اوسیهک واقع در دشت پانونی در محل تلاقی رودخانه دراوا و نزدیکی دانوب، تاریخ طولانی و پرفرازونشیبی از درگیری دارد. این شهر به دلیل موقعیت استراتژیک خود به عنوان یک چهارراه، صحنه نبردهای متعدد از دوران روم باستان تا جنگ استقلال کرواسی بوده است.
رومیان شهر مورسا (اوسیهک امروزی) را در قرن اول میلادی به عنوان یک مستعمره رومی تأسیس کردند. این شهر به یک مرکز مهم منطقهای با جمعیت حدود ۱۰۰۰۰ نفر تبدیل شد. درگیریهای مرزی با قبایل بربر رخ میداد. مورسا در قرن چهارم و پنجم میلادی در معرض حملات گوتها و هونها قرار گرفت.
پس از مهاجرت اسلاوها، کرواتها سکونتگاهی در نزدیکی ویرانههای مورسا به نام اوسیهک تأسیس کردند. این شهر بخشی از پادشاهی کرواسی و سپس پادشاهی مجارستان شد. در قرن ۱۳، اوسیهک به یک شهر تجاری مهم تبدیل شد. حمله مغول در ۱۲۴۲ خسارت وارد کرد. این شهر توسط پادشاه ماتیا کوروین به خاندان روزگونی اعطا شد و به یک مرکز نظامی و تجاری مهم تبدیل گردید.
ارتش عثمانی به رهبری سلیمان قانونی اوسیهک را در ۸ اوت ۱۵۲۶ تصرف کرد. شهر تقریباً به طور کامل ویران شد. عثمانیها شهر را به سبک شرقی خود بازسازی کردند. پل معروف قایقها به طول ۸ کیلومتر ساخته شد. حکومت عثمانی ۱۶۱ سال ادامه یافت.
پس از شکست محاصره عثمانی در وین (۱۶۸۳)، هابسبورگها به ضدحمله پرداختند. نیروهای هابسبورگ به رهبری چارلز لورن اوسیهک را در اکتبر ۱۶۸۷ پس از یک محاصره سنگین تصرف کردند. این پیروزی راه را برای بازپسگیری کل اسلاونیا هموار کرد.
در انقلاب مجارستان، نیروهای کروات وفادار به هابسبورگ به رهبری بان یوسیپ یلاچیچ در اوسیهک مستقر شدند و با انقلابیون مجار جنگیدند. اوسیهک به پایگاه استراتژیک نیروهای کروات-هابسبورگ تبدیل شد.
بیش از ۸۰۰۰ سرباز از منطقه اوسیهک در ارتش اتریش-مجارستان خدمت و جان باختند. کمبود غذا و آنفولانزای اسپانیایی در سال ۱۹۱۸ جان حدود ۴۰۰۰ غیرنظامی را گرفت.
اوسیهک در آوریل ۱۹۴۱ توسط نیروهای محور اشغال شد. شهر تحت کنترل رژیم اوستاشا (دولت مستقل کرواسی) قرار گرفت. شرق بارانja به مجارستان ضمیمه شد. تقریباً تمام ۳۵۰۰ یهودی شهر به آشویتس تبعید شدند. هزاران صرب در اردوگاهها اعدام شدند. پارتیزانها اوسیهک را در ۱۴ آوریل ۱۹۴۵ آزاد کردند.
محاصره اوسیهک از اوت ۱۹۹۱ تا ژوئن ۱۹۹۲ یکی از طولانیترین و مخربترین محاصرههای جنگ بود. ارتش خلق یوگسلاوی (JNA) و نیروهای شبهنظامی صرب شهر را از سه طرف محاصره و روزانه با توپخانه سنگین بمباران کردند. حدود ۸۰۰ نفر کشته شدند. بیش از ۶۰٪ از جمعیت فرار کردند. شهر هرگز سقوط نکرد. محاصره با آتشبس ونس در سال ۱۹۹۲ پایان یافت.