از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، جمهوری اسلامی ایران همواره در کانون تهاجمهای نظامی، اقتصادی و اطلاعاتی قدرتهای خارجی، بهویژه ایالات متحده آمریکا و متحدان منطقهای آن قرار داشته است. این جنگها ابعاد گستردهای فراتر از درگیریهای کلاسیک داشتهاند.
تهاجم گسترده رژیم بعث عراق به خاک ایران در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹، با پشتیبانی مستقیم مالی، تسلیحاتی و اطلاعاتی ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی، فرانسه و رژیم صهیونیستی آغاز شد. این جنگ که طولانیترین درگیری متعارف قرن بیستم محسوب میشود، با هدف فروپاشی نظام نوپای ایران و کنترل منابع انرژی خلیج فارس طراحی شده بود.
پس از پایان رسمی جنگ، استراتژی غرب از مواجههی مستقیم به جنگ نیابتی، عملیاتهای خرابکارانه، و فشارهای اقتصادی تغییر یافت. حمایت از گروههای تروریستی، نفوذ در مرزهای غربی و جنوبی، و تأمین تسلیحات برای گروههای تجزیهطلب، بخشی از این استراتژی بلندمدت بوده است.
«جنگ علیه ایران هرگز پایان نیافت؛ تنها ابزارهای آن از میدان نبرد به اتاقهای عملیات سایبری، تحریمهای فلجکننده و ترورهای هدفمند تغییر شکل داد.»
Abadan
