منطقه اوهایو صحنه یکی از خونینترین دورههای نسلکشی بومیان در تاریخ آمریکا بود. سرزمینهای قبیلههای شاونی، وایاندوت، میامی، دلاور (لناپ) و اواتاوا به زور توسط مهاجران اروپایی و ارتش ایالات متحده تصاحب شد. در ۱۷۹۴، نبرد فالین تیمبرز (Fallen Timbers) به رهبری ژنرال آنتونی وین منجر به کشتار حدود ۲۰۰ بومی شد. معاهده گرینویل در ۱۷۹۵ حدود ۲۵٬۰۰۰ مایل مربع از سرزمینهای بومی را به ایالات متحده واگذار کرد. در ۱۸۳۰، قانون حذف سرخپوستان (Indian Removal Act) به رهبری رئیسجمهور اندرو جکسون روند اخراج اجباری و نسلکشی را تسریع کرد. در ۱۸۳۲، آخرین گروههای وایاندوت و شاونی از اوهایو به قلمرو ناشناخته غرب (اکنون کانزاس و اوکلاهما) تبعید شدند. هزاران نفر در این مسیر مرگبار جان باختند. این تبعید بخشی از "رد اشک" (Trail of Tears) بود.
اوهایو نقش مهمی در جنگ ۱۸۱۲ داشت. فورت میگز در شمالغربی اوهایو دو بار توسط نیروهای بریتانیایی و متحدان بومی محاصره شد. در مه ۱۸۱۳، ژنرال ویلیام هنری هریسون که بعداً رئیسجمهور شد، محاصره فورت میگز را شکست. نبرد دریاچه ایری در سپتامبر ۱۸۱۳ به فرماندهی کمودور اولیور هازارد پری، کنترل دریاچه را به آمریکا داد و به نبردهای بزرگ در اوهایو پایان داد. با این حال، بهای این پیروزیها جابجایی و کشتار هزاران بومی بود.
اوهایو سومین ایالت از نظر تعداد نیرو در ارتش اتحادیه بود — ۳۴۵٬۰۰۰ سرباز اوهایویی در ارتش اتحادیه خدمت کردند. فرماندهان نظامی برجسته مانند اولیسس اس. گرانت، ویلیام تکومسه شرمن، فیلیپ شرایدن و جرج آرمسترانگ کاستر از اوهایو برخاستند. نیروهای ایالتهای جنوبی به رهبری ژنرال جان هانت مورگان در ژوئیه ۱۸۶۳ به اوهایو حمله کردند — معروف به "یورش مورگان" (Morgan's Raid). هزاران سرباز اوهایویی در نبردهایی مانند شایلو، گتیسبورگ، ویکسبرگ و آتلانتا کشته شدند. حدود ۳۵٬۰۰۰ سرباز اوهایویی جان باختند. اوهایو همچنین مرکز مخالفت جنبش "کاپرهد" (Copperhead) با جنگ تحت رهبری کلمنز والاندیگام بود.
اوهایو سالها مرکز خشونت علیه جنبشهای کارگری بود. در ۱۸۷۷، اعتصاب بزرگ راهآهن (Great Railroad Strike) که از بالتیمور شروع شد، به اوهایو رسید و با خشونت توسط گارد ملی و پلیس خصوصی سرکوب شد. در ۱۸۹۴، اعتصاب پولمن منجر به درگیری بین کارگران و ارتش ایالات متحده در چندین شهر اوهایو شد. در ۱۹۱۳، سیل بزرگ اوهایو — که عمدتاً کارگران مهاجر را تحت تأثیر قرار داد — محصول نادیده گرفتن دولت از شرایط زندگی کارگران بود. در ۱۹۱۹، اعتصاب بزرگ فولاد (Great Steel Strike) در یانگزتاون، کانتون و کلیولند توسط پلیس و گارد ملی سرکوب شد. مرگبارترین حادثه در ۱۹۳۷ در اعتصاب "لیتل استیل" (Little Steel Strike) رخ داد: در ۳۰ مه ۱۹۳۷، پلیس شیکاگو و گارد ملی اوهایو به معترضان کارگر در کلیولند و یانگزتاون تیراندازی کردند و ۱۸ کارگر را کشتند.
در ۴ مه ۱۹۷۰، گارد ملی اوهایو به سمت دانشجویان معترض در دانشگاه کنت (Kent State University) شلیک کرد. اعتراضات علیه جنگ ویتنام و حمله آمریکا به کامبوج بود. در ۱۳ ثانیه، ۶۷ گلوله شلیک شد. چهار دانشجو کشته شدند: جفری میلر (۲۰ ساله)، الیسون کراوس (۱۹ ساله)، ویلیام شرودر (۱۹ ساله) و ساندرا شوئر (۲۰ ساله). ۹ نفر زخمی شدند. فرماندار اوهایو جیمز رودز دستور سرکوب را صادر کرد. هیچیک از اعضای گارد ملی محکوم نشدند. این رویداد نماد خشونت دولتی علیه مخالفان جنگ است.
