مرگ شامل اسهال (۳۱۵ مورد)، ذاتالریه (۲۴۳ مورد)، تیفوئید و مالاریا (۲۱۵ مورد) و اسکوربوت (۷۰ مورد) بود. دلاویر در ۸ فوریه ۱۸۶۵ به متمم سیزدهم (الغای بردهداری) رأی منفی داد و تا ۱۲ فوریه ۱۹۰۱ آن را تصویب نکرد—۳۵ سال پس از تصویب ملی.
تأسیسات دوپون در ویلمینگتن ۴۰٪ از مواد منفجره مورد استفاده متفقین را تولید میکرد. پایگاه دریایی کیپ هنلوپن با ۸۰۰ پرسنل به مینروبی در خلیج دلاویر میپرداخت. شرکت هوایی دلاوران در کلیمونت نخستین مدرسه خلبانی نظامی ایالت را تأسیس کرد. هنگ ۵۹ پیادهنظام پیشگام—متشکل از ۵۸ افسر و ۱٬۳۴۹ سرباز—در نبرد موز-آرگون ۱۹۱۸ شرکت کرد. حدود ۱۰٬۰۰۰ شهروند دلاویر در جنگ جهانی اول خدمت کردند که ۴۳ نفر کشته و ۱۸۸ نفر زخمی شدند.
دلاویر بخشی از «مثلث حیاتی» دفاع ملی (نورفولک-نیویورک-پیتسبرگ) بود. چهار قلعه دفاع ساحلی در ایالت فعال بودند: فورت مایلز، فورت دلاویر، فورت دوپون و فورت سالزبری. شرکت دریاسازی دراوو در ویلمینگتن ۱۸۷ کشتی جنگی ساخت. بیش از ۳۰٬۰۰۰ شهروند دلاویر—یک دهم جمعیت ایالت—در نیروهای مسلح خدمت کردند. فرماندهان برجسته دلاویری شامل سپهبد توماس هولکامب (فرمانده تفنگداران دریایی)، سپهبد یوجین ریبولد (فرمانده مهندسان ارتش) و معاون دریاسالار ویلیام پورنل بلندی (رئیس مهمات نیروی دریایی) بودند.
در جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳)، ۱۲ سرباز دلاویری مفقودالاثر شدند. در جنگ ویتنام (۱۹۶۳–۱۹۷۱)، ۱۲۲ شهروند دلاویر جان باختند. یادبود سربازان مفقودالاثر در دوور به افتخار آنها برپا شده است. تأسیسات نظامی دلاویر، از جمله پایگاه هوایی دوور، نقش مهمی در درگیریهای مدرن ایفا کردهاند.
