جورجیا، آخرین مستعمره از ۱۳ مستعمره اصلی، شاهد برخی از وحشیانهترین خشونتهای تاریخ آمریکا بوده است — از نسلکشی بومیان تا بردهداری، جنگ داخلی و خشونت نژادی مدرن.
جورجیا در سال ۱۷۳۲ به عنوان آخرین مستعمره تأسیس شد. سرزمین آن متعلق به قبیلههای چروکی، کریک (موسکوگی) و دیگر قبایل بومی بود. استعمارگران انگلیسی به تدریج سرزمین بومیان را تصرف کردند. در سال ۱۸۲۹، کشف طلا در شمال جورجیا منجر به هجوم سوداگران شد. در سال ۱۸۳۰، قانون جابهجایی بومیان توسط رئیس جمهور اندرو جکسون امضا شد. این منجر به 'مسیر اشکها' (Trail of Tears) در ۱۸۳۸–۱۸۳۹ شد — جابهجایی اجباری ۱۶,۰۰۰ چروکی از جورجیا به اوکلاهما. ۴,۰۰۰ نفر در راه جان باختند.
جورجیا یک ایالت بردهدار بود. مزارع پنبه و برنج با کار اجباری بردگان آفریقایی اداره میشد. سیستم بردهداری با خشونت وحشیانه — شلاق، قطعهقطعه کردن، تجاوز و اعدام — حفظ میشد.
جورجیا در ژانویه ۱۸۶۱ از اتحادیه جدا شد. این ایالت ۱۰۰,۰۰۰ سرباز برای ارتش کنفدراسیون فراهم کرد. در سال ۱۸۶۴، ژنرال اتحادیه ویلیام تکومسه شرمن لشکرکشی معروف 'راهپیمایی به سوی دریا' (March to the Sea) را از آتلانتا به ساوانا رهبری کرد. ارتش شرمن یک نوار از ویرانی به عرض ۶۰ مایل و طول ۳۰۰ مایل در سراسر جورجیا ایجاد کرد. راهآهنها، مزارع، کارخانهها و شهرها نابود شدند.
پس از بازسازی، جورجیا قوانین جیم کرو را تصویب کرد. لینچینگ در جورجیا گسترده بود — بیش از ۵۰۰ لینچینگ ثبت شده است. در سال ۱۹۰۶، شورش نژادی آتلانتا رخ داد — ۲۵ تا ۱۰۰ سیاهپوست توسط جمعیتهای سفید کشته شدند.
